บทนำ
“ไม่มีอะไรที่ฉันต้องเอาไป ฉันมาแต่ตัวก็ควรจะไปแต่ตัว” จอมใจพยายามค้นหาความรักในดวงตาคู่นั้น กลับเจอแต่ความว่างเปล่า หรือมันอาจจะไม่มีตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ เพียงคิดแค่นั้นหัวใจก็บีบเค้นจนแทบกระอักเลือด
“คุณจะปล่อยฉันไปจริงเหรอ” ถามเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน ทำไมถึงรู้สึกใจหายก็ไม่รู้ เวลาที่ต้องจากกันมันช่างเดินทางมาถึงเร็วนัก ต่อแต่นี้ไปทุกอย่างคงจะไม่เป็นเหมือนเดิม ไม่สิมันต้องไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม ไม่มีอีกแล้วช่วงเวลาดีๆ กับคนที่ตัวเองรัก มันจบลงไปตั้งแต่วันที่เขาไม่เชื่อใจเธอ
“ทำไม ทำหน้างงทำไม หรือว่าติดใจในรสสวาทของฉัน แต่เสียใจนะ ฉันสะอิดสะเอียนเธอเต็มทน” ยักไหล่ด้วยท่าทางไม่ยี่หระ มองเธอเหมือนของไร้ค่าไร้ราคา ที่ไม่มีชีวิตจิตใจ พออยากได้ก็บังคับอย่างเลือดเย็น พอเบื่อก็ถีบหัวส่งอย่างเฉยเมย
บท 1
โรงแรมแกรนด์ โอเปร่า
ย่านบอร์ดเวย์ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ท่ามกลางความเจริญของเมืองที่ดาษดื่นไปด้วยตึกระฟ้า ยังมีโรงแรมเก่าแก่ทว่าโอ่อ่าและหรูหรา ซึ่งรังสรรค์ขึ้นด้วยการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมสมัยเก่าและสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว ถูกจัดให้อยู่ในอันดับหนึ่งในสิบของโรงแรมที่ได้รับความนิยมสูงสุดจากลูกค้าและนักท่องเที่ยว จากนิตยสารแนะนำที่กิน ที่เที่ยวและที่พักชั้นนำของโลก โรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงนิวยอร์กซิตี้ มหานครเอกและเมืองที่เจริญที่สุดในโลก
แค่ชื่อของโรงแรมก็บ่งบอกและการันตีได้เป็นอย่างดีแล้วว่า เป็นสถานที่จัดแสดงโอเปร่าขึ้นชื่อของอเมริกา บางคนเรียกที่นี่ว่าโอเปร่าเฮาส์ ซึ่งโอเปร่าเฮาส์ที่ว่านี้หาใช่โรงอุปรากรที่ซิดนีย์ ของประเทศออสเตรเลียแต่อย่างใด การแสดงโอเปร่าของทางโรงแรมแกรนด์ โอเปร่า จัดขึ้นเพื่อต้อนรับแขกที่เข้าพักโรงแรมและผู้ที่ชื่นชอบศิลปะการแสดงแขนงนี้จากทั่วทุกมุมโลก จะมีให้ชมกันในวันหยุดสุดสัปดาห์ของทุกอาทิตย์ ทุกรอบที่มีการแสดงบัตรจะถูกขายจนหมดเกลี้ยง ฉะนั้นโอเปร่าจึงถือเป็นตัวชูโรงของโรงแรมชื่อดังแห่งนี้
วันนี้เป็นต้นสัปดาห์จึงไม่มีการจัดแสดงโอเปร่า ทำให้บรรยากาศภายในโรงแรมลดความคึกคักลงไปบ้างเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นแขกที่มาใช้บริการก็ยังหนาตาอยู่ไม่สร่างซา โดยเฉพาะในเวลาทานอาหารค่ำเช่นนี้ ห้องอาหารของโรงแรมคราคร่ำไปด้วยแขกระดับวีไอพี ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นผู้ลากมากดี เศรษฐี ไฮโซ และคนมีชื่อเสียงในแวดวงสังคม บางคนก็แต่งตัวมาโชว์ฐานะ อวดร่ำอวดรวย ไม่ต่างอะไรกับตู้เพชรเคลื่อนที่ มองแล้วชวนให้นึกขันอยู่ไม่น้อย
ขณะนี้จอมใจ ยอดหญิง วิศวกรสาวชาวไทย กำลังนั่งทานอาหารค่ำร่วมกับหนุ่มหล่อ ที่คอยเทียวไล้เทียวขื่อเธอตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา…โดมินิก ลิเบอรี มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อ เสเพลย์บอยชาวอังกฤษ ผู้ย้ายถิ่นฐานมาตั้งรกรากและทำธุรกิจที่อเมริกา และเป็นคู่ค้ารายสำคัญของวาเลนติอาโน่ กรุ๊ป เขารู้จักกับจอมใจเมื่อสามเดือนที่แล้ว ผ่านทางงานที่ต้องติดต่อกันอยู่เป็นประจำ แค่แรกพบโดมินิกก็รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาว และยิ่งได้ใกล้ชิดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเกิดความหลงใหลในความเป็นตัวตนของเธอมากเท่านั้น
อาหารเลิศรสบวกกับบรรยากาศแสนจะโรแมนติก คลอเคล้าด้วยดนตรีแจ๊สสุดคลาสสิค อันเกิดจากฝีมือการบรรเลงขั้นเทพของศิลปินร่วมสมัยผู้มีชื่อเสียงกระฉ่อน และเป็นที่กล่าวขานของคนทั่วโลกอยู่ในขณะนี้ เสียงอันไพเราะเพราะพริ้งจากบทเพลงที่กำลังบรรเลง เป็นตัวเรียกน้ำย่อยเสริมความอยากอาหารให้หลายๆ คนในห้องอาหารอันหรูหราแห่งนี้ การละเลียดอาหารช้าๆ ไปพร้อมกับการฟังเพลงในจังหวะเบาๆ มันช่างเป็นอะไรที่น่าอภิรมย์สำหรับหลายคนในที่นี้ยิ่งนัก ยิ่งถ้าได้ไวน์ชั้นดีมาขึ้นโต๊ะด้วยแล้ว นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ บ้างก็มีคู่รักออกไปเต้นรำโอบกอดและซบไหล่กันซึมซับบรรยากาศอันน่าจดจำ แต่จอมใจกลับไม่มีความรู้สึกเหล่านั้นเลยแม้แต่กระผีกเดียว
ใช่ว่าเธอจะขาดสุนทรียภาพทางอารมณ์ ตรงกันข้าม เธอเองก็ชื่นชอบการฟังเพลงอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าแจ๊สจะไม่ใช่หนึ่งในประเภทดนตรีที่เธอพิสมัยก็ตาม ซึ่งเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างดูกร่อย ก็มาจากการมาทานข้าวกับคนที่เธอให้คำจำกัดความแค่คำว่าเพื่อน ไม่มีทางจะขยับสถานะมาเป็นเพื่อนรู้ใจหรือในนามของคำว่าแฟนอย่างโดมินิก ใช่ว่าเธอจะไม่เคยไปไหนมาไหนกับเขาตามลำพัง แต่มาวันนี้มันกลับดูแตกต่าง บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วนในเวลาเดียวกัน ตอนแรกที่ชายหนุ่มชวนมาดินเนอร์ใจหนึ่งสาวแสบก็อยากจะปฏิเสธ แต่ก็กลัวว่าพ่อหนุ่มหล่อจะเสียใจจึงได้ตกปากรับคำด้วยภาวะจำยอม
ก่อนหน้านี้จอมใจได้ไปเรียนรู้งานที่สำนักงานใหญ่ ณ กรุงโรม ประเทศอิตาลี เป็นเวลาหกเดือน แล้วนำความรู้ที่ได้กลับมาต่อยอดร่วมกับทีมงานที่อเมริกา พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางจนหมดแล้ว เธอก็ทำเรื่องขอย้ายไปประจำการที่บริษัทแม่ในอิตาลีทันที โดยให้เหตุผลว่าอยากจะลองทำอะไรที่มันแปลกใหม่ดูบ้าง ประจวบเหมาะกับทางบริษัทแม่กำลังจะมีโปรเจคใหญ่เกี่ยวกับการวางโครงข่ายเซลล์เชื้อเพลิงที่ไนจีเรีย หัวหน้าของเธอจึงไม่คิดจะคัดค้านหรือเหนี่ยวรั้งลูกน้องเอาไว้ เพราะเห็นว่าคนมากความสามารถและมุมานะอย่างจอมใจ ยังมีโอกาสที่จะก้าวหน้าในสายงานได้อีกเยอะ หากเธอได้ทำงานในด้านที่ตัวเองถนัด
และเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง ที่ทำให้จอมใจตัดสินใจว่าจะย้ายไปทำงานที่อิตาลีอย่างแน่นอน ก็คือพ่อหนุ่มหล่อที่กำลังนั่งละเลียดอาหารร่วมโต๊ะกับเธออยู่ ณ ขณะนี้นั่นเอง จอมใจไม่ใช่คนโง่ จึงรู้ว่าที่โดมินิกเข้ามาตีสนิทและคอยมารับมาส่ง บ้างก็ชวนไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปดูอเมริกันฟุตบอลในสุดสัปดาห์ ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นเพราะเขาแอบมีใจให้เธอ ซึ่งชายหนุ่มก็เลือกที่จะแสดงออกด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด
จอมใจยอมรับว่าเมื่อได้รู้จักกับโดมินิก ชีวิตของเธอก็มีสีสันกว่าแต่ก่อนมากโข เขาทำให้วันหยุดสุดสัปดาห์อันน่าเบื่อกลายเป็นวันที่น่าตื่นเต้นมาตลอดระยะเวลาสามเดือน พาไปเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ ในสิ่งที่เธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้ทำในชีวิตนี้ แต่เขาก็เป็นได้แค่เพื่อนที่ดีคนหนึ่งสำหรับเธอเท่านั้น เพราะสาวแสบไม่คิดจะเปิดใจรับชายใดเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ไม่ว่าจะในตอนนี้หรือในอนาคตวันข้างหน้า เด็กกำพร้าไร้ญาติอย่างเธออยู่คนเดียวมาเนิ่นนานจนชินชา เกินกว่าจะหาใครมาร่วมเดินทางเคียงข้างเสียแล้ว
“จอมคุณจะย้ายไปทำงานที่อิตาลีจริงเหรอครับ” โดมินิกเอ่ยเสียงขรึม ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับผู้ดีอังกฤษฉายแววอาลัยอาวรณ์อย่างเห็นได้ชัด รู้สึกเสียดายที่ตัวเองมาเจอเธอช้าไป หากพบกันตั้งแต่หญิงสาวมาทำงานที่อเมริกาใหม่ๆ ไม่แน่ว่าตอนนี้ทั้งสองอาจจะเป็นแฟนกันไปแล้วก็ได้
“ค่ะดอม ฉันอยากลองทำอะไรที่มันท้าทายดูบ้าง และคิดว่าที่อิตาลีคงจะสนองความต้องการของฉันได้ไม่มากก็น้อย” จอมใจพยักหน้าหงึกหงัก ทำเสียงงึมงำเพราะยังมีข้าวอยู่เต็มปาก จนเขาอดที่จะอมยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ และนี่ก็เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวอีกอย่างหนึ่งของเธอที่ทำให้เขาหลงใหล ความเป็นธรรมชาติที่ไม่เคยได้สัมผัสจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน ทำให้หนุ่มเพลย์บอยคิดจะลองคบหาอย่างจริงจังกับสาวเจ้าดูซักตั้ง
บทล่าสุด
#112 บทที่ 112 ตอนพิเศษ (100%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#111 บทที่ 111 ตอนพิเศษ (70%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#110 บทที่ 110 ตอนพิเศษ (30%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#109 บทที่ 109 บทส่งท้าย (100%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#108 บทที่ 108 บทส่งท้าย (50%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#107 บทที่ 107 บทส่งท้าย (25%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#106 บทที่ 106 ครอบครัวสุขสันต์ (100%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#105 บทที่ 105 ครอบครัวสุขสันต์ (75%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#104 บทที่ 104 ครอบครัวสุขสันต์ (50%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025#103 บทที่ 103 ครอบครัวสุขสันต์ (25%)
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย้ำรักเลขา NC-20
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”













