บ่วงรักหัวใจมาร

ณ คฤหาสน์หลังงามของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเอเชีย... พิพัฒน์ ศิรกรณ์ ประธานกรรมการโรงแรมริงตันวิลท์ ที่แต่ละปีมีลูกค้าเข้าพักมากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของทวีปเอเชีย แถมยังเต็มทุกสาขา ซึ่งรวมๆ แล้วร้อยกว่าแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ วันนี้ผู้บริหารระดับสูงต้องพักผ่อนอยู่กับบ้านเพราะเป็นวันสำคัญ ที่บุตรชายเพียงคนเดียวได้เดินทางกลับจากประเทศสหรัฐอเมริกา ด้วยดีกรีด็อกเตอร์บริหารธุรกิจของมหาลัยชื่อดังของที่นั่น ด้วยอายุแค่สามสิบปีเท่านั้น

ชนะชล ศิรกรณ์ ทายาทเพียงคนเดียว วันนี้เขาสำเร็จการศึกษาแล้ว ชายหนุ่มตั้งใจกลับมาดูแลกิจการของครอบครัว ที่บิดามารดาช่วยกันสร้างขึ้นมา เขาเองก็ตื่นเต้นและดีใจไม่แพ้คนเป็นพ่อแม่ที่รออยู่ที่บ้าน ตั้งแต่อายุเก้าขวบที่ไปเรียนที่โน่น ก็ไม่เคยได้กลับมาเหยียบประเทศไทยอีกเลย มีแต่บิดาและมารดาไปเยี่ยมเยียนบ้าง แต่เขาก็ไม่รู้สึกเหงาเพราะรู้ว่าสิ่งที่ได้รับจากพวกท่านทั้งสองคือความหวังดี

ชนะชลถึงสนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิในเวลาเช้าพอดี แค่ก้าวแรกที่เหยียบพื้นประเทศไทย ดูจะรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่นั่งอยู่บนเครื่องกว่าสิบชั่วโมง และก็เป็นเรื่องปกติที่หญิงสาวหรือผู้คนที่ผ่านไปมาจะหันมองจนเหลียวหลัง ด้วยความสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร เรือนผมดกดำ คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสันปากหยักลึกสีชมพูเข้ม ผิวกายสะอาดสะอ้านมีขนอ่อนสีทองโผล่พ้นจากแขนเสื้อที่พับแค่ศอก ภายใต้แว่นตาสีดำแบรนด์เนม ที่ใครก็ไม่สามารถเห็นดวงตาคู่นั้น แต่ต่างก็จินตนาการไปไกล สำหรับชายหนุ่มเขากลับยิ้มขำกับท่าทีพวกนั้น เพราะชนะชลคิดเสมอว่าตนเองไม่ใช่นายแบบ หรือพระเอกดาราฮอลลีวู้ดที่ไหนมาเดินแฟชั่น เขายืนรอกระเป๋าจากสายพาน เมื่อได้ของครบทุกอย่างก็เดินไปหาคนขับรถ ที่มารอรับก่อนเวลาที่เครื่องจะลงเสียอีก

“ทำไมวันนี้รีบไปเรียนล่ะหนูนัฐ แล้วนี่ไม่ทานอาหารเช้าก่อนเหรอ”

ประมุขของบ้านเอ่ยทักหลานสาว เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะเดินผ่านห้องรับแขก ที่พวกตนนั่งรอบุตรชายอยู่ แพรนัฐ หรือ นัฐ หลานสาวที่อีกตำแหน่งหนึ่งคือลูกบุญธรรม ซึ่งน้องสาวแท้ๆ ขอให้เขารับไว้  เธอเดินเข้ามาหาเขาและภรรยา พร้อมกับพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม กิริยาอ่อนหวาน ที่สำคัญใบหน้าสวยจนดารานางแบบบางคนถึงกับอาย แพรนัฐไม่ใช่ผู้หญิงสูงหรือหุ่นดีเป็นระดับนางแบบ ออกจะตัวเล็กความสูงก็ไม่น่าจะเกินร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่ใบหน้าหวานและองค์ประกอบดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นผมยาวดำขลับ ดวงตากลมโต คิ้วโก่งราวกับคันศร ปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่ เพียงแค่นี้ก็ทำให้มีหนุ่มๆ ลูกของเพื่อนๆ ตนและเพื่อนๆ ของน้องสาวแวะเวียนมาขายขนมจีบกันไม่เว้น จนในที่สุดทุกคนก็ล่าถอย เพราะแพรนัฐมีคู่หมั้นเสียแล้ว

“วันนี้นัฐมีพรีเซนต์งานตอนเช้าด้วยค่ะคุณลุง เลยต้องรีบเดี๋ยวไม่ทัน คุณลุงกับคุณป้าตื่นเช้าจังเลยค่ะ”

“ไม่ทันแก่ก็ลืมเสียแล้ว วันนี้พี่นะเขากลับมาจากอเมริกายังไงล่ะจ้ะ” คนเป็นป้าพูดแซวยิ้มๆ

“จริงด้วยสิคะ นัฐลืมไปเลย ไว้ตอนเย็นนัฐจะรีบกลับมาสวัสดีพี่นะ นะคะคุณลุงคุณป้า”

“จ้ารีบไปเถอะเดี๋ยวสาย แล้วหาอะไรไปทานในรถหรือยัง”

“นัฐดื่มนมมาแล้วค่ะ นัฐไปนะคะ”

แล้วหญิงสาวก็กระพุ่มมือไหว้ลาพวกท่าน ก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถส่วนตัว ที่คุณแม่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดตัวเองเมื่อตอนต้นปี นางวาสนาที่รักและเอ็นดูแพรนัฐราวกับลูกตั้งแต่แรกเห็น อดภาคภูมิใจกับหลานสาวคนนี้ไม่ได้ เพราะแพรนัฐไม่ใช่คนอยากมีอยากได้เหมือนผู้หญิงในวัยเดียวกัน กว่าจะให้ของอะไรสักอย่างต้องยัดเยียดถึงที่สุดหญิงสาวถึงจะรับ ไม่อย่างนั้นจะให้เหตุผลอยู่เสมอว่าไม่จำเป็น ด้วยเหตุนี้แพรนัฐจึงเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ไม่เคยมีใครรังเกียจว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพิมแพร

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายจากรั้วสีชมพู หญิงสาวเลือกเรียนคณะบริหาร เพราะมันจะเป็นหนทางเดียวที่เธอจะตอบแทนพระคุณของตระกูลศิรกรณ์ได้ หญิงสาวรู้เรื่องของตัวเองดี ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้าของบ้านเลย แค่เขาใจดีรับมาชุบเลี้ยงให้เรียนหนังสือ ทุกอย่างไปด้วยดีและมีความสุข มีเพียงเรื่องเดียวที่เธอยังค้างคาใจ คือบิดาและมารดาแท้ๆ ของเธอเป็นใครกัน จะดูจากสูติบัตรก็มีเพียงชื่อของพ่อแม่บุญธรรม นั่นก็คือนางพิพัฒน์และนางวาสนา แพรนัฐจำได้ว่าเธอเคยถามท่าน แต่กลับกลายเป็นว่าเธอทำร้ายคนที่ตนเองรัก เพราะคุณแม่พิมแพรเอาแต่ร้องไห้อย่างหนัก นับแต่นั้นแพรนัฐก็ไม่เคยถามเรื่องพวกนี้อีกเลย แม้อยากรู้ใจแทบขาด แต่เพื่อความสบายใจของคนเป็นแม่ หญิงสาวเลือกที่จะเก็บความอยากรู้เอาไว้ข้างในแทน

“ว่ายังไงยายแพร เตรียมตัวมาพร้อมพรีเซนต์งานของเราหรือยัง”

“แน่นอนอยู่แล้วยายกุล”

กุลธิดา

เพื่อนสนิทของแพรนัฐ ทั้งคู่รู้จักตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นด้วยกัน ตามมาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีก ด้วยความสามารถของตนเองทั้งคู่ ทั้งๆ ที่กุลธิดามีบิดาเป็นคุณหมอชื่อดังของเมืองไทย พร้อมจะให้การสนับสนุนบุตรสาวเต็มที่ แต่เธอก็เลือกที่จะใช้ความสามารถของตัวเอง ความสำเร็จก็มาเยือนทั้งสองเช่นกัน เมื่อดูผลสอบได้อยู่คณะเดียวกัน  ความสวยวัยใสทำให้บรรดานิสิตนักศึกษา ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ รุ่นน้อง หรือรุ่นเดียวกัน ต่างก็หันมองกับความสวยและสดใสของทั้งสอง ถือเป็นอาหารตาและยาชูกำลังชั้นเยี่ยม