เกิดใหม่เพื่อมาเป็นคุณแม่

           01

หลินฟางเซียน

เป็นชื่อของหญิงสาวที่มีรูปหน้าคมคาย แม้จะดูสวยงามตามแบบฉบับ แต่ก็เป็นแบบฉบับของนางมารร้ายตัวจริง เพราะมีหางตาที่ยกสูง เธอจึงชอบกรีดตาให้ยาวแหลม และเชิดหน้าขึ้นชูจมูกโด่งรั้นของตัวเองเสมอ

ริมฝีปากบางเฉียบที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกราคาแพงมักจะยกขึ้นมุมหนึ่งเพื่อยิ้มเหยียดผู้คนอยู่เสมอ

เพราะเหตุนั้นในยามนี้ ฟางเซียนที่นอนเป็นผักใกล้ตายอยู่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ที่ถึงแม้จะมีการรักษาที่ดีเลิศ และฟางเซียนก็ทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อให้พวกเขายื้อชีวิตของเธอเอาไว้ จึงนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในห้องพักฟื้นของเธอ

ฟางเซียนในยามนี้แม้จะมีเค้าความงามดั่งเช่นวัยสาว แต่เพราะสุขภาพจิตของเธอที่มีแต่ความมุ่งร้าย ความโกรธแค้น เธอจึงดูแก่กว่าอายุจริงของเธอไปมาก แม้จะเป็นความงดงามตามแบบฉบับคนแก่ แต่ฟางเซียนก็ไม่เคยพึงพอใจกับมันเลยสักนิดนับตั้งแต่ที่อายุของเธอปาเข้าไป 40

เธอทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ยอมเป็นเด็กเสี่ยหลายคนเพื่อให้พวกเขาเลี้ยงดู และประทังความงามของเธอต่อไป

แต่ก็นั่นแหละ... ชีวิตหรือจะยั่งยืน

เพียงเธอเริ่มมีความเหี่ยวย่น มีรอยตีนกา เศรษฐีมากตัณหาพวกนั้นก็ลอยแพเธออย่างง่าย อย่างหนึ่งพวกเขาคบเธอเพราะความสวยเท่านั้น นิสัยเธอไม่ได้น่ารัก อ่อนหวาน ทั้งยังหยิ่งยโส ไม่ว่าจะจ่ายเงินไปมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังไม่ได้รับคำเชิญให้ขึ้นเตียงของเธอสักครั้ง

แล้วพวกเขาจะเสียเงินเลี้ยงดูผู้หญิงไร้ประโยชน์คนหนึ่งไปทำไมกัน

และสุดท้ายฟางเซียนก็พบว่าตัวเองป่วยเป็นโรคร้าย เธอปลีกตัวออกมาจากสังคมชั้นสูงที่เธอชื่นชอบ หลบซ่อนผู้คนแล้วมารักษาตัวที่โรงพยาบาล เงินก้อนสุดท้ายของเธอคือทุ่มให้กับการรักษาพยาบาลครั้งนี้

แต่ก็อย่างที่กล่าวไป... มันช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ

พวกเขาทำได้เพียงช่วยฟางเซียนต่อลมหายใจต่อไปเท่านั้น เธอไม่มีแม้แต่แรงลุกขึ้นมานั่งด้วยซ้ำ

และเพราะอาการของเธอไม่ดีขึ้น เธอจึงโหดร้ายกับทั้งหมอ และพยาบาล เงินก้อนสุดท้ายจึงไม่ใช่เพื่อรับการรักษา แต่เป็นการจ่ายค่าห้อง และการดูแลจากพวกเขาในบั้นปลายชีวิตเท่านั้น

ในตอนหลังเธอรู้แล้วว่าเธอไม่มีทางรอด

เธอจะไม่ได้กลับไปเชิดหน้าชูคอประทินความงามกับพวกลูกสาวไฮโซอีกแล้ว

หรือแม้แต่จะเดินช้อปปิ้งอย่างสบายใจ มองเหยียดเหล่าพนักงานผู้ต่ำต้อยที่เดินตามเธอต้อย ๆ เวลาเธอเลือกของ

เธอสำนึกได้แล้วว่า... ชีวิตนี้มันก็เท่านี้

ในทุกวันเธอจะเหม่อมองหน้าต่างที่เปิดอ้ารับแสงแดด และสายลม มองปลิวไม้ที่พลิ้วไหว มองพวกนก แมลงที่บินกันไปมาอย่างอิสระเสรี

เธอไม่มีแม้แต่เพื่อนคุย

พวกหมอหรือพยาบาลต่างก็ขยาดเธอทั้งนั้น พวกเขาปล่อยให้เธออยู่อย่างโดดเดี่ยวภายในห้องพักเล็ก ๆ ที่เงินของเธอพอจะซื้อได้

บางครั้งเธอก็เห็นบาดแผลที่เธอเคยอาละวาดแล้วไปทำร้ายพวกพยาบาลโดยไม่ได้ตั้งใจ เธออยากจะเอ่ยปากขอโทษ แต่คำนั้นช่างหนักหน่วงนักในร่างกายที่เสื่อมโทรมเช่นนี้

ฟางเซียนรู้ดีว่าเธอใกล้จะหมดเวลาแล้ว

เธอไม่ได้พูดคุยกับใครมานานเท่าไหร่แล้วนะ

บางครั้งพวกพยาบาลก็จะอาสามายกตัวเธอขึ้นรถเข็นแล้วไปอยู่ตรงริมหน้าต่าง ด้านล่างจะเป็นสวนหย่อมที่พักผ่อนหย่อนใจของเหล่าคนไข้ และผู้มาเยี่ยม เธอที่เคยมองพวกเขาอย่างรังเกียจ ตอนนี้กลับรู้สึกอิจฉาในร่างกายที่แข็งแรงของพวกเขา รอยยิ้มอันมีความสุขของพวกเขา และความอบอุ่นอันมาจากครอบครัวของพวกเขา

พวกคนไข้แม้จะสู้กับอาการเจ็บป่วย แต่ยามที่ญาติพาพวกเขาลงมานั่งเล่น พวกเขาจะยิ้ม และหัวเราะอย่างสนุกสนาน หากไม่ได้ใส่ชุดของโรงพยาบาล มองไปมองมาก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีความสุขกับครอบครัวเท่านั้น

ฟางเซียนรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ได้ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั่งมองพวกเขาจากชั้นสามเท่านั้น

ตัวเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่เกิดจากแม่ที่เป็นโสเภณี และพ่อที่เป็นลูกค้า จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเธอ เธอเกิดมาในสังคมที่ชิงดีชิงเด่นกันเสมอมา ชิงความงาม ชิงความร่ำรวย

แม่ของเธอสอนให้เธอรู้จักใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ การเรียนนั้นมันไร้สาระสำหรับชีวิตของเธอ

เพียงมีความงาม เธอก็ได้ทุกสิ่ง และเธอจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด

นั่นสิ...

ฟางเซียนเคยคิดว่าคำสอนของแม่ถูกต้อง

แต่แม่...

ทั้ง ๆ ที่พวกเขาใส่ชุดธรรมดา ไม่ใช่แบรนด์เนม ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้สึกคันตัวแบบที่แม่เคยบอก

ทั้ง ๆ ที่กระเป๋าที่ผู้หญิงคนนั้นใช้ก็แค่ของถูก ๆ ในตลาดนัด แต่ทำไมเมื่อเธอใช้มัน เธอจะมองแฟนของเธอด้วยสายตาหวานซึ้งขนาดนั้น

ทั้ง ๆ ที่ของเยี่ยมของพวกเขาเป็นแค่ข้าวกับน้ำแกง และผลไม้ง่อย ๆ ที่หาได้จากตลาด ไม่ใช่ของมีคลาส ทำไมพวกเขายังกินของเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มล่ะ

แม่... ทำไมพวกเขาถึงมีความสุขกว่าหนูกัน

ฟางเซียนไม่เข้าใจเหตุผลอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างช่างไม่เหมือนกับสิ่งที่เธอเข้าใจเลยสักนิด

คืนนั้น เธอฝันถึงเรื่องราวในอดีต

เพราะเธอเป็น ‘หลินฟางเซียน’ ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูโดย ‘ลู่อี้ชิง’ ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่เบื้องหลังของเขาเป็นมาเฟียในโลกมืด

เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจ ตราบใดที่เธอ ‘รัก’ เขา และ ‘เงิน’ ของเขา

เธอก็จะเชิดหน้าเป็นผู้หญิงของเขาต่อไป

หากไม่ใช่วันหนึ่ง เด็กฝึกงานตัวน้อยหน้าหวาน ที่เดินไปไหนก็ราวกับแกะหลงฝูง ‘ไป๋ซูเซียว’ เข้ามาฝึกงานที่บริษัทฉากหน้าของอี้ชิง อาจจะเพราะความใสซื่อ ความเดียงสาที่อี้ชิงไม่เคยพบ เขาจึงตกหลุมรักไป๋ซูเซียวอย่างรวดเร็ว

ดังนั้นตัวเกะกะอย่างเธอจึงถูกเขี่ยทิ้งอย่างง่ายดาย

ทั้ง ๆ ที่เธอทอดกายยอมเป็นของเขาแต่เพียงคนเดียว แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ยังคงทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี เธอไม่เข้าใจว่าผู้หญิงหน้าอ่อน ไม่มีพิษสง และไม่เหมาะที่จะยืนข้างเขาในโลกอันโหดร้ายนี้

ทำไมเขาถึงหลงรักมัน

เธอพยายามทำทุกวิถีทางในขณะที่มีโอกาส แต่นอกจากเขาจะไม่เห็นค่าแล้ว เขายังมองเธอในแง่ร้าย และกลายเป็นผู้หญิงเจ้าอารมณ์ไปในที่สุด และสุดท้ายเธอก็ใช้แผนเสี่ยงตาย

เธอตั้งใจท้อง

และแน่นอนเธอทำมันสำเร็จ

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ทันแม้แต่จะไปหาเขา เขากลับชิงแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเสียก่อน

ความเสียใจ และความเกลียดชังประดังประเดเข้ามาไม่หยุด พอเธอขาดอี้ชิง เธอก็เหมือนคนขาดน้ำ เธอไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน เธอต้องยอมกลายเป็นเด็กเสี่ยทั้งหลายแหล่ เพื่อหาเงินมาประทังชีวิต เพราะหัวสมองโง่ ๆ ของเธอทำเป็นอยู่เรื่องเดียว

แม้จะไม่ได้ถึงขนาดขึ้นเตียงแบบอี้ชิง แต่เธอก็รังเกียจตัวเองเหลือเกิน

ทั้งยังไม่สามารถแก้แค้นอะไรให้ตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย เพราะอี้ชิงเขาดูแลผู้หญิงของเขาดีเสมอ

ความอ่อนโยนนั้นช่างโหดร้ายนัก...

สุดท้ายเธอก็จัดการลูกในท้องของเธอ เพราะเธอไม่รู้จะเก็บเอาไว้ทำไม หากพวกที่เลี้ยงดูเธอรู้ ไม่แน่เธออาจจะโดนฆ่าก็ได้ และเธอก็เกลียดพ่อของเด็กคนนี้เหลือเกิน

หลังจากนั้นชีวิตของเธอก็ดิ่งลงเหว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ถูกตราหน้าว่าเป็นโสเภณีเหมือนแม่ของเธอ

แม้จะโกรธเกรี้ยวหรือด่าทอกลับไปแค่ไหน ก็ได้รับเพียงสายตาดูถูกกลับมาเท่านั้น

หากเป็นเธอในตอนนี้ เธอก็ดูถูกตัวเองเหมือนกัน เผลอ ๆ จะถ่มน้ำลายใส่หัวตัวเองด้วย ว่าทำไมหล่อนมันช่างโง่ขนาดนี้นะฟางเซียน

โง่เหลือเกิน...

เช้าวันนี้อากาศสดใสนัก

แต่ฟางเซียนกลับไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย เธอรู้สึกราวกับตัวเองจะหลุดลอยไปได้ทุกเมื่อ ภาพเพดานสีขาวที่เห็นคุ้นตามาหลายปีช่างเลือนรางเหลือเกิน

น่าเสียดายที่เธอยังมีชีวิตอยู่

“คุณยายฮับ!”

เพราะอาการมึนงงของเธอทำให้ไม่รู้ว่ามีเด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาลากเก้าอี้มาข้างเตียงก่อนจะปีนขึ้นนั่ง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายแต่เด็ก เชื่อว่าโตไปจะต้องเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งแน่นอน เขาฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันหลอ ๆ ของเขา

“ป๋มเห็นคุณยายอยู่คนเดียวหลายวันแล้ว เหงาไหมฮะ”

!!!

ไม่น่าเชื่อว่าประโยคแสนสั้นอันใสซื่อนั้นกลับกระทบจิตใจของเธอเหลือเกิน น้ำใส ๆ ไหลออกจากดวงตาที่แทบจะลืมไม่ขึ้นของเธออย่างช้า ๆ

“คุณยายร้องไห้!” เด็กน้อยที่ถือวิสาสะแอบเข้าห้องคนอื่นตื่นตระหนก เขาหันซ้ายหันขวาพอไม่เจอของที่ต้องการ เขาก็ใช้ชายเสื้อของเขาเช็ดน้ำตาที่หางตาให้เบา ๆ “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะฮับ คุณแม่บอกป๋มว่าเป็นผู้ชายอย่าร้องไห้!”

แต่เธอเป็นผู้หญิงนี่...

ความใสซื่อของเขาทำให้เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ แม้มันจะแทบไม่มีเสียงเลยก็ตาม

เด็กที่เกิดมาจากครอบครัวที่อบอุ่นนี้แบบนี้เธอไม่เคยเจอมาก่อน

ปกติเด็กที่เธอเจอไม่ร้าย ก็เลว เพราะสังคมหล่อหลอมให้พวกเขามีชีวิตแบบนั้น เธอเองก็เช่นกัน

“ป๋มกลัวคุณยายเหงา มามะ ป๋มจะเล่านิทางให้ฟัง” คำพูดอ้อแอ้นั่นพูดยาว สลับเงียบเพราะนึกเนื้อเรื่องไม่ออกนั้นเป็นภาพที่น่าเอ็นดูเหลือเกิน

ถ้าเธอมีลูก... เธอจะรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ไหมนะ

แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่ฟางเซียนนอนหลับนานที่สุด และมีความสุขที่สุด

วินาทีที่วิญญาณหลุดลอย ฟางเซียนที่เตรียมตัว เตรียมใจรับมือกับการทรมานจากนรกมาแล้วกลับไม่รู้สึกเจ็บตัวอย่างที่คิด ทั้งยังไม่มีพวกยมทูตที่เคยอ่านเจอในหนังสือนิยายปรัมปรามารับตัวอีกด้วย

เธอลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางห้องนอนสุดหรูหรา เตียงนอนคิงไซส์สุดนุ่มกับผ้าปูสีดำขลิบทองอันแสนคุ้นเคย

ห้องนอนของลู่อี้ชิง...

ฟางเซียนยันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ มองสภาพตัวเองก็รู้ว่าเธอเพิ่ง ‘เสร็จกิจ’ กับเขาไป และเขาคงกำลังอาบน้ำอยู่ เพราะเธอได้ยินเสียงน้ำจากในห้องน้ำ และอุปนิสัยของอี้ชิงเขาเป็นคนรักสะอาด

ไม่มีครั้งไหนที่ ‘ทำ’ แล้ว เขาไม่อาบน้ำ และเขาจะออกไปนอนอีกห้องหนึ่ง เพราะเขาถือว่าเตียงที่มี ‘กาม’ อยู่นั้นสกปรก แม้จะเป็นของเขาก็ตาม

เธอเคยน้อยใจที่เหมือนเขามองเธอเป็นขยะ แต่แค่เห็นจำนวนเงินที่เขามอบให้ เธอก็ลืมแทบทุกอย่าง เป็นอย่างนี้ก็ไม่เลว นอนบนเตียงกว้างคนเดียวก็สบายเหมือนกัน เธอไม่เคยสนว่าอี้ชิงจะทิ้งเธอไปนอนที่ไหน ในเมื่อเขาไม่สน เธอก็จะยึดว่าห้องนี้เป็นห้องของเธอ

ฟางเซียนสะบัดผ้าห่มออกจากตัว โชว์เรือนร่างอันแสนงดงาม และยั่วเพศ ไม่แปลกที่มาเฟียจากโลกมืดผู้มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างอี้ชิงจะสนใจมาเกือบสามปี

แต่เวลานั้นคงใกล้จะหมดแล้ว ฟางเซียนคิด ขณะติดบรา และสวมกางเกงในซีทรูของตัวเอง เธอรู้สึกชื้นแฉะตรงนั้นของตัวเองอย่างผิดปกติ คนที่ชีวิตมีแต่เซ็กส์เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวอย่างเธอ ไม่มีทางที่จะเดาเหตุการณ์ไม่ออก

วันนี้เป็นวันที่เธอ ‘จิก’ ถุงยาง

เธอย้อนเวลากลับมาสินะ... ฟางเซียนคิดอย่างใจเย็น ความจริงเธอควรจะตื่นเต้นหรือตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่ผลันแปรอย่างรรวดเร็วเช่นนี้

แต่คุณรู้อะไรไหม การนอนเป็นผักแก่ ๆ เน่า ๆ อยู่หลายปี จะทำให้คุณโฟกัสที่ร่างกายอันแข็งแรงของตัวเอง เรือนผมที่สละสลวยของตัวเอง และใบหน้าอันงดงามของตัวเองมากกว่าจะไปสนใจเรื่องที่คิดให้ตายอย่างไรก็ไม่รู้

เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้คงมีแต่ต้องไปถามซินแสเท่านั้นแหละมั้ง!

เธอจึงปัดเรื่องนี้ไปอย่างรวดเร็ว เวลาคิดน่ะมีเยอะจะตายไป

ฟางเซียนที่สวมเพียงบรา และกางเกงในซีทรูสุดเซ็กซี่ มองตัวเองในกระจกตัวยาวที่เห็นทั้งตัวอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งลู่อี้ชิงเดินเช็ดหัวเข้ามา

เขามองหญิงสาวอย่างงุนงง แต่มันแฝงมาด้วยความหงุดหงิด

และฟางเซียนเข้าใจความหงุดหงิดนั้นได้เป็นอย่างดี

คลับคล้ายคลับคลาว่าเธอจะ ‘จิก’ ได้ไม่เนียนเท่าไหร่ //ยักไหล่

ลู่อี้ชิงเป็นผู้ชายที่มีลำตัวผอมบาง และมีหุ่นที่น่าขย้ำ ใบหน้าของเขาหล่อเหลา และออกแนวตี๋เหมือนคนจีน ผิวของเขาขาวราวกับหิมะ ทั้งยังเนียนนุ่มกว่าผิวของผู้หญิงบางคนอีกด้วย ทั้งเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนกับดวงตาสีเดียวกันของเขา ทำให้เขายิ่งดูขาวผ่องราวกับแสงนีออนเดินได้

น่าแปลก ที่เหมือนรสนิยมของฟางเซียนในวัยยี่สิบห้าปีคนนี้กับฟางเซียนในวัยหกสิบปีจะต่างกันนิดหน่อย

ลู่อี้ชิงในตอนนี้เขาช่างดูอ้อนแอ้นเกินไปสำหรับการปกป้องหญิงสาวคนหนึ่ง

นั่นเป็นสิ่งที่ฟางเซียนคิด แม้เธอจะไม่ปฏิเสธเรื่องหน้าตาอันงดงามของเขาก็ตาม

“เธอคิดจะทำอะไร” น้ำเสียงเย็นชาของเขาไม่ได้บาดลึกแทงใจฟางเซียนแบบเหมือนเคย ในตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเธออาจจะยังคงเป็นคู่นอนกันอยู่ แต่วิญญาณของฟางเซียนที่ตายไปตอนหกสิบปีแล้วกลับมามันช่างให้ความแตกต่าง

สำหรับฟางเซียนในตอนนี้ พวกเธอเลิกกันไปจะสามสิบปีแล้ว! ไม่เจอกันนานขนาดนั้น เธอจะไปมีเยื่อใยอะไรให้ผู้ชายเฮงซวยพรรค์นี้ล่ะ!

“ทำอะไรคะคุณลู่” ฟางเซียนตอบโดยที่ไม่หันไปมองคนถามแม้แต่น้อย เธอใช้มือจับสะโพกก่อนจะบิดนิดหน่อย แล้วมองตัวเองอย่างชื่นชมในกระจก

เธอน่ะรักความสาวที่สุด!

“เธอเล่นพิเรนท์อะไรกับถุงยางฉันมิทราบ!!!” จากตอนแรกแค่หงุดหงิดเพราะการเล่นแง่ของหญิงสาว ตอนนี้เขากลับโมโหเต็มขั้นกับท่าทางไม่สนใจเขาของเจ้าหล่อน ลู่อี้ชิงหมายจะเดินไปกระชากไหล่ของอีกฝ่ายมาเขย่าถาม และลงโทษเสียให้เข็ดหลาบ

ก็แค่โสเภณีชั้นต่ำกล้าดียังไงมาลองดีกับเขา!

“หยุด!”

แต่สองเท้ากลับถูกหยุดไว้ด้วยมือบางที่ยกขึ้นมากันกะทันหัน ฟางเซียนมองอี้ชิงด้วยความเหนื่อยหน่ายใจนิดหน่อย และออกจะเริ่มรำคาญนิด ๆ กับความเสียงดังขี้โมโหของเขา

“อย่าได้คิดมาแตะต้องตัวฉันให้บาดเจ็บ คุณควรรู้ว่าร่างกายของคนเรามีค่ามากแค่ไหน!” คำบ่นจากคนที่นอนเป็นผักมาหลายปีดูน่าเชื่อถือไม่หยอก เพียงแต่ร่างที่พูดนั้นกลับเป็นแค่หญิงสาวที่มีรูปร่างสมส่วน อกเป็นอก เอวเป็นเอว มองอย่างไรก็เป็นร่างกายที่สุขภาพดีร่างหนึ่ง

“เธอ...” ลู่อี้ชิงอึ้งไปพักใหญ่ เขามองอีกฝ่ายราวกับคนแปลกหน้า 

หลินฟางเซียน เป็นผู้หญิงที่เป็นคู่นอนของเขานานที่สุด เขาแทบรู้ไส้รู้พุงของเธอดี เธอยอมเขา เธอรักเขา แม้จะรักเม็ดเงินของเขามากกว่า แต่หญิงสาวไม่เคยมีอาการต่อต้านเขาแบบนี้มาก่อน แม้จะเป็นแค่โสเภณีไร้การศึกษาที่ชุบตัวมาจากเงินของเขา แต่ฟางเซียนเป็นผู้หญิงที่เอาอกเอาใจเก่ง เขาจึงยังคงไม่เบื่อเธอ

แม้ช่วงหลังเธอจะเริ่มแสดงด้านที่ร้ายกาจออกมาเพราะเด็กฝึกงานคนหนึ่ง เขาก็ยังคงเก็บเธอไว้ เพราะความสัมพันธ์บนเตียงอันแสนยาวนานของพวกเขา

แต่ทว่า... วันนี้มันชักจะเกินเลยเกินไปแล้ว!

ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป!

คิดจะผูกมัดเขาด้วยเด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ?!

แล้วไอ้ท่าทีไม่สนใจใยดีนี่มันคืออะไร? คิดจะยั่วโมโหเขาสินะ!

“อี้ชิง...” ยังไม่ทันจะได้ระบายความโกรธ สองเนื้อแน่นที่เด่นนำของเธอเสมอก็พุ่งเข้ามากระแทกเขาเบา ๆ ตรงต้นแขน ดวงตาที่ไร้การกรีดอายเลนเนอร์ให้เฉี่ยวคมแบบปกติดูกลมหวานอย่างไม่น่าเชื่อ มีเพียงเวลาเธออ้อนเท่านั้นที่จะเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อเฉย ๆ “ฉันไร้หัวคิดเอง ฉันขอโทษ”

หลินฟางเซียนอยากจะเงยหน้าขำให้ทะลุก้องโลก คนที่กำลังจะชี้หน้าด่าเธอตอนนี้กลับนิ่งเป็นหินเมื่อเจอไม้นี้ของเธอ ก่อนหน้านี้แม้เธอจะคอยเอาใจเขา แต่ก็อยู่ในรูปแบบของสาวนั่งดริ๊งก์ เหมือนเอาใจลูกค้าเท่านั้น ถ้ารู้ว่าเจ้ามาเฟียบ้านี่ชอบลูกไม้ตื้น ๆ ของสาวท่าทางโง่ ๆ แบบนี้เธอไม่เสียเวลาไปฝึกฝนที่ร้านเหล้านานเป็นเดือน ๆ หรอก!

หากถามว่าทำไมเธอถึงเดินมาเหมือนจะง้อเขา แน่นอนว่ามันมาจากเหตุการณ์ในชาติก่อนของฟางเซียนนั่นเอง

เธอจำได้ว่าพอเขาออกมาตะโกนใส่เธอ เธอก็หงุดหงิดแล้วตะคอกกลับ ผลคือนอกจากจะถูกซ้อมแล้ว เธอยังถูกโยนออกจากโรงแรมโดยมีแค่เสื้อคลุมโรงแรมตัวเดียวเท่านั้นด้วย เงินก็ไม่ได้สักแดง แถมหลังจากนั้นก็ถูกตัดหางปล่อยวัดเลยทีเดียว

“คุณยกโทษให้ฉันเถอะนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”ฟางเซียนบีบแขนลู่อี้ชิงเป็นเชิงเอาใจ ทั้งน้ำเสียงยังอ่อนหวานน่าฟัง ไม่เหมือนเสียงที่ดัดจนเห็นจริตสาวแบบก่อนหน้านี้สักนิด

“จัดการยังไง”

“คุณก็... ให้เงินฉันสักก้อน ฉันจะไปซื้อยาคุมให้เรียบร้อย แต่ถ้าหากเด็กคนนี้ยังรอด... ตอนนั้นคุณก็ค่อยให้เงินฉันอีกก้อนไปเอาออก... ดีไหมคะ”

“เหอะ เธอพูดอะไร” ลู่อี้ชิงแม้จะคลายความโกรธลงไปมาก แต่สำหรับเขาอีกฝ่ายก็ยังเป็นจิ้งจอกร้ายที่จ้องจะแว้งกัดราชสีห์เช่นเขาอยู่ดี “ไม่ใช่ว่าเธอจะปล่อยให้เด็กคนนี้รอดแล้วมาขอตำแหน่งนายหญิงลู่จากฉันหรอกเหรอ?!”

“โอ้ ไม่ค่ะ ไม่!” คราวนี้หลินฟางเซียนบีบน้ำตาจนเอ่อคลอไปทั่วดวงตาสวย “ฉันทำเพราะไร้หัวคิดจริง ๆ ! คุณก็รู้ว่าฉันหึงคุณกับนังเด็กฝึกงานนั่นแค่ไหน... แต่ในวันนี้ฉันรู้แล้วว่าคุณไม่มีทางทิ้งฉันแน่นอน ดังนั้นฉันจึงไม่อยากสร้างปัญหาให้คุณอีก!”

“...”

ฟางเซียนเลื่อนมือที่กำต้นแขนของอีกฝ่ายไปยังมือหนาของเขาพลางบีบเบา ๆ

“ได้โปรดยกโทษให้ฉันนะคะ... คุณลู่”

“ได้ หวังว่าเธอจะไม่ทำอีก”