บทนำ
ชีวิตที่สามีไม่เคยเห็นว่าฉันเป็นภรรยาของเขาเลย ฉันไม่เคยมีค่าไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนคนอาศัยร่วมกันเท่านั้น
ชีวิตคู่ที่แทบจะไม่ได้ใช้คำว่าผัวเมีย เราแต่งงานกันในนามสมรสของครอบครัวของเรา มีทะเบียนสมรสได้ครอบครองทั้งสองฝ่าย แต่มันก็เป็นเพียงชื่อและนามสกุลในใบสมรสเท่านั้น
ฉันเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของเฮียอาวุธ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่สำหรับฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อคนที่เป็นสามีของตัวเอง ไม่เคยเหลียวแล
เราแต่งงานกันเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ร่างกายและความรักของเขา ฉันไม่เคยได้ครอบครองเลย ไม่เคยสักครั้งเดียว
เขาเป็นผู้ชายใจร้าย เขาใจร้ายกับฉันเสมอ...
เขาใจร้ายด้วยการขอให้คนรักของเขามาอยู่ร่วมบ้านหลังนี้ บ้านที่เป็นเรือนหอของฉันกับเขา แต่มันกำลังกลายเป็นบ้านร่วมรักของเขา
และคนรักของเขาซึ่งไม่ใช่ฉัน ฉันโคตรเจ็บเลยที่เห็นคนที่เป็นสามีของตัวเอง เอ่ยปากขอแบบนั้นแล้วฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเขา
บท 1
แสนดีtalk
ใครที่ได้เห็นชีวิตคู่ของฉันก็คงจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉา ชีวิตอันสวยหรูมันช่างงดงามเป็นดั่งสวรรค์ที่ทุกคนหมายปอง ฉันมีเพียบพร้อมทุกอย่างเป็นภรรยาของเฮียอาวุธนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย
ชีวิตที่มีแต่ความมั่นคงที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน และอยากจะเป็นภรรยาของเขา เพราะเขาทั้งรอและรวย perfect ไปซะทุกอย่าง มีเงินมากมายที่จะบำเรอและปรนเปอความสุขให้กับทุกคนได้
แต่ความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลย ฉันไม่ได้มีความสุขฉันไม่ได้เป็นที่น่าอิจฉาอย่างที่ทุกคนคิด ชีวิตของฉันมันมีแต่ความทุกข์ระทม ได้แต่เฝ้ามองคนที่ตัวเองรัก ทำร้ายจิตใจตัวเองทุกวัน
"เธอคงไม่ว่าอะไรหากเฮียจะเอาเขามาอยู่ที่นี่ด้วย" เฮียอาวุธเอ่ยขึ้นในขณะที่ฉันยืนนิ่ง ฉันกำลังคิดว่าฉันจะเอาอย่างไรดี เขาที่เฮียอาวุธเอ่ยถึงนั่นคือผู้หญิงอีกคนของเขา
"เชิญค่ะ ถ้าเฮียจะเอาเขาเข้ามาอยู่ด้วยก็เชิญเลยแสนดีคงขัดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว หมดเรื่องที่จะคุยกับแสนดีแล้วใช่ไหม ถ้างั้นแสนดีขอตัวก่อนนะคะพอดีทำขนมทิ้งไว้" ว่าจบฉันก็รีบหมุนตัวจะเดินออกไป
น้ำตาของฉันเอ่อคลอเต็มสองตา พยายามทำตัวให้เป็นปกติไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นมากนัก ฉันกลัวว่าเขาจะว่าฉันเอาน้ำตาไปอ้าง ซึ่งฉันไม่อยากให้เขาว่าฉันแบบนั้น
"เดี๋ยวสิ!" น้ำเสียงของเฮียอาวุธทำให้ฉันถึงกับหยุดนิ่ง ฉันปาดน้ำตาของตัวเอง หันไปมองคนใจร้ายอย่างเขา ก่อนจะรีบหลบสายตา ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของตัวเอง
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"คืนนี้เฮียคงไม่กลับ เธอไม่ต้องทำอาหารรอ แต่ถ้าเกิดจะทำก็ทำทานแค่เธอก็พอไม่ต้องทำเผื่อเฮีย"
"ค่ะ" ฉันพยักหน้า ฉันรู้ดีทุกอย่างแล้วถ้าเขาไม่กลับมาเขาก็คงจะไปหาผู้หญิงคนนั้น แค่คิดฉันก็รู้สึกเจ็บปวดแล้ว มันเจ็บที่หัวใจแต่มันพูดอะไรออกมาไม่ได้ "แสนดีขอตัวนะคะ"
"อื้อ!" เฮียอาวุธพยักหน้าฉันก็เลยรีบเดินออกมา ออกมาด้วยความเจ็บและรู้สึกแย่ ฉันเป็นภรรยาเขาแต่ก็ไร้ตัวตนในสายตาของเขาอยู่ดี ฉันไม่เคยมีค่าไม่เคยมีความหมายอะไรในสายตาของเขาเลย
ถ้าใครไม่มาเป็นฉันคงไม่รู้หรอกว่าฉันในตอนนี้มันเป็นยังไง ฉันทุกข์ฉันเจ็บ ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้
ชีวิตที่สามีไม่เคยเห็นว่าฉันเป็นภรรยาของเขาเลย ฉันไม่เคยมีค่าไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนคนอาศัยร่วมกันเท่านั้น
ชีวิตคู่ที่แทบจะไม่ได้ใช้คำว่าผัวเมีย เราแต่งงานกันในนามสมรสของครอบครัวของเรา มีทะเบียนสมรสได้ครอบครองทั้งสองฝ่าย แต่มันก็เป็นเพียงชื่อและนามสกุลในใบสมรสเท่านั้น
ฉันเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของเฮียอาวุธ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่สำหรับฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อคนที่เป็นสามีของตัวเอง ไม่เคยเหลียวแล
เราแต่งงานกันเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ร่างกายและความรักของเขา ฉันไม่เคยได้ครอบครองเลย ไม่เคยสักครั้งเดียว
เขาเป็นผู้ชายใจร้าย เขาใจร้ายกับฉันเสมอ...
เขาใจร้ายด้วยการขอให้คนรักของเขามาอยู่ร่วมบ้านหลังนี้ บ้านที่เป็นเรือนหอของฉันกับเขา แต่มันกำลังกลายเป็นบ้านร่วมรักของเขา
และคนรักของเขาซึ่งไม่ใช่ฉัน ฉันโคตรเจ็บเลยที่เห็นคนที่เป็นสามีของตัวเอง เอ่ยปากขอแบบนั้นแล้วฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเขา
ฉันไม่รู้หรอกนะว่า เขารักผู้หญิงคนนั้นมากมายแค่ไหน แต่ผู้หญิงคนนั้น ก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่เขาพาเข้ามา
เฮียอาวุธเขาเป็นหนุ่มที่ผู้หญิงหลายคนต้องการเป็นเด็กในสต๊อกของเขา ซึ่งมันก็มากมาย ผู้หญิงที่พาเข้ามาบ้านก็มากหน้าหลายตา ฉันชินแล้วชินกับทุกเรื่องพยายามยิ้มรับมัน ถึงแม้ว่าหัวใจของฉันมันจะเจ็บปวดและร้องไห้มากมายก็ตาม
ฉันชื่อแสนดี คงจะแสนดีสมชื่อละมั้งคะ แสนดีจนไม่มีใครเห็นหัวฉัน แสนดีจนทุกคนคิดจะทำอะไรกับชีวิตของฉันก็ได้ แสนดีจนต้องมาเจอชีวิตคู่แสนห่วยแสนเฮงซวย
ฉันจึงยิ้มรับมันใช่ไหมคงต้องยิ้มรับสินะ ยิ้มรับแม้จะเจ็บปวดก็ตาม
ฉันอายุ 22 เพิ่งเรียนมหาวิทยาลัยปีที่ 3 ใกล้จบแล้วล่ะค่ะ ส่วนหน้าตาก็บ้านๆมั้งคะ ฉันเป็นคนไม่ค่อยแต่งตัวเท่าไหร่ ลองนึกสภาพแม่บ้านชุดคุณป้าดูสินั่นแหละคือฉันเลย
"คุณแสนดีคะคุณแสนดีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" อ้อมเป็นหลานสาวของป้าน้อย เป็นแม่บ้านในครัวเธออายุน้อยกว่าฉัน อ้อมคือคนที่ฉันสนิทด้วย เธอเอ่ยปากถามในขณะที่ฉันนวดแป้งไปเรื่อยๆ
"เปล่าจ้าฉันไม่ได้เป็นอะไรฉันปกติดีทุกอย่าง" ฉันเงยหน้าแล้วปั้นหน้ายิ้ม สีหน้ามีความสุขทุกครั้ง ฉันพยายามฝืนว่าฉันไม่เป็นไร แต่ในใจของฉันมันแตกสลายลงทุกวัน
"มาค่ะเดี๋ยวอ้อมช่วย คุณแสนดีจะทำขนมอะไรคะ?" อ้อมเดินมานั่งข้างๆฉัน
"วันนี้ฉันจะทำพายสตอเบอรี่น่ะ กะว่าพรุ่งนี้จะเอาไปขายในมหาลัยจะได้มีรายได้ดีกว่าอยู่เฉยๆ"
"ที่จริงคุณแสนดีไม่จำเป็นต้องมาทำให้เหนื่อยก็ได้นะคะ คุณอาวุธมีเงินตั้งมากมายคุณแสนดีไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ก็ได้ค่ะ มันเหนื่อยเปล่าๆ"
"ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าเกาะสามีกินอย่างเดียว ถ้าหากวันหนึ่งฉันกับเขาไปไม่รอด ฉันก็จะได้มีเงินทองตั้งตัว เงินที่เป็นน้ำพักน้ำแรงของฉัน เงินที่หาได้เองไม่ใช่เงินของเขา" ฉันเอ่ยเสียงเรียบ ถึงแม้ว่าฉันจะมีสามีมีรวย แต่ชีวิตเดิมของฉันฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไรเลย
บ้านของฉันจนมากฉันมีแม่เป็นแม่ค้า ส่วนพ่อก็เป็นลูกจ้างของของคุณอาวุธ พ่อของฉันและพ่อของเขาสนิทกันจนหมั้นหมายให้ฉันแต่งงานกับเขา ฉันปฏิเสธไม่ได้ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
"งั้นอ้อมจะช่วยคุณแสนดีเองนะคะ จะได้เสร็จเร็วๆคุณแสนดีจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป"
"ก็ได้จ้ะ" ฉันยิ้มให้อ้อมในขณะที่เธอยิ้มให้ฉันเช่นกัน เราลงไม้ลงมือช่วยกันทำขนมอย่างขะมักเขม้น ฉันทำใจเอาไว้แล้วแหละค่ะ หากวันที่ฉันกับคุณอาวุธเราไปกันไม่รอด ฉันก็พร้อมที่จะเซ็นใบหย่าให้กับเขา ถ้าหากเขาต้องการ
ฉันคงไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามหรือยื้อเขาไว้ กฎของฉันกับเขา ฉันจำได้ขึ้นใจในวันที่เราอยู่ด้วยกันวันแรก
"เธอไม่มีสิทธิ์ในตัวของฉันห้ามก้าวก่ายชีวิตฉันเรานอนแยกห้องกันเราจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น ฉันมีสิทธิ์ที่จะยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นได้ส่วนเธอจะยุ่งกับใครมันก็เรื่องของเธอ เราต่างคนต่างอยู่ แต่ฉันจะให้เกียรติเธอ ถ้าหากฉันพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้านฉันจะบอกเธอก่อน ตกลงตามนี้นะ"
"ค่ะ"
ฉันยังจำได้ไม่เคยลืมเลือนในสิ่งที่เขาพูดกับฉัน ในวันที่เราแต่งงานกัน นับจากวันนั้นฉันก็เป็นอีตัวอะไรสักอย่างอยู่ในบ้านของเขา ทุกคำพูดของเขาฉันทำตามเสมอมา ไม่ว่าเขาจะยุ่งกับใครเขาก็จะบอกฉัน ฉันก็ไม่เคยวุ่นวายอะไรในชีวิตของเขาเลย เราต่างคนต่างอยู่กันเสมอมา
++++++
เรื่องนี้เคยลงในเพจนะคะ นิยายรักแอดจิ้บ
บทล่าสุด
#50 บทที่ 50 ขอพร
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#49 บทที่ 49 บทไม่มีชื่อ
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#48 บทที่ 48 บทไม่มีชื่อ
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#47 บทที่ 47 อสนดีก็คือแสนดี
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#46 บทที่ 46 เมียหลวงอย่างฉัน
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#45 บทที่ 45 พิสูจน์ใจ
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#44 บทที่ 44 กำลังใจ
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#43 บทที่ 43 เคารพเมียหลวงอย่างฉัน
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#42 บทที่ 42 ดีกว่านอนคนล่ะบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025#41 บทที่ 41 ชีวิตเฮงซวย
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2025
คุณอาจชอบ 😍
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
สัญญารักประธานร้าย
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง













