บทนำ
บท 1
Chapter 1
อัศวินใจร้าย
"หนูพิมพ์ดาว ไม่ต้องทำก็ได้ลูก ถูพื้นกวาดพื้นมันไม่ใช่หน้าที่ของหนูเลย เดี๋ยวเรียกให้แจ่มมาทำก็ได้"
เสียงของคุณอ่อน หัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้น บัดนี้คฤหาสน์อัครวินมีเพียงคุณชายอัศวิน อัครวินเป็นผู้ดูแลและดูแลกิจการงานของตระกูลต่อเพียงผู้เดียว
คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายเสียชีวิตลงไปเมื่อปีที่แล้ว สร้างความโศกเศร้าให้กับคนงานภายในคฤหาสน์เป็นอย่างมาก
"ไม่เป็นไรค่ะป้าอ่อน พิมพ์ทำได้ค่ะ"
เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มหวานพิมพ์ใจ พิมพ์ดาวเด็กสาวปีสองคณะนิเทศศาสตร์ เธอทั้งสวย ทั้งหวาน ชายหนุ่มน้อยใหญ่ต่างเข้ามาขายขนมจีบกันอยู่ไม่ห่าง
หลังจากคุณผู้หญิงและคุณผู้ชายซึ่งอุปการะเลี้ยงดูเธอได้เสียชีวิตลง ชีวิตของพิมพ์ดาวก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว
อัศวิน หรือพี่วิน เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของพ่อแม่บุญธรรมของเธอ และแน่นอนว่าอัศวินไม่เคยปลื้มใจและดีใจเลยสักนิดที่มีเธอเป็นน้องสาวร่วมตระกูล
เธอได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดี แต่กับเขานั้นที่เป็นลูกแท้ๆ กลับโดนละเลยอย่างน่าอนาถ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเกลียดเธอเข้าไส้
และแน่นอนว่าหลังจากพ่อแม่เสีย อัศวินก็เปลี่ยนเส้นทางการเงินทุกอย่างของพิมพ์ดาว รวมทั้งยังให้สถานะเธอเสมือนคนใช้ในบ้าน
"คุณวินนี่ก็ทำกับหนูพิมพ์เกินไปนะ หนูพิมพ์ก็เป็นลูกคนหนึ่ง เคยอยู่สุขสบายมาโดยตลอด จู่ๆ ให้มาทำงานเหมือนคนใช้แบบนี้มันไม่ถูกต้อง"
คุณอ่อนเองก็ไม่ได้เห็นด้วย แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของผู้ดูแลคฤหาสน์หลังใหญ่คนใหม่คนนี้ได้
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าอ่อน มันก็ถูกต้องแล้วที่พี่วินทำแบบนั้น...พิมพ์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณพ่อคุณแม่สักหน่อยนี่นา"
พิมพ์ดาวยิ้มเศร้า พี่ชายที่อายุห่างกับเธอถึงเจ็ดปี ไม่มีวันไหนเลยที่เธอคิดลบกับเขา เธอนับถือและเคารพอัศวินเหมือนพี่ชายแท้ๆ
ตอนเธอขึ้นมหาวิทยาลัยช่วงปีหนึ่งใหม่ๆ เธอได้รับเงินค่าขนมรวมทั้งช่วยดูแลค่าใช้จ่ายต่างๆ แต่ตอนนี้เธอถูกตัดงบให้เหลือเพียงครึ่งเดียว
ณ ห้องทำงานของอัศวิน
พิมพ์ดาวถือน้ำเข้ามาเสิร์ฟให้ผู้เป็นพี่ชายภายในห้องทำงาน
ใบหน้าหล่อของประธานบริษัทหนุ่มในวัยยี่สิบเจ็ดปีได้เงยขึ้นเมื่อผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาวเดินเข้ามา
"น้ำค่ะพี่วิน"
"ขอบใจ"
เสียงเรียบตอบออกมาพร้อมกับละสายตาจากเธอแล้วมองเอกสารตรงหน้าที่ต้องสะสางต่อ
"พี่วินคะ...พิมพ์มีเรื่องอยากจะปรึกษา"
"เรื่องอะไร?"
น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความรำคาญนิดๆ
"คือ...พิมพ์ขออนุญาตไปถ่ายซีรี่ส์ได้มั้ยคะ มีทางทีมงานติดต่อเข้ามาให้พิมพ์ไปแคสแล้วได้รับบทมา"
"บท? ได้บทเป็นอะไรล่ะ"
"เป็นตัวร้ายค่ะ"
เมื่อได้ยินแบบนั้นร่างสูงที่นั่งอยู่ก็ถึงกับเลิกคิ้ว พิมพ์ดาวน้องสาวของเขาออกแนวสวยหวานขนาดนี้ทำไมถึงได้บทร้าย
"ก็ไม่ใช่บทนางเอกนี่ จะไปเล่นให้เสียเวลาทำไม"
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก รู้ทั้งรู้ว่าน้องสาวเรียนคณะนิเทศศาสตร์เอกการแสดง
"เป็นตัวร้ายก็ยังดีนะคะพี่วิน พี่วินก็รู้ว่าการเป็นนักแสดงคือความฝันของพิมพ์เลยนะ"
พิมพ์ดาวยิ้มอย่างเพ้อฝัน
"แล้วถ้าไปเป็นนักแสดงแล้วเรื่องงานบ้านล่ะจะทำยังไง? อย่าลืมสิ สถานะของเธอในตอนนี้มันไม่ได้ต่างอะไรกับคนใช้"
สำหรับอัศวินแล้วพิมพ์ดาวไม่ใช่น้องสาว แต่เป็นสาวใช้ที่เขาใช้เงินจ้าง แล้วเรื่องอะไรจะต้องให้สิทธิพิเศษแก่เธอคนเดียว
"พิมพ์จะบริหารเวลาให้ดีค่ะ พี่วินไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะคะ"
พิมพ์ดาวแม้ในใจจะรู้สึกเสียใจมากที่พี่ชายคนนี้ไม่เคยรักเธอเลย แต่เธอก็ยิ้มสู้...เธอต้องทำตามความฝันของเธอให้จงได้
"ถ้ายังยืนยันจะทำงั้นคราวหน้าก็ไม่ต้องมาขอ เพราะสุดท้ายเธอก็คิดจะทำตามอำเภอใจอยู่แล้วนี่"
อัศวินวางเอกสารแล้วเงยหน้ามองดวงหน้าหวานของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาว
"คือ...พิมพ์แค่...เอ่อ พิมพ์ขอโทษค่ะ แต่พิมพ์อยากเป็นนักแสดงจริงๆ นะคะ"
พิมพ์ดาวอ้ำอึ้งตอบไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี ในเมื่อหัวใจของเธอคือต้องการที่จะเป็นนักแสดง
"ช่างเถอะ อยากจะทำอะไรก็ทำ"
อัศวินไม่สนใจเธออีกต่อไป เขานั่งเคลียร์เอกสารแล้ววางท่าไม่สนใจ
พิมพ์ดาวออกมาจากห้องทำงานของอัศวิน แม้ว่าเขาจะใจร้ายกับเธอมากแค่ไหนแต่เธอก็ต้องอดทน
เธอจะคอยรับใช้และดูแลอัศวินตลอดไป...พิมพ์ดาวตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะไม่มีแฟน ไม่มีครอบครัว เธอจะเป็นนักแสดงและจะไม่รับสมบัติของตระกูลอัครวินแม้แต่ชิ้นเดียว
เธอจะดูแลและช่วยเหลืออัศวินในอนาคต เธอจะต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ พี่วินจะได้ไม่เหนื่อยกับการทำงานเพียงคนเดียว นี่คือสิ่งที่พิมพ์ดาวคิด...
"พี่วินจะรู้มั้ยนะ...พิมพ์ไม่เคยหวังอะไรจากตระกูลอัครวินเลยแม้แต่นิดเดียว พิมพ์แค่อยากให้พี่วินทำงานไปได้อย่างราบรื่นและประคองธุรกิจของคุณพ่อคุณแม่เราให้ไปได้สวยก็เท่านั้น"
พิมพ์ดาวเศร้าอยู่ในใจลึกๆ เธอเข้าใจดีถึงความเครียดของอัศวิน
ธุรกิจนำเข้าและจำหน่ายสินค้าแบรนด์เนมของตระกูลอัครวินค่อนข้างไปได้แย่มาสักพัก แต่ก็ดีขึ้นได้จากการกอบกู้ของประธานบริษัทคนใหม่ อัศวิน อัครวิน พี่ชายของเธอที่กลับมาจากอเมริกาเมื่อปีที่แล้ว
"พิมพ์สัญญานะคะ...พิมพ์จะเป็นน้องสาวที่ดีของพี่วิน จะคอยสนับสนุนและช่วยเหลือพี่ในการทำงานของบริษัทของพ่อกับแม่.."
หากเธอมีชื่อเสียงขึ้นมา สินค้าชิ้นแรกที่เธอจะเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้จะต้องเป็นสินค้าจากบริษัทอัครวินเท่านั้น...
บทล่าสุด
#61 บทที่ 61 Chapter 61 เพียงฟ้า อัครวิน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#60 บทที่ 60 Chapter 60 งานแต่งงานของพิมพ์ดาวและอัศวิน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#59 บทที่ 59 Chapter 59 เริ่มต้นกันใหม่
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#58 บทที่ 58 Chapter 58 เคลียร์ตัวเอง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#57 บทที่ 57 Chapter 57 พ่อของลูก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#56 บทที่ 56 Chapter 56 พิมพ์ดาวที่หายไป...
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#55 บทที่ 55 Chapter 55 พยายามช่วยเหลือ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#54 บทที่ 54 Chapter 54 อึดอัดใจกับเธอคนนี้
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#53 บทที่ 53 Chapter 53 ท้อง !?
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#52 บทที่ 52 Chapter 52 เลิกกัน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













