สาวเพื่อนบ้านของฉัน

วันนี้มันจะน่าเบื่อไปกว่านี้ได้อีกไหมนะ ฉันกดรีโมตเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ แต่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย นี่คือคืนวันศุกร์ และฉันอยู่บ้านคนเดียว

พ่อกับแม่ไปงานปาร์ตี้ กว่าจะกลับก็คงดึกมาก ฉันมีพี่สาวสองคนอยู่คนละฝั่งของประเทศ พวกเธอเริ่มสร้างชีวิตของตัวเองกันแล้ว

เมอร์รีอายุ 24 เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี และอยู่กับคู่หมั้นของเธอ

แอนน์อายุ 22 เพิ่งเริ่มงานแรกที่บริษัทบัญชี และกำลังคบกับผู้ชายที่ทำงานที่เดียวกัน

แล้วก็มาถึงฉัน ฉันอายุ 17 ยังต้องอยู่กับพ่อแม่เพราะกฎหมายยังไม่อนุญาตให้ย้ายออกไปอยู่เองได้ อ้อ—แล้วฉันบอกไปหรือยังว่าฉันโสด?

ใช่ ฉันรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี แม่คอยย้ำกับฉันทุกวัน เหมือนพยายามจะปลอบใจว่าเดี๋ยวก็มีคนเข้ามาเอง ไม่ใช่ว่าฉันรีบร้อนอะไรหรอกนะ คือฉัน พูด ว่าชอบการเป็นโสด... แต่โอเค ยอมรับก็ได้ นั่นเป็นเรื่องโกหก

ความจริงก็คือ ฉันสับสน... เรื่องเพศ

ตอนฉันอายุราวๆ 14 หรือ 15 ฉันเคยคลั่งไคล้พวกผู้ชายในโรงเรียน—ก็แค่วัยรุ่นธรรมดาที่แอบชอบผู้ชายที่ป๊อปที่สุดในห้องนั่นแหละ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อฉันได้เจอกับเคท เธอเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่และยังไม่ค่อยมีเพื่อน

เธอสวยจนน่าทึ่ง—ผมสีบลอนด์หม่นที่มักจะถักเปียพาดไว้บนไหล่ซ้ายเสมอ มีปอยผมสองสามเส้นปล่อยลงมาอีกข้าง ทำให้เธอดูไร้เดียงสาอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีฟ้าของเธอทำให้ฉันใจละลายทุกครั้งที่เธอมองมา และริมฝีปากของเธอ... ฉันเคยสงสัยว่ารสชาติมันจะเป็นอย่างไร

จนกระทั่งคืนนั้น

เราเมากัน—เอ่อ ที่จริงก็แค่ฉันคนเดียว ฉันสารภาพทุกอย่างออกไป ว่าฉันชอบเธอ ว่ามันเจ็บปวดที่เห็นเธอไปเดตกับคนอื่น แล้วฉันก็ทำมันลงไป ฉันจูบเธอ

ริมฝีปากของเธอนุ่มนวลและหอมหวาน และในวินาทีนั้น ทุกอย่างที่หมุนคว้างก็หยุดนิ่ง เหมือนกับว่าเวลาได้หยุดเดินไปเลย

แต่แล้วเธอก็ผลักฉันออก

ฉันจะไม่มีวันลืมแววตาของเธอในตอนนั้น—ความเกลียดชัง ความรังเกียจ

หลังจากคืนนั้น เธอก็ไม่คุยกับฉันอีกเลย ฉันอ้อนวอนขอให้เธอคุยด้วย ขอให้ฉันได้อธิบาย ฉันบอกเธอว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เรื่องมันน่าอึดอัด ฉันควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้ และฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อย้อนกลับไปแก้ไขมัน เพื่อที่เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเมินฉัน ทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน

มันทำให้ฉันใจสลาย จริงๆ นะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะทำใจกับเรื่องนี้ได้

นั่นแหละ... ฉันก็เลยยังสับสนอยู่

หลังจากนั้นฉันก็มีความสัมพันธ์เล่นๆ อยู่บ้าง คบกับผู้ชาย พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เป็นแค่เรื่องของฮอร์โมน เป็นแค่ความอยากรู้อยากเห็น

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาแซม เพื่อนของฉัน

เพื่อน คืนนี้มีแผนอะไรไหม เบื่อจะตายอยู่แล้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น ปิ๊ง

มีดิ กำลังจะฆ่าตัวตายอยู่เนี่ย อยู่กับที่บ้านที่กลุ่มศึกษาพระคัมภีร์ อยากมาปะ?

ฉันยิ้มมุมปากแล้วตอบกลับไป:

ไม่อ่ะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย!

แล้วก็เติมอีโมจิ หัวเราะออกมาเสียงดัง ไปอีกสามตัวส่งท้าย

ฉันโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างเตียงแล้วคิดว่าจะทำอะไรต่อดี แล้วท้องของฉันก็ร้องโครกคราก

เยี่ยมเลย ตอนนี้หิวแล้วสิ

ไม่มีอารมณ์ทำอาหารแน่ๆ ฉันคว้าเสื้อฮู้ดมาสวมแล้วมุ่งหน้าออกจากบ้านไปยังร้านไดเนอร์

แค่คิดถึงชีสเบอร์เกอร์กับสตรอว์เบอร์รีมิลค์เชกก็ทำเอาน้ำลายสอ—และฝีเท้าของฉันก็เร็วขึ้น

เมื่อไปถึงที่นั่น ฉันก็เลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้สตูลที่เคาน์เตอร์แล้วสั่งอาหาร

“ขอชีสเบอร์เกอร์กับสตรอว์เบอร์รีมิลค์เชกที่หนึ่งค่ะ”

“ได้เลยค่ะ!” ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ตอบกลับมาอย่างร่าเริง

พออาหารมาเสิร์ฟ ฉันก็จัดการโซ้ยเรียบราวกับว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในโลก ฉันกินเสร็จในเวลาไม่นาน ควักเงินสดออกจากกระเป๋าแล้ววางไว้ข้างจาน

ระหว่างทางกลับตึก ฉันสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทุลักทุเลกับกล่องใบหนักอยู่ข้างรถ ดูท่าทางแล้วน่าจะหนักเป็นตัน ฉันเลยรีบปรี่เข้าไปช่วย

“นี่ ให้ฉันช่วยนะ” ฉันเอ่ยปากพลางเอื้อมไปจับกล่องอีกด้าน

มือของเราสัมผัสกัน มือของเธอนุ่มมาก และฉันสาบานได้เลยว่าฉันรู้สึกถึงบางอย่าง... เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

ฉันชะโงกหน้าไปมองเธอ แล้วทันใดนั้นฉันก็พลันตื่นตัวกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย เธอสวยมาก สวยแบบ... สวยจนแทบลืมหายใจ

ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรโง่ๆ ออกไป เธอก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณนะคะ”

และหัวใจของฉันก็หยุดเต้นไปเลยเมื่อได้ยินเสียงของเธอ

“ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่ตึกนี้เมื่อสองสามวันก่อน ฉันชื่อเอ็มม่าค่ะ” เธอพูดเสริม

ฉันพยายามยิ้มตอบและทำตัวให้เป็นปกติ แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจว่ามันออกมาดูประหลาดตอนที่ฉันเค้นเสียงแหบพร่าออกไปว่า “สวัสดี” แถมเสียงยังแตกเหมือนเด็กหนุ่มไม่มีผิด

ฉันรีบกระแอมในคอ

“ส-สวัสดี ฉันเจน ฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน” เอาจริงดิ? ฉันพูดติดอ่างเหรอเนี่ย?

เธอยิ้มอีกครั้งแล้วชี้บอกว่าให้วางกล่องไว้ตรงไหน ห้องของเธออยู่ติดกับห้องฉันเลย ตอนนี้ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าแม่เคยพูดถึงเพื่อนบ้านคนใหม่ แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจฟังเท่าไหร่

“อยากดื่มอะไรหน่อยไหมคะ” เธอถามหลังจากเราวางกล่องลงแล้ว

“ขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่งก็ดีค่ะ” ฉันตอบ

“ได้ค่ะ รออยู่นี่นะ”

ฉันมองไปรอบๆ ระหว่างที่เธอเดินเข้าครัว ห้องของเธอตกแต่งไว้อย่างสวยงามแล้ว ราวกับว่าเธออยู่ที่นี่มาเป็นเดือนๆ คงจะมีคนช่วยแต่งห้องให้แน่ๆ

เธอกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำ และให้ตายเถอะ... พอได้มองใกล้ๆ เธอยิ่งดูดีกว่าเดิมเสียอีก ผมสีน้ำตาลเป็นลอน ตาสีเฮเซล ริมฝีปากสีชมพูอ่อน เธอคงอายุราวๆ 22 หรืออาจจะ 25 ตัวเตี้ยกว่าฉัน สูงประมาณ 5 ฟุต 4 นิ้ว ส่วนฉันสูง 5 ฟุต 7 นิ้ว แล้วหุ่นของเธอน่ะเหรอ? เอาเป็นว่า... ทุกอย่างอยู่ถูกที่ถูกทางหมดเลย

ฉันคงจะเผลอจ้องนานไปหน่อย เพราะเธอถึงกับต้องกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติฉันกลับมา

“ข-ขอโทษค่ะ” ฉันพูดตะกุกตะกัก “สงสัยแม่จะลืมสอนว่าการจ้องคนอื่นมันเสียมารยาท” ฉันเป็นบ้าอะไรของฉันเนี่ย?

เธอหัวเราะออกมา... และเสียงหัวเราะของเธอก็ไพเราะราวกับเสียงดนตรี

“ฉันชอบห้องคุณจัง” ฉันพูดพยายามเปลี่ยนเรื่อง “ดูดีมากเลยสำหรับคนที่เพิ่งย้ายเข้ามา”

เธอยิ้ม “พี่สาวฉันช่วยแต่งให้น่ะค่ะ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” คือทั้งหมดที่ฉันคิดออก “เอ่อ... ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า คุณคงยังมีของต้องจัดอีกเยอะ”

“ค่ะ” เธอบอก แล้วก็ลังเลไปนิด “แต่ว่า... เอ่อ... แวะมาหาได้ตลอดเลยนะคะ ถ้าเบื่อๆ หรืออยากได้เพื่อนคุย”

เดี๋ยวนะ... อะไรนะ?

เธอคงเห็นสีหน้าตกใจของฉัน เลยรีบพูดเสริมว่า “ถ้าคุณอยากมาน่ะค่ะ คือ... ยังไงเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนี่นา”

“ฉันก็อยากมาสิ เอ็ม... ฉันเรียกคุณว่าเอ็มได้ไหม”

“ได้สิคะ เพื่อนๆ ฉันก็เรียกแบบนั้น” เธอบอกพร้อมกับรอยยิ้มอีกครั้ง

“ไปนะ เอ็ม”

“บายค่ะ เจน”

สวัสดีค่ะ นักอ่านที่น่ารักและอารมณ์ดีของไรท์ทุกคน ไรท์เปิดบัญชี โคไฟ แล้วนะคะ ใครอยากเลี้ยงกาแฟ ส่งของขวัญให้ หรือแค่อยากเป็นกำลังใจให้กัน ก็แวะเข้าไปเยี่ยมชมเพจของไรท์ได้เลยที่: โคไฟดอทคอม/ลูนามาร์เซโล :)

ขอบคุณมากๆๆๆ ที่สนับสนุนผลงานของไรท์มาตลอดนะคะ ไรท์ได้อ่านทุกคอมเมนต์เลย แล้วก็ดีใจมากๆ ที่ทุกคนอินไปกับเรื่องราวของเรา :)