ภารกิจลับตามรัก

“เมื่อกลางดึกที่ผ่านมามีการลักลอบขนไม้พะยูงยี่สิบต้นจากเขตอุทยานอำเภอดอนไม้หวาน โดยใช้รถกระบะสีดำยี่ห้อxxx ไม่ทราบทะเบียน ซึ่งทางผู้ลักลอบสามารถหนีไปได้และทิ้งของกลางไว้เป็นไม้พะยูงจำนวนยี่สิบต้น…”

ภาคินกอดอกยืนมองข่าวใหญ่หน้าหนึ่งของประเทศในวันนี้เป็นการลักลอบขนไม้เถื่อนและครั้งนี้เข้าไปตัดถึงในเขตอุทยานซึ่งเป็นที่หวงห้าม

“คราวนี้บุกเข้าไปตัดไม้ในเขตอุทยานเลยนะครับผู้กอง ผมว่าพวกนั้นชักจะเหิมเกริมใหญ่แล้ว ถ้าไม่ส่งคนไปจัดการคราวนี้เดือดร้อนกันหนักแน่”

“แล้วผู้พันจะให้ผมทำยังไงครับ ส่งคนไปจัดการเลยดีมั้ย”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าต้องเข้าไปจัดการเรื่องนี้เขายินดีทำหน้าที่ตรงนี้เสมอ และอีกอย่างเขาต้องเข้าไปรับตำแหน่งสารวัตรประจำอำเภอดอนไม้หวานอยู่แล้วและการกำจัดพวกค้าไม้เถื่อนก็ถือว่าเป็นภารกิจของตำรวจ

“ผมอยากสาวถึงต้นต่อใหญ่มากกว่าที่จะจัดการพวกเล็กๆ แบบนี้ ก่อนที่คุณจะไปรับตำแหน่งผมจะให้คุณไปสืบเรื่องนี้ก่อน เดี๋ยวจะให้ผู้หมวดทำหนังสือไปแจ้งทางต้นสังกัดว่าคุณจะไปรับตำแหน่งในอีกหกเดือนข้างหน้าเพราะติดภารกิจหลายอย่าง แล้วคุณปลอมตัวเข้าไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

ผู้พันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันไปมองหน้าจอที่ตอนนี้มีภาพวิดีโอของกลางทั้งหมดที่จับได้แต่ว่าไม่เจอคนเลยสักคน ผู้กองภาคินเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

“ได้ครับท่าน ผมจะปลอมตัวเข้าไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

“คุณมีเวลาแค่หกเดือนก่อนรับตำแหน่ง ยังไงถ้าต้องการความช่วยเหลือให้รีบติดต่อมาได้เลย ทางนี้ยินดีช่วยเหลือเต็มที่และจะเตรียมกองกำลังให้พร้อม”

“ขอบคุณครับท่าน ผมจะทำให้เต็มที่”

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…

ทางด้านของโรงพยาบาลดอนไม้หวานในตอนนี้คุณหมอแสนดีกำลังตรวจร่างกายของคนไข้อยู่ เป็นอะไรนิดหน่อยคนก็แห่มารักษาเพราะที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามของคุณหมอและใจดีมาก

“ต้องพักผ่อนให้มากกว่านี้นะคะคุณป้า กินยาแล้วก็ต้องนอนพักเพราะถ้ายังทำงานอยู่ยังไงก็ไม่มีทางหาย”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ เอาจริงๆ ป้าพักไม่ได้เพราะต้องทำงานเลี้ยงหลาน ถ้าหยุดงานก็จะไม่มีข้าวกิน”

“แล้วปกติทำงานได้วันละเท่าไหร่เหรอคะ”

คุณหมอคนสวยเอ่ยถามด้วยความเห็นใจ คนที่มารักษาที่นี่แต่ละคนล้วนลำบากเพราะเป็นโรงพยาบาลในตัวอำเภอ สิทธิ์การรักษาฟรีทำให้ชาวบ้านเข้าถึงได้ง่าย

“ป้าทำงานได้วันละ200บาทเองจ้ะคุณหมอ รับจ้างเค้าทำความสะอาดได้แค่นี้แหละ”

“ถ้างั้นคุณป้าหยุดสักสามวันนะจ๊ะ เดี๋ยวหมอจะจ่ายค่ารายวันให้แต่ว่าต้องพักจริงๆ นะคะห้ามไปทำงานเด็ดขาดไม่อย่างนั้นป้าจะเจ็บมากกว่าเดิม”

“เกรงใจคุณหมอจังเลยทำไมถึงใจดีขนาดนี้ แม่คุณเอ๊ยสวยทั้งกายและใจขอให้เจริญนะจ๊ะ”

คุณป้ากุมมือคุณหมอเอาไว้ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงสั่น ความลำบากของคนเราไม่เท่ากันซึ่งเธอเกิดมาในครอบครัวที่พร้อมซัพพอร์ตทุกอย่าง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีแต่ว่าเธอก็มีความสุขที่ได้เกินมาเป็นลูกสาวของกำนันคง

“ไม่เป็นไรค่ะงั้นรอแป๊บนะคะ”

เธอหันไปหยิบเงินแบงค์พันออกมาก่อนจะเอาใส่ไว้ในมือของคุณป้า หล่อนยกมือไหว้ขอบคุณอย่างซาบซึ้งจนทำให้คุณหมอคนสวยรีบร้องห้ามแทบไม่ทัน

“อย่าไหว้หนูสิคะคุณป้า เดี๋ยวออกไปรับยาแล้วกลับไปพักผ่อนนะคะ ขอให้หายไวๆ”

“ขอบคุณมากนะจ๊ะคุณหมอขอบคุณจริงๆ”

เธอยิ้มกว้างออกมาก่อนจะเรียกคุณพยาบาลให้พาคุณป้าออกไปรับยาข้างนอก เธอบิดขี้เกียจออกมาอย่างเหนื่อยล้าเมื่อรู้ว่าคุณป้าคือคนไข้รายสุดท้ายของวัน

“เหนื่อยน่าดูเลยนะคะคุณหมอแสนดี เจอคนไข้แต่ละคนน่าปวดหัว”

“พวกเขาไม่สบายต้องการการรักษา เราเป็นหมอก็ต้องรักษาตามหน้าที่ของตัวเอง”

“ใจดีแบบนี้ไงคะมีแต่คนไข้ชมไม่ขาดปาก ชื่อเสียงของคุณหมอโด่งดังไปทั่วอำเภอบอกว่าลูกสาวกำนันคงทั้งสวยและใจดีที่สุด”

คุณหมอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมตัวกลับบ้าน

“ไม่อยากเป็นคนสวยและใจดีเลยค่ะมันเหนื่อย”

“คุณหมอเป็นแบบนี้ดีแล้วค่ะ ใครเห็นใครก็รักอย่าย้ายไปไหนนะคะอยู่ที่นี่ไปนานๆ เลยนะ”

“อยากจะย้ายก็ย้ายไม่ได้หรอกค่ะเพราะพ่อสั่งไว้ว่าถ้าย้ายเมื่อไหร่ให้ลาออกจากการเป็นหมอทันที”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาขำๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง วันนี้เธอจะได้กลับไปพักผ่อนที่บ้านแล้วพรุ่งนี้เป็นวันหยุดด้วยขอนอนพักให้หายเหนื่อยไปเลย

หญิงสาวเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็ถือกระเป๋าของตัวเองเดินออกมาจากโรงพยาบาล ว่าจะไปหาซื้ออะไรที่หน้าโรงพยาบาลกินก่อนกลับ เธอยืนเลือกผลไม้อยู่หน้าโรงพยาบาลก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคนร้องกรี๊ดดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

“เสียงอะไรนะ..”

“รถชน! มีรถชนคนช่วยด้วยจ้ามีคนโดนรถชน”

คุณหมอแสนดีได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ เธอรีบวิ่งไปตามเสียงมือกดโทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลให้เตรียมรถฉุกเฉินมารับคนไข้จะได้ทันเวลา

“พี่กิตส่งรถพยาบาลมารับคนป่วยหน้าโรงพยาบาลหน่อยค่ะเกิดเหตุคนโดนรถชน”

“ฮืออออ พี่! อย่าเป็นอะไรนะ”

เสียงคนร้องไห้ดังขึ้นในวงล้อมของคนมุงดู คุณหมอรีบฝ่าวงล้อมเข้าไปก่อนจะรีบตรวจดูชีพจรและช่วยปั๊มหัวใจให้ผู้ประสบอุบัติเหตุ

“ขอทางหน่อยค่ะ”

เธอคุกเข่าลงก่อนจะทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นด้วยความใจเย็น ภาคินที่เพิ่งลงรถมาถึงและเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจึงโทรศัพท์แจ้งไปยังสถานีตำรวจในพื้นที่เกี่ยวกับหมายเลขทะเบียนรถที่ชนแล้วหนีเพื่อตามจับ เขามองสาวสวยที่ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตผู้ประสบอุบัติเหตุด้วยความใจเย็น เขาเดินเข้ามาใกล้มองทุกอย่างที่เธอทำแทบไม่กะพริบตาและไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงคุณหมอช่วยพยาบาลและคนอื่นๆ ปฐมพยาบาลจนผู้ประสบอุบัติเหตุหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้งและรีบส่งต่อให้พาไปโรงพยาบาลในตัวเมือง

“ส่งไปโรงพยาบาลในตัวเมืองเลยนะให้เร็วที่สุด”

“ครับคุณหมอไม่ต้องห่วงนะครับตอนนี้ชีพจรคงที่แล้วครับ ผมจะรีบพาไป”

“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ฮึก! ขอบคุณที่ช่วยสามีของฉันนะจ๊ะ”

“เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วค่ะ รีบไปเถอะเดี๋ยวทางนี้ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการต่อเอง”

คุณหมอยิ้มให้กับญาติผู้ป่วยก่อนจะเร่งให้ทางเจ้าหน้าที่รีบพาไปส่งโรงพยาบาลในตัวเมือง และพอทุกอย่างเสร็จสิ้นเธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่สามารถช่วยชีวิตคนหนึ่งไว้ได้ทัน

“เฮ้อ! เกือบไม่ทัน”

“คุณเป็นหมอเหรอครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวจากทางด้านหลัง เธอหันไปมองชายหนุ่มก็เจอใบหน้าหล่อคมใบหน้ายิ้มแย้มมองเธออยู่ หญิงสาวยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย

“ค่ะ.. ฉันเป็นหมอโรงพยาบาลประจำอำเภอดอนไม้หวานค่ะ”

“ขอถามชื่อได้มั้ยครับ”

“แสนดีค่ะ ฉันชื่อแสนดี”

คุณหมอคนสวยยิ้มออกมาทีโลกดูสดใสไปหมด ภาคินเจอเธอครั้งแรกบอกตามตรงว่าสวยมากและตรงสเปคที่สุด ยิ่งเจอในสภาพที่เธอกำลังช่วยชีวิตคนอื่นแบบนี้ด้วยมันทำให้เขามองเธออย่างเทิดทูน สวยใจดีและเมตตาผู้หญิงแบบนี้หายากมากในยุคสมัยแบบนี้

“คุณหมอแสนดี

… ผมภาคินครับเราคงได้เจอกันบ่อยแน่นอน ไว้เจอกันนะครับ”