บทนำ
"ถ้าทำแบบนี้ จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ"
ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ไม่ได้อยากเป็นหลานแต่อยากเป็นเมีย
บท 1
งานเลี้ยงวันเกิดน้องมิ้นท์อายุครบ 19 ปี @โรงแรมหรูย่านหัวหิน
ภายในห้องสวีตของโรงแรมหรูมินนี่ยังยืนใช้แผ่นหลังบางพิงกับบานประตูห้องหลังจากที่เธอวิ่งหนีขึ้นมาด้านบนเพียงลำพัง มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากบาง พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ สิ่งที่โนอาห์ทำกับเธอมันเรียกว่าจูบหรือเปล่า ใช่จูบหรือเปล่านะ มุมปากบางกระตุกยิ้มหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมา ดีใจ เธอดีใจ ที่ในที่สุดคุณลุงสุดหล่อของเธอก็ตอบสนองในสิ่งที่เธอต้องการถึงแม้ว่าเขาจะเมาก็ตาม
เหตุการณ์ก่อนหน้า
"ลุงโนอาห์คะ เมาแล้วเหรอคะ"
" ... " ชายหนุ่มนิ่งเงียบนั่งถือแก้ววิสกี้หมุนควงเบาๆ จ้องมองใบหน้าหวานของเด็กสาวตรงหน้านิ่ง ในขณะที่เพื่อนๆ ต่างก็ฟุบหลับลงบนโต๊ะ บางคนก็กลับขึ้นห้องนอนของตัวเอง
"ลุงโนอาห์คะ ให้มิ้นท์เรียกพี่สกายกับพี่ซันให้ไหมคะ"
" ... " มินนี่ยื่นใบหน้าใสเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะนึกสนุกจุ๊บคุณลุงอย่างที่เคยทำเธอมองซ้ายมองขวาแนบริมฝีปากบางเฉียบลงกับกลีบปากของเขาเบาๆ อย่างที่เคยทำ แต่ทว่าครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนเคยเพราะคุณลุงของเธอสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าในโพรงปากบางมินนี่ตกใจจนเบิกตาโตขึ้นเธอตั้งใจจะผละออกแต่ทว่ากลับถูกมือหนาของโนอาห์รั้งท้ายทอยเอาไว้ เขาขบเม้มกลีบปากของเธอเล่นอย่างเอาแต่ใจ ทั้งดูด ทั้งขบ ทั้งกัด แล้วกระหวัดควานหาลิ้นเล็กอย่างดูดดื่มเร่าร้อน
"โนอาห์"
เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงเบาทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ มือเรียวยกขึ้นแตะกลีบปากของตัวเองเอาไว้ ใบหน้าหวานแดงซ่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนร่างกายของเธอร้อนรุ่มจนหาสาเหตุไม่ได้ เธอทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรลุงโนอาห์ของเธอแตกต่างไปจากทุกครั้งที่เคยเป็น เขาเคยสุภาพและอ่อนโยนกับเธอ แต่เมื่อครู่กลับดุดันและเร่าร้อนปานนั้น
"เอ่อ พี่สกาย พี่ซัน ชะ ... ช่วยไปดูลุงโนอาห์หน่อยค่ะ น่าจะเมาแล้ว"
"ครับคุณหนู"
มินนี่รีบวิ่งกลับห้องพักของตัวเอง เธอปิดประตูอย่างไม่แรงมากนักก่อนจะพิงหลังกับประตูห้องพักแล้วแตะริมฝีปากของตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ราวกับว่าเขายังบดจูบเธออยู่เลย จูบของเขาในครั้งนี้มันไม่เหมือนกับที่เธอเคยได้รับ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
"เมื่อกี๊จูบใช่ไหม"
วันต่อมา...
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
เสียงประตูห้องพักของมินนี่ดังขึ้นในช่วงสายเด็กสาวยังคงอยู่ในชุดนอนกระโปรงสีขาววาบหวิวบางเบาเนินอกอวบไร้บราเซียร์ปกปิดยามที่เธอเดินเนินอกของเธอก็กระเพื่อมไปตามแรงสะเทือนของการเดิน ใบหน้าหวานมู่ทู่หงุดหงิดคนที่รบกวนเวลานอนของเธอ
แกร๊ก!
"มีอะ!"
ปัง!
ทันทีที่เห็นหน้าคนที่มาเคาะประตูมินนี่ก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ เธอรีบปิดประตูทันทีเพราะตอนนี้ร่างกายเธอกำลังรุ่มร้อน และรู้สึกใบหน้าเธอวูบวาบแปลกๆ หญิงสาวยกมือขึ้นเช็กกลิ่นปากของตัวเอง โอเค ไม่มีผ่าน เธอตัดสินใจดึงคอเสื้อลงมาอีกหน่อยก่อนจะเปิดประตูด้วยท่าทางงัวเงียอีกครั้ง
"โนอาห์~"
"ทำไมตื่นสายจังครับ ไม่สบายรึเปล่าหน้าแดงๆ นะ"
สายตาคมของโนอาห์เผลอมองไปที่เนินอกอวบของเธอ เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบละสายตาจากอกอวบมามองที่ใบหน้าหวานของเธอแทน มือหนาวางลงที่หน้าผากมนของคนตัวเล็ก สองเท้าหนักก้าวเข้าไปในห้องพักของเธออย่างที่เคยทำเสมอมา มือหนาจับต้นแขนของเธอเบาๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม แผงอกของคุณลุงมันทำให้ร่างกายของเธอสั่น ยิ่งโนอาห์ปลดกระดุมเสื้อฮาวายลายทะเลสีฟ้าอ่อนที่ใส่มาเพียงสองสามเม็ดมันยิ่งขับให้เขาดูดีเป็นเท่าตัว
ตุ๊บ
มินนี่ตัดสินใจแนบใบหน้าหวานกับอกแกร่งของคุณลุงสุดหล่อ สองแขนเรียวโอบรอบเอวหนาของเขาเอาไว้อย่างออดอ้อน ก่อนเงยหน้าขึ้นนิดหน่อยมองปลายคางของเขา ยิ่งมอง ก็ยิ่งหล่อ ยิ่งมองก็ยิ่งหลง เธอหวง หวงเขาเหลือเกิน
"ไหนให้ลุงดูหน่อย ป่วยหรือเปล่าครับทำไมหน้าแดงๆ"
"อยากแตะตรงนี้" นิ้วชี้เล็กจิ้มไปที่หน้าผากหนา ก่อนจะแนบแก้มนวลกับอกแกร่งของคุณลุงสุดหล่อ โนอาห์เองมีเหรอที่จะขัดใจหลานรัก เขาจับตัวเธอให้ยืนเผชิญหน้ากัน ก่อนที่จะโน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วใช้หน้าผากหนาแตะสัมผัสกับหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบกระเด็นหลุดออกมา เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจเจือกลิ่นบุหรี่ แถมยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมมาด้วยอีกนิดหน่อย ลมหายใจอุ่นร้อนของโนอาห์ ทำให้มินนี่เผลอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาบดจูบสอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างเร่าร้อนดุดัน
สองสายตาประสานกันเข้าอย่างจัง สายตาคมจ้องมองเธอด้วยความเป็นห่วง แต่ดวงตากลมของคนตัวเล็กกลับคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหน มินนี่อยากจะลองจูบกับเขาอีกครั้ง แต่เธอต้องห้ามใจเอาไว้
'ไม่ได้นะยัยมิ้นท์ นี่เพื่อนพ่อนะโว้ย'
'แต่เขาหล่อนะ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันสักหน่อย'
'เอาเลย แกต้องทำตามสิ่งที่แกต้องการนะยัยมิ้นท์'
'อ่ะ ใจเย็นๆ สิ ค่อยเป็นค่อยไป'
ความคิดตีกันให้วุ่นวาย มือเรียวกำแน่นอยากจะจูบคุณลุงอีกสักครั้งแต่ในที่สุดเธอก็เชื่อความคิดสุดท้ายของตัวเอง ค่อยเป็นค่อยไป
"พะ พอแล้วค่ะ"
"เช็กแล้วตัวอุ่นๆ นะครับ เป็นอะไรไหม"
"โนอาห์~ มิ้นท์อยากไปเดินเล่นริมทะเลค่ะ"
"ไปกับใคร พี่ทิศเหนือ ทิศใต้ หรือ เทย์แลนด์ จีน่า"
"มิ้นท์อยากไปกับโนอาห์ รอมิ้นท์อาบน้ำแป๊บนึงนะคะ"
"ครับๆ" ว่าแล้วมินนี่ก็เดินไปที่ส่วนของห้องนอน เพื่อไปจัดการธุระส่วนตัว ส่วนโนอาห์ก็เดินออกไปที่ระเบียงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเอาสารนิโคตินเข้าร่างกายระหว่างรอหลานสาวของตัวเอง ไม่นานนักมินนี่ก็เดินออกมาในชุดที่ทำให้โนอาห์ต้องปวดหัว เธอใส่เสื้อเกาะอกสีขาวแค่ช่วงอกโชว์หน้าท้องร่องสิบเอ็ดบ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี กับกระโปรงพลิ้วๆ บางๆ สีเดียวกับเสื้อตัวจิ๋ว เขารู้สึกไม่ชอบใจนักแต่ก็ไม่อยากต่อว่ามากเพราะเขาชอบที่จะให้อิสระหลานสาวมากกว่า
"สวยไหมคะ" ร่างบางถลาเข้าสวมกอดเอวหนาของคุณลุง เกยคางมนเอาไว้ที่แผงอกกว้างดูดี เธอหลงใหลเขา เธอหวงเขา และชอบรอยสักรูปกุหลาบที่ลำคอของเขามาก ในชีวิตเธอตั้งแต่เจอผู้ชายมาโนอาห์คือคนที่เธอรักปักใจ และหวงแหนที่สุด
"เดี๋ยวใส่เสื้อคลุมไปด้วยนะครับ"
"ไม่เอา"
"มิ้นท์" เขากดเสียงต่ำ ดุ คนตัวเล็ก แม้จะอยากให้อิสระแค่ไหนก็รู้สึกหวงแหนอยู่ดี
"โนอาห์ไปด้วย ไม่เห็นต้องใส่เสื้อคลุมเลยนี่คะ นะคะ น้าาาา~"
"เฮ้อ ดื้อ" ว่าหลานสาวอย่างไม่จริงจังมากนักก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากมนของเธอแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปในโซนแต่งตัวหยิบเอาผ้าคลุมไหล่สีขาวบางๆ ติดมือมาด้วย มือหนาจับประสานกับมือเรียวเอาไว้พากันเดินออกมานอกห้องพักของเธอ โดยที่คนตัวเล็กเอาแต่มองมือที่ประสานกัน หัวใจของเธอเต้นอย่างไม่ยอมสงบสุข ก่อนจะหยุดลงเมื่อ...
"จะไปไหนกันวะ"
"ดะ แดดดี้!"
บทล่าสุด
#72 บทที่ 72 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#71 บทที่ 71 วันหมั้น
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#70 บทที่ 70 คุณนายแม็คคาเรน
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#69 บทที่ 69 หายหัว
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#68 บทที่ 68 คิดถึงนะครับ [NC+++]
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#67 บทที่ 67 ขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#66 บทที่ 66 เรื่องจริงหรือฝันไป
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#65 บทที่ 65 ลงแดง
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#64 บทที่ 64 เมื่อคำพูดเป็นนายเรา
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#63 บทที่ 63 ห่างกันสักพัก
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
รักไม่หลอก
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า
สัญญารักประธานร้าย
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













