บทนำ
แต่ขอโทษเถอะ! พระเอกเรื่องนี้มันสารเลวชัด ๆ!
ขวัญข้าว นักเขียนสาววัยยี่สิบหกปี ไม่คิดเลยว่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งจะกลายเป็นคุณหนูผู้แสนอาภัพในนิยายที่เพิ่งอ่านจบ
คู่หมั้นก็แอบกินกับน้องสาวบุญธรรม พ่อแม่กับพี่ชายก็รักลูกบุญธรรมมากกว่าลูกแท้ ๆ แถมสุดท้ายยังต้องถูกคนรักกับน้องสาวร่วมมือกันฆ่าชิงมรดกอีก!
ฝันไปเถอะว่าเธอจะยอมเดินตามบทเดิม!
ในเมื่อคู่หมั้นอยากได้น้องสาวนัก เธอก็จะยกให้ ส่วนมรดกของคุณย่า ใครหน้าไหนก็อย่าหวังมาแตะต้อง!
แต่ติดปัญหาอยู่อย่างเดียว...
เธอต้องแต่งงานกับคนในตระกูลคู่หมั้นถึงจะได้รับมรดกตามพินัยกรรม แล้วใครบอกว่าตระกูลนี้มีผู้ชายให้เลือกแค่คนเดียว!
ในเมื่อหลานชายมันสารเลว เธอก็จะเปลี่ยนไปคว้า คุณอาสุดหล่อผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพล มาเป็นสามีเสียเลย!
ทว่าเธอไม่รู้เลยว่า...
ผู้ชายที่คิดจะดึงมาเป็นพวก กลับเป็นคนที่เฝ้ารอเธอมานานกว่าที่คิด!
บท 1
เพียะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นไปทั่วสวนจัดเลี้ยงของคฤหาสน์หลังใหญ่
“กรี๊ด! พี่ข้าว! พี่ตบแพรทำไมคะ!”
หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนยกมือกุมแก้มตัวเอง น้ำตาไหลพราก ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงซึ่งยืนอยู่ข้างกายรีบเข้ามาประคองด้วยความเป็นห่วง
“ข้าว! เป็นบ้าอะไรถึงได้ตบแพร!”
ขวัญข้าว วัฒนากุล หญิงสาววัยยี่สิบหกปี มองคนทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะก้มมองฝ่ามือของตัวเองแล้วสะบัดเบา ๆ
เจ็บมือชะมัด!
แต่ก็คุ้มอยู่หรอก
ใครจะไปคิดว่าเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกนิยายได้ไม่กี่นาที เธอก็ต้องออกแรงตบคนเสียแล้ว
ใช่แล้ว! เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย!
ก่อนหน้านี้ขวัญข้าวยังเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์และเจ้าของร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในโลกของตัวเอง เธอเพิ่งอ่านนิยายรักดราม่าเรื่องหนึ่งจบ และกำลังขับรถกลับบ้าน ก่อนจะประสบอุบัติเหตุอย่างไม่คาดฝัน
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองนอนอยู่กลางสวนของคฤหาสน์แห่งหนึ่ง พร้อมกับความทรงจำของเจ้าของร่างที่หลั่งไหลเข้ามาในสมอง
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเจ้าของร่างนี้มีชื่อและนามสกุลเหมือนเธอทุกตัวอักษร!
ขวัญข้าว วัฒนากุล นางเอกผู้แสนอาภัพในนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบ!
ผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานกับภาคิน คู่หมั้นสารเลวซึ่งแอบมีความสัมพันธ์กับแพรวา น้องสาวบุญธรรมของตัวเอง
และในตอนจบของนิยาย เจ้าของร่างนี้จะถูกสามีกับน้องสาวบุญธรรมร่วมมือกันทรมานจนตายอย่างอนาถ เพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่คุณย่าทิ้งไว้ให้
ขวัญข้าวประมวลเหตุการณ์เนื้อเรื่องในนิยายทั้งหมด แล้วเธอก็เดินมาเห็นภาคินกำลังกอดจูบแพรวาอยู่ในมุมลับตาของสวน
แทนที่คนทั้งคู่จะละอายใจ ภาคินกลับกล่าวหาว่าเธอหึงหวงจนคิดมาก ส่วนแพรวาก็แสร้งร้องไห้ อ้างว่าทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด
สุดท้ายแม่น้องสาวบุญธรรมตัวดีก็เดินมายั่วโมโห ก่อนจะแกล้งล้มหาว่าเธอผลัก แล้วร้องโวยวายกล่าวหาว่าเธอเป็นคนทำอีกต่างหาก
ขวัญข้าวจึงช่วยตบซ้ำให้อีกหนึ่งฉาด!
“พี่ข้าวคะ แพรเจ็บ ฮึก...แพรขอโทษค่ะ แพรไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เข้าใจผิด”
“ไม่ได้ตั้งใจ” ขวัญข้าวเลิกคิ้ว “หมายถึงไม่ได้ตั้งใจให้ฉันมาเห็น หรือไม่ได้ตั้งใจแย่งคู่หมั้นฉันกันแน่”
“พี่ข้าว!”
“ทำไม หรือฉันพูดผิด”
“พอได้แล้ว!” ภาคินตวาด “เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกแพรแบบนี้”
ขวัญข้าวหันขวับไปมองเขา
“อ้าว! แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรบ้างล่ะคะคุณคู่หมั้น มีสิทธิ์ยืนดูคุณกอดจูบน้องสาวฉันเฉย ๆ หรือมีสิทธิ์ปรบมือให้ด้วยดี”
“ขวัญข้าว!”
“ไม่ต้องเรียกชื่อฉันดังขนาดนั้นค่ะ ฉันไม่ได้หูหนวก ฉันจำชื่อตัวเองได้ดีค่ะ”
“เธอมันไม่มีเหตุผล!”
“แล้วผู้ชายที่แอบกอดจูบผู้หญิงอื่นทั้งที่ตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เขาเรียกว่าอะไรคะ คนมีเหตุผลเหรอ”
ภาคินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“ฉันกับแพรวาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด!”
“งั้นเหรอคะ สงสัยฉันคงตาฝาด เห็นปากคุณไปติดอยู่กับปากน้องสาวฉันเองสินะ”
“ขวัญข้าว! เธอจะหยุดพูดจาหยาบคายได้หรือยัง!”
“หยาบคายตรงไหน ฉันยังไม่ได้ด่าคุณว่าไอ้ผู้ชายสารเลวเลยนะ”
“เธอ!”
ภาคินหมดความอดทน เขาปล่อยมือจากแพรวาแล้วพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากแขนคู่หมั้น
แต่ขวัญข้าวกลับเบี่ยงตัวหลบ ก่อนยกเท้าถีบเข้ากลางลำตัวเขาอย่างรวดเร็ว
“โอ๊ย!”
ชายหนุ่มเซถอยหลังจนเกือบล้ม
“คิดจะทำร้ายผู้หญิงเหรอ หน้าตัวเมียชะมัด!”
“นังขวัญข้าว!”
“เรียกดี ๆ ค่ะ ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นนัง!”
เสียงเอะอะโวยวายเรียกความสนใจจากแขกที่กำลังร่วมงานเลี้ยงอยู่ด้านใน หลายคนเริ่มเดินออกมาดูเหตุการณ์
แพรวาเห็นดังนั้นก็รีบทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ก่อนปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
“พี่ข้าวคะ อย่าทำร้ายพี่ภาคินเลยค่ะ แพรขอร้อง ฮือ...ถ้าพี่โกรธก็มาลงที่แพรวาเถอะค่ะ”
ขวัญข้าวก้มมองอย่างระอา
โอ้โห!
ฝีมือการแสดงระดับนี้ไม่ไปเป็นนักแสดงเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
“แพรวา!”
เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้น ก่อนที่คนสามคนจะรีบเดินฝ่ากลุ่มแขกเข้ามา
ขวัญข้าวหันไปมองก็จำได้ทันที
วิชัย บิดาของเจ้าของร่าง มาลินี มารดา และ ภาคภูมิ พี่ชายแท้ ๆ
ครอบครัวแสนประเสริฐที่รักลูกสาวบุญธรรมยิ่งกว่าลูกในไส้ เพราะลูกบุญธรรมชอบบีบน้ำตา ทำตัวน่าสงสาร ใส่ร้ายเจ้าของร่างเดิมตลอดว่าโดนเจ้าของร่างเดิมแกล้ง
แต่เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมที่จะยอมให้ใครทำร้ายได้อีกต่อไปแล้ว สำหรับเธอ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน มันต้องให้แหลกไปข้างนึง
“แพร! ลูกเป็นอะไร!”
มาลินีรีบเข้าไปประคองลูกสาวบุญธรรม เมื่อเห็นรอยแดงบนใบหน้าก็หันมาตวาดขวัญข้าวทันที
“ข้าว! ลูกตบน้องอีกแล้วใช่ไหม!”
“คุณแม่คะ...” แพรวาสะอื้น “อย่าว่าพี่ข้าวเลยค่ะ แพรผิดเอง”
“เห็นไหม! น้องยังอุตส่าห์ปกป้องลูก แล้วลูกทำอะไรน้อง!”
ขวัญข้าวมองมารดาอย่างเหลือเชื่อ
“คุณแม่ไม่คิดจะถามหนูหน่อยเหรอคะว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่ต้องถาม! ดูสภาพน้องก็รู้แล้วว่าลูกทำอะไร!”
“อ๋อ เห็นคนร้องไห้ก็สรุปว่าเป็นคนถูกสินะคะ”
“ขวัญข้าว!” วิชัยตวาด “แกยังจะเถียงอีกหรือ!”
“แล้วจะให้หนูทำอะไรคะ ยืนรับผิดทั้งที่ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มเรื่องหรือไง”
“แกทำให้ครอบครัวขายหน้าต่อหน้าแขกทั้งงาน!” ผู้เป็นพ่อชี้หน้า “ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”
ขวัญข้าวหัวเราะออกมาเบา ๆ
“นี่ตกลงฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของบ้านนี้ หรือเป็นเด็กที่พวกคุณเก็บมาเลี้ยงกันแน่คะ”
“แกพูดอะไรของแก!”
“ก็แปลกดีนี่คะ ลูกบุญธรรมร้องไห้นิดเดียว พวกคุณแทบจะอุ้มไปโรงพยาบาล แต่ลูกสาวแท้ ๆ เกือบถูกผู้ชายทำร้าย กลับไม่มีใครคิดจะถามสักคำว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”
“แพรวาก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน!” มาลินีสวนทันควัน
“หนูไม่ได้ห้ามให้รักค่ะ แต่ช่วยแบ่งความยุติธรรมมาให้ลูกแท้ ๆ สักนิดได้ไหม หรือของแบบนี้บ้านเรามีไว้ให้แพรวาคนเดียว”
“แกมันอกตัญญู!” วิชัยตวาด
“แค่ถามหาความยุติธรรมก็กลายเป็นอกตัญญูแล้วเหรอคะ งั้นมาตรฐานบ้านนี้คงแปลกกว่าบ้านอื่นเยอะเลย”
“ขวัญข้าว! หุบปากเดี๋ยวนี้!”
ภาคภูมิเดินเข้ามาชี้หน้าน้องสาว
“แกทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก ไปขอโทษแพรวาเดี๋ยวนี้!”
ขวัญข้าวปัดมือเขาออกทันที
“อย่าเอานิ้วมาชี้หน้าฉัน!”
“นี่แกกล้าปัดมือพี่เหรอ!”
“แล้วทำไมจะไม่กล้า มือพี่ทำจากทองคำหรือไง ถึงแตะไม่ได้”
“ขวัญข้าว!”
“เรียกกันจังเลยชื่อฉันเนี่ย มีใครจะพูดอะไรนอกจากตะโกนชื่อฉันอีกไหมคะ”
ภาคภูมิกัดฟันกรอด แพรวาเห็นว่าทุกคนกำลังเข้าข้างตัวเองก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
“พอเถอะค่ะ ฮึก...ทุกคนอย่าทะเลาะกันเพราะแพรเลย แพรวาผิดเองที่เข้ามาอยู่ในบ้านนี้ ถ้าไม่มีแพร พี่ข้าวก็คงไม่เกลียดแพรขนาดนี้”
“โธ่ ลูกแม่...” มาลินีรีบกอดปลอบ “อย่าพูดแบบนั้นสิลูก”
“แพรวาไม่ผิด!” ภาคินรีบพูด “ขวัญข้าวต่างหากที่หาเรื่อง!”
ขวัญข้าวยืนกอดอกมองภาพตรงหน้า
ช่างเป็นครอบครัวสุขสันต์เสียจริง!
นางเอกในนิยายต้องทนอยู่กับคนพวกนี้มาตั้งยี่สิบกว่าปีได้อย่างไรกัน
“ขวัญข้าว!” วิชัยหันมาสั่ง “ขอโทษแพรวากับภาคินเดี๋ยวนี้ แล้วเรื่องวันนี้ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น!”
“ไม่ค่ะ”
“แกว่าอะไรนะ!”
“หนูบอกว่าไม่ขอโทษ คนที่ควรขอโทษคือสองคนนั้นต่างหาก!”
“ยังจะโกหกอีก!”
“ถ้าพวกคุณคิดว่าขวัญข้าวโกหก...”
เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“แล้วถ้าผมบอกว่าผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดล่ะครับ”
ทุกคนหันขวับไปตามเสียง
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองคนในวงล้อมเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เสียงโวยวายเงียบลงทันที
ธาม ธีรบดินทร์ หนุ่มวัยสามสิบแปดปี อาคนเล็กของภาคิน และผู้กุมอำนาจสำคัญในธุรกิจของตระกูล
เขาเป็นผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เย็นชา และไม่เคยไว้หน้าใคร แม้แต่พี่ชายแท้ ๆ ซึ่งเป็นบิดาแท้ ๆ ของภาคินก็ยังต้องเกรงใจ
“อาธาม!”
ภาคินหน้าซีดทันที
ธามปรายตามองหลานชาย ก่อนหยุดยืนห่างจากขวัญข้าวเพียงไม่กี่ก้าว
“เมื่อกี้ใครบอกว่าขวัญข้าวโกหก”
ไม่มีใครตอบ
“ผมถามว่าใคร”
วิชัยรีบยิ้มเจื่อน
“คุณธามครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันในครอบครัว เด็ก ๆ ทะเลาะกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“เข้าใจผิด” ธามเลิกคิ้ว
“หมายถึงเรื่องที่หลานชายผมกอดจูบกับลูกสาวบุญธรรมของคุณ หรือเรื่องที่ลูกสาวแท้ ๆ ของคุณถูกกล่าวหาว่าเป็นคนโกหกครับ”
สีหน้าของวิชัยเปลี่ยนไปทันที
“อาครับ!” ภาคินรีบแทรก “ผมกับแพรวาไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ ครับ ขวัญข้าวแค่เข้าใจผิด”
ธามหันไปมอง
“กอดจูบกันในมุมลับตาของสวน เรียกว่าไม่มีอะไรอย่างนั้นเหรอ”
“คือ...”
“หรือแกจะบอกว่าฉันตาฝาดด้วยอีกคน”
ภาคินอ้าปากค้าง
แพรวารีบก้มหน้าหลบสายตา
ธามหันไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“เมฆ”
“ครับนาย”
“เปิดคลิป”
เมฆ ผู้ช่วยคนสนิท ก้าวออกมาพร้อมแท็บเล็ตในมือ เขาเปิดไฟล์วิดีโอที่บันทึกไว้ ก่อนหันหน้าจอให้คนในวงล้อมเห็น
ภาพแรกปรากฏเป็นภาคินกำลังโอบเอวแพรวาอยู่บริเวณสวน
จากนั้นชายหนุ่มก็ก้มลงจูบเธออย่างชัดเจน
เสียงสนทนาของทั้งคู่ดังออกมาจากลำโพง
“พี่คินคะ แล้วพี่ข้าวล่ะคะ”
“ช่างขวัญข้าวสิ พี่ไม่ได้รักเขาสักหน่อย”
บทล่าสุด
#13 บทที่ 13 13
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#12 บทที่ 12 12
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#11 บทที่ 11 11
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#10 บทที่ 10 10
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#9 บทที่ 9 9
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#8 บทที่ 8 8
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#7 บทที่ 7 7
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#6 บทที่ 6 6
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#5 บทที่ 5 5
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#4 บทที่ 4 4
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026
คุณอาจชอบ 😍
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!













