วิวาห์เงารักของท่านแม่ทัพ

วิวาห์เงารักของท่านแม่ทัพ

pinpimol · กำลังอัปเดต · 35.6k คำ

607
ยอดนิยม
607
การดู
0
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เพราะเป็นเพียง บุตรีของอนุภรรยา ซูเหม่ยหลินจึงไม่เคยคิดว่าตนจะมีสิทธิ์เลือกชะตาชีวิต กระทั่งวันหนึ่งนางถูกเลือกให้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ กลายเป็นฮูหยินของ เซียวจิ่นเหยียน บุรุษผู้สูงศักดิ์ที่สตรีทั่วเมืองหลวงหมายปอง
ทว่านางกลับไม่ได้ถูกเลือกเพราะความรัก
“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเลือกแต่งกับเจ้า” เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาในคืนวิวาห์
“เพราะใบหน้าของข้า...คล้ายคนรักเก่าของท่าน ใช่หรือไม่เจ้าคะ” ซูเหม่ยหลินตอบ ทั้งที่หัวใจกำลังเจ็บปวด สำหรับเขา นางเป็นเพียงเงาของหญิงผู้ล่วงลับ เป็นตัวแทนที่มีใบหน้าคล้ายคนในดวงใจถึงเจ็ดส่วน แต่นานวันเข้า บุรุษที่เคยประกาศว่าจะไม่มีวันรักนางกลับเริ่มหวั่นไหว และในวันที่เขาเริ่มมองเห็นว่า ซูเหม่ยหลินก็คือซูเหม่ยหลิน มิใช่ตัวแทนของผู้ใด คนรักเก่าที่เขาเฝ้าอาลัยมาตลอดสามปีกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ซูเหม่ยหลินจึงเป็นฝ่ายวางหนังสือหย่าลงตรงหน้าเขา
“คนที่ท่านรอคอยกลับมาแล้ว เช่นนั้นข้าก็ควรคืนตำแหน่งนี้ให้เจ้าของตัวจริงเสียทีเจ้าค่ะ”
ทว่าเซียวจิ่นเหยียนกลับฉีกหนังสือหย่าทิ้งต่อหน้านาง ก่อนเอ่ยคำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะพูดออกมา
“ผู้ใดบอกเจ้าว่า...ข้ายังต้องการนาง”

บท 1

“หากมิใช่เพราะใบหน้าของเจ้าคล้ายนาง ข้าคงไม่มีวันรับบุตรีอนุเช่นเจ้าเข้ามาเป็นฮูหยิน” น้ำเสียงเย็นชาของเซียวจิ่นเหยียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องหอ ร่างสูงในชุดมงคลสีแดงยืนห่างจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมทอดมองเจ้าสาวที่นั่งอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงโดยปราศจากความอ่อนโยน ซูเหม่ยหลินกำมือบนตักแน่น นางรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรัก ทว่าการได้ยินความจริงจากปากสามีในคืนวิวาห์ยังคงทำให้หัวใจเจ็บปวดอยู่ดี

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยหลินตอบเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ปลายนิ้วภายใต้แขนเสื้อจะเย็นเฉียบ ตั้งแต่ก้าวขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวออกจากจวนสกุลซู นางก็เตือนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าคาดหวังสิ่งใดจากการแต่งงานนี้ เพราะสำหรับบุตรีอนุภรรยาอย่างนาง การได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพในฐานะฮูหยินเอกก็เป็นเรื่องที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดอยู่แล้ว

“เจ้ารู้?” เซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้ว เขาเคยคิดว่าสกุลซูคงปิดบังเหตุผลที่แท้จริงจากนาง อย่างน้อยก็คงปล่อยให้นางเข้าใจว่าการแต่งงานนี้เกิดขึ้นจากพระประสงค์ของฮ่องเต้เพียงอย่างเดียว

“เจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านแม่ทัพไม่ได้ต้องการแต่งกับข้า และข้ายังรู้ด้วยว่าเหตุใดท่านจึงเลือกข้าแทนพี่หญิงใหญ่” นางกล่าวอย่างสงบนิ่ง แม้ผ้าคลุมหน้าจะบดบังสีหน้าเอาไว้ แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น

“ในเมื่อรู้ก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องอธิบายมาก” เซียวจิ่นเหยียนเดินไปหยุดข้างโต๊ะกลางห้อง ก่อนยกจอกสุรามงคลขึ้นมองครู่หนึ่งแล้ววางกลับลงไปโดยไม่คิดดื่ม สำหรับเขาพิธีแต่งงานในวันนี้เป็นเพียงสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ไม่ได้มีความหมายเหมือนงานวิวาห์ที่เขาเคยวาดฝันเอาไว้เมื่อสามปีก่อน

“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากถามท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยหลินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แม้มองผ่านผ้าคลุมหน้าออกไปได้ไม่ชัดเจนนัก แต่นางยังเห็นเงาร่างสูงของสามีอยู่ตรงหน้า

“ว่ามา” เขาตอบสั้น ๆ

“หญิงผู้นั้น...เหมือนข้ามากเพียงใดเจ้าคะ” คำถามนั้นทำให้ภายในห้องเงียบลงในทันที เซียวจิ่นเหยียนนิ่งไปชั่วขณะ ภาพของหญิงสาวในชุดสีขาวใต้ต้นเหมยพลันปรากฏขึ้นในความทรงจำ ใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมเลือนตลอดสามปีค่อย ๆ ซ้อนทับกับใบหน้าของเจ้าสาวตรงหน้า

“เจ็ดส่วน” เขาตอบในที่สุด น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวเมื่อกล่าวถึงหญิงในอดีต

“มากถึงเจ็ดส่วนเชียวหรือเจ้าคะ” ซูเหม่ยหลินหัวเราะเบา ๆ ทว่ารอยหัวเราะนั้นกลับไม่มีความสุขเจืออยู่แม้แต่น้อย นางเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเหตุใดบุรุษซึ่งแทบไม่เคยพูดคุยกับนางมาก่อนจึงเลือกนางเป็นภรรยา และเหตุใดในวันที่คนของจวนแม่ทัพมาสู่ขอ ทุกคนในสกุลซูจึงตกตะลึง

“เจ้าควรรู้ไว้เสียตั้งแต่คืนนี้ ข้าให้ตำแหน่งฮูหยินแก่เจ้าได้ ให้เกียรติที่สมควรแก่เจ้าได้ และตราบใดที่เจ้ายังเป็นฮูหยินของข้า จะไม่มีผู้ใดในจวนแห่งนี้มีสิทธิ์รังแกเจ้า” เซียวจิ่นเหยียนกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงของเขาไม่ต่างจากกำลังเจรจาข้อตกลงทางการค้า มากกว่ากำลังพูดกับสตรีที่เพิ่งกราบไหว้ฟ้าดินเป็นภรรยาของตน

“แล้วมีสิ่งใดที่ท่านให้ข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ” นางถาม ทั้งที่ส่วนลึกของหัวใจรู้คำตอบอยู่แล้ว

“หัวใจของข้า” คำตอบเพียงไม่กี่คำกลับทำให้หัวใจของซูเหม่ยหลินเหมือนถูกเข็มแหลมทิ่มแทง นางหลุบตาลงช้า ๆ พยายามบอกตนเองว่าไม่มีสิทธิ์เสียใจ เพราะเขาไม่เคยหลอกลวงนางตั้งแต่แรก

“เพราะหัวใจของท่านเป็นของหลินเยว่ซินหรือเจ้าคะ” นางถามออกไปในที่สุด เซียวจิ่นเหยียนหันกลับมามองทันที ดวงตาคมที่เคยสงบนิ่งพลันเย็นเยียบขึ้น

“ใครบอกชื่อของนางแก่เจ้า” น้ำเสียงของเขาหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชื่อหลินเยว่ซินเปรียบเสมือนบาดแผลที่ไม่มีผู้ใดในจวนกล้าแตะต้อง แม้เวลาจะผ่านมาถึงสามปีแล้วก็ตาม

“ไม่มีผู้ใดต้องบอกข้าหรอกเจ้าค่ะ เรื่องของท่านแม่ทัพกับคุณหนูหลินมิใช่ความลับในเมืองหลวง” ซูเหม่ยหลินตอบตามตรง ก่อนวันแต่งงานนางให้อาเถาออกไปสืบเรื่องนี้ด้วยตนเอง เพราะไม่ต้องการเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้โดยไม่รู้แม้กระทั่งเหตุผลที่ตนถูกเลือก

“ในเมื่อรู้แล้วก็อย่าเอ่ยชื่อนางต่อหน้าข้าอีก” เซียวจิ่นเหยียนกล่าวเสียงเย็น ความเจ็บปวดวาบผ่านดวงตาของเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกซ่อนเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าค่ะ” ซูเหม่ยหลินรับคำโดยไม่คิดซักถามต่อ นางเข้าใจแล้วว่าหลินเยว่ซินยังคงมีความสำคัญต่อบุรุษผู้นี้มากเพียงใด แม้หญิงคนนั้นจะจากโลกนี้ไปแล้วถึงสามปี แต่กลับยังครอบครองพื้นที่ในหัวใจของเขาจนไม่มีที่ว่างเหลือให้ภรรยาที่มีชีวิตอยู่ เซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามาใกล้เตียง ก่อนหยิบคันชั่งทองที่วางเตรียมไว้สำหรับเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวขึ้นมา เขาชะงักมือเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดก็ค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออก เมื่อใบหน้าของซูเหม่ยหลินปรากฏชัดต่อสายตา ร่างสูงกลับแข็งค้างอยู่ตรงนั้น คิ้วเรียวงาม ดวงตากลมใส จมูกเล็กได้รูป และริมฝีปากสีแดงอ่อน ใบหน้าของนางทำให้ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนหลั่งไหลกลับเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยว เขาเห็นหลินเยว่ซินยืนอยู่ใต้ต้นเหมยอีกครั้ง เห็นนางยิ้มให้เขา และเห็นมือเล็กยื่นถุงหอมที่เย็บด้วยตนเองมาให้ ก่อนเขาจะเดินทางออกจากเมืองหลวงไปยังชายแดน วันนั้นเขาเคยรับปากว่าหลังกลับมาจะไปสู่ขอนาง แต่เมื่อกลับถึงเมืองหลวง สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นข่าวว่ารถม้าของนางตกหน้าผาและไม่มีผู้ใดพบร่าง

“ท่านแม่ทัพ?” เสียงของซูเหม่ยหลินดึงชายหนุ่มออกจากความทรงจำ นางมองเขาด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออก เขาก็เอาแต่จ้องนางราวกับกำลังมองคนอีกคนผ่านใบหน้าของนาง

“เยว่ซิน...” ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเซียวจิ่นเหยียนอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนในความรู้สึกของซูเหม่ยหลินเสียยิ่งกว่าเสียงใด นางรู้มาตลอดว่าตนเป็นเพียงตัวแทน แต่การถูกสามีเรียกชื่อหญิงอื่นในคืนแต่งงานกลับทำให้หัวใจที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ท่านแม่ทัพ ข้าชื่อซูเหม่ยหลินเจ้าค่ะ” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่งามสบกับเขาโดยไม่หลบหนี แม้ภายในอกจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม

“ข้ารู้” เซียวจิ่นเหยียนได้สติและปล่อยมือจากคันชั่งทองทันที เขาเบือนสายตาหนีจากใบหน้าของนาง ราวกับการมองนางนานเกินไปจะทำให้ความทรงจำที่พยายามฝังไว้กลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง

“หากท่านรู้ เช่นนั้นต่อไปได้โปรดอย่าเรียกข้าด้วยชื่อของนางอีกเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง นางยอมรับได้ว่าเขาไม่รัก ยอมรับได้ว่าเหตุผลที่นางได้เป็นฮูหยินแม่ทัพเกิดจากใบหน้าที่คล้ายคนรักเก่าของเขา แต่สิ่งหนึ่งที่นางไม่อาจยอมรับคือการถูกพรากแม้กระทั่งตัวตนของตนเอง

“เจ้ากำลังตั้งเงื่อนไขกับข้าหรือ” เขาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ไม่คิดว่าบุตรีอนุผู้ดูบอบบางจะกล้าพูดเช่นนี้กับเขาตั้งแต่คืนแรก

“มิกล้าเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากให้ท่านจำไว้ว่าคนที่แต่งเข้าจวนแม่ทัพในวันนี้คือซูเหม่ยหลิน ไม่ใช่หลินเยว่ซิน” นางตอบโดยไม่หลบสายตา ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของนางทำให้เซียวจิ่นเหยียนนิ่งไป เพราะนี่คือสิ่งแรกที่ทำให้เขาเห็นความแตกต่างระหว่างหญิงทั้งสองอย่างชัดเจน หลินเยว่ซินในความทรงจำอ่อนหวานดุจสายน้ำ นางมักยอมเขาและไม่เคยโต้แย้ง ส่วนซูเหม่ยหลินตรงหน้ากลับเหมือนต้นไผ่ที่แม้รูปลักษณ์บอบบาง แต่ภายในกลับแข็งแกร่งเกินคาด

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

622.2k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

796.3k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

162.4k การดู · เสร็จสิ้น · ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า
ชีวิตที่เรียบง่ายของ 'พิมรภา' กลับผกผันขั้นสุด เมื่อเธอต้องกลายเป็นผู้ร้ายและตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

451.5k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เกลียดรัก

เกลียดรัก

556.3k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124.9k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

525.6k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย

335.5k การดู · เสร็จสิ้น · Aoybabyz
เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
รักซึมร้าย NC 25++

รักซึมร้าย NC 25++

416.4k การดู · เสร็จสิ้น · เอลยา
ร่างเพรียววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟต์หลังจากได้ยินเสียงเอ็ดตะโรลั่นมาในโทรศัพท์ เจ้าของเสียงกำลังอารมณ์บ่จอยเป็นอย่างยิ่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวชั้นยี่สิบของโรงแรมห้าดาวที่ตนเป็นเจ้าของ

ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

42.6k การดู · เสร็จสิ้น · ณดารินทร์
“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

568.9k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป