ลูกสาวมาเฟีย

ตึก ตึก

ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงสีแดงเลือดนกกระทบลงพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายในทางเดินของโรงแรมสุดหรู ร่างบางหุ่นเพรียวในชุดแหวกข้างคอลึกสีควบคู่กับรองเท้าเดินกรีดกรายเข้ามายังบริเวณจัดงานวิวาห์สุดอลังการด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแววตาเต็มไปด้วยความมาดร้าย

เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำต่างพากันเดินเข้ามาขวางทางเธอ แต่มีหรือที่คนพวกนั้นจะสามารถขวางเธอได้ ใครๆ ต่างก็รู้จักเธอในนามลูกสาวมาเฟีย เด็กสาววัยย่างสิบเก้าปีลูกสาวเพียงคนเดียวของนักธุรกิจต่างแดนพ่วงตำแหน่งมาเฟียตระกูลเก่าแก่ของอิตาลีกับภรรยาเอกที่ได้ล่วงลับไปราวห้าปีได้แล้ว และหลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูลนักธุรกิจอันดับต้นๆ ของเมืองไทย เธอคือ อลิซ เรนเดียร์ ครอส

“คุณอลิซครับเข้าไม่ได้นะครับ”

“ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้ งานแต่งแดดดี้ทั้งทีท่านคงไม่ใจร้ายไล่ลูกสาวคนเดียวได้ลงคอหรอก จริงไหม” กวาดสายตามองหน้าบอดี้การ์ดร่างสูงที่ยืนเรียงรายขวางทางเธอพลางยกมือขึ้นกอดอกไปด้วย

มุมปากสีแดงสดกระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน กระดิกนิ้วเรียวสวยลงบนท่อนแขนเรียวอย่างใช้ความคิดช้าๆ

“ท่านไม่ได้กีดกันครับแต่…”

“คำตอบแค่นั้นก็พอให้ฉันเดินเข้าไปได้แล้ว"

อลิซเหวี่ยงสองมือลงข้างลำตัวก้าวเท้าเดินฝ่าวงล้อมของบอดี้การ์ดร่างยักษ์เข้ามาในงานโดยต้องผ่านประตูบานใหญ่ที่สูงราวสองเมตรได้ มีซุ้มดอกไม้สีโอรสจัดวางตลอดแนวอย่างสวยงาม บอกให้รู้ว่าตรีมงานนี้คงจะเป็นสีนี้แน่

เหอะ! ช่างเป็นงานที่แสนจะ… สวยงามเหลือเกิน

ร่างบางเดินเข้ามาผลักประตูบานใหญ่ให้เปิดออก เผยให้เห็นแขกเหรื่อทั้งญาติมิตรสนิทที่เธอไม่รู้จักและคนแปลกหน้ามากมายที่ต่างกำลังยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นเพื่อแสดงความยินดีกับ… คู่บ่าวสาวบนเวที

มือเรียวเอื้อมคว้าแก้วแชมเปญจากบริกรในระหว่างที่ก้าวเท้าเดินเข้ามาตามทางเดินเข้างานที่ประดับไปด้วยดอกกุหลาบสีโอรสและสีขาวสลับกัน

ด้วยเพราะชุดและความเป็นเธอทำให้ผู้คนต่างหันมาให้ความสนใจ นักข่าวกดชัตเตอร์รัวๆ ในขณะที่แขกของเจ้าสาวต่างยกมือขึ้นปิดปากอุทานอย่างดัดจริตเบาๆ เห็นแล้วนึกสมเพชยิ่งนัก

“หนูมาร่วมแสดงความยินดีด้วยค่ะ หวังว่าแดดดี้คงไม่ไล่หนูออกจากงานก่อนจะได้อวยพรหรอกนะคะ”

“คุณอลิซ~”

“อลิซ ลูกทำบ้าอะไร” เสียงดุดันเค้นลอดริมฝีปากด้วยความโมโห ตวัดสายตาดุจ้องยังมือซ้ายและมือขวาที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นเชิงบอกให้มาพาลูกสาวคนเดียวออกไปจากงานเดี๋ยวนี้

โอลิเวอร์ขบกรามแน่นด้วยความโมโห ดวงตาคมเข้มสีน้ำข้าวดุดันจ้องเขม็งยังลูกสาวคนเดียวด้วยความไม่พอใจ เขารู้ว่าเธอตั้งใจมาป่วนงานนี้ ด้วยนิสัยของลูกสาวไม่มีทางยินดีด้วยเหมือนที่ปากพูดแน่

“อย่าเพิ่งไล่หนูสิคะแดดดี้ หนูแค่อยากมาแสดงความยินดีกับแม่เลี้ยงคนใหม่ของหนูเท่านั้นเองทำไมต้องกีดกันหนูด้วยล่ะคะ”

“แกไม่ได้มายินดีอย่างที่พูด แด๊ดรู้”

“หนูยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะคะแดดดี้อย่าเพิ่งด่วนสรุปหนูสิคะ” ว่าพลางแสยะยิ้มยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นแล้วเลื่อนสายตาออกจากใบหน้าของคนเป็นพ่อมายัง… แม่เลี้ยงคนใหม่ของเธอ

“ยินดีด้วยนะคะที่คุณสามารถใช้เต้า.. ไต่มาถึงในวันนี้ได้ คุณคงต้องใช้ความพยายามมากแน่ๆ ถึงได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งเมียมาเฟียได้ น่าชื่นชมจริงๆ”