บทนำ
ในเวลานี้ พ่อแม่ที่แท้จริงของฉันพบฉันและช่วยฉันออกจากนรก ฉันเคยคิดว่าพวกเขายากจนมาก แต่ความจริงทำให้ฉันตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง!
พ่อแม่ที่แท้จริงของฉันกลายเป็นมหาเศรษฐี และพวกเขารักฉันมาก ฉันกลายเป็นเจ้าหญิงที่มีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังมีคู่หมั้นที่หล่อและร่ำรวยอีกด้วย...
(ฉันขอแนะนำหนังสือที่น่าติดตามมากจนไม่สามารถวางมันลงได้เป็นเวลาสามวันสามคืน มันน่าตื่นเต้นและต้องอ่าน ชื่อหนังสือคือ "หนีจากซีอีโอไร้หัวใจ" คุณสามารถค้นหามันได้โดยการค้นหาในช่องค้นหา)
บท 1
บทที่ 1
โอวหยานนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองดูครอบครัวบ้านไป๋ตรงหน้า ความรู้สึกซับซ้อน
เดิมทีโอวหยานเป็นคุณหนูใหญ่ของบ้านไป๋ แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ครอบครัวบ้านไป๋ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แล้วพบว่าเลือดของโอวหยานไม่ตรงกับครอบครัวบ้านไป๋
โอวหยานไม่ใช่คนบ้านไป๋!
ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำให้ทุกคนตกใจ
ครอบครัวบ้านไป๋เริ่มค้นหาลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา และไม่นานก็พบลูกสาวแท้ๆ ที่พลัดหลงไปคือไป๋มู่เหยา
พ่อแม่แท้ๆ ของโอวหยานก็พบตัวแล้ว คนที่อ้างว่าเป็นพ่อแม่ของโอวหยานโทรมาที่บ้านไป๋ บอกว่าจะรับโอวหยานกลับบ้าน
ดังนั้น มื้ออาหารตรงหน้าคงเป็นมื้อสุดท้ายของโอวหยานที่บ้านไป๋แล้ว
พ่อบุญธรรมของโอวหยาน ไป๋เจิ้นไห่ ตักอาหารให้โอวหยาน “กินเยอะๆ นะ ไม่แน่ว่าถึงที่นั่นแล้วจะไม่ได้กินอาหารดีๆ แบบนี้อีก…”
ในโทรศัพท์เมื่อวาน ไป๋เจิ้นไห่ทราบว่า พ่อแม่แท้ๆ ของโอวหยานอยู่ในที่ที่ยากจนมาก และทั้งสองคนไม่มีงานทำ
คาดว่าโอวหยานกลับไปที่พ่อแม่แท้ๆ แล้ว ชีวิตคงจะลำบากมาก
แต่โอวหยานวางตะเกียบลง ใบหน้าสงบนิ่งพูดว่า “ฉันอิ่มแล้ว”
เธอลุกขึ้นเดินออกไป แผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวและสง่างาม ดูเหมือนจะไม่มีความอาลัยอาวรณ์ต่อบ้านนี้เลย
สวีอ้ายฉินไม่พอใจทันที “ยัยเด็กตายด้านนี้ ไม่รู้จักบุญคุณเลย! พ่อของเธอกลัวว่าเธอกลับไปที่พ่อแม่แท้ๆ แล้วจะไม่ได้กินของดีๆ!”
“แม่ ใจเย็นๆ นะ พี่สาวคงไม่อยากกลับไปที่ชนบท ตอนนี้ใจของเธอคงกำลังวุ่นวาย…”
คนที่พูดคือไป๋มู่เหยา ลูกสาวแท้ๆ ที่บ้านไป๋ตามหากลับมา
เมื่อวานเธอแอบฟังพ่อแม่พูด รู้ว่าโอวหยานมีครอบครัวที่แย่มาก ไม่เพียงแต่พ่อแม่ไม่มีงานทำ บ้านยังมีพี่ชายห้าคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน และยังมีคุณย่าที่ป่วยหนัก…
ภาระครอบครัวสามารถคาดเดาได้!
ความรู้สึกเหนือกว่าของไป๋มู่เหยาลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปส่งเธอ!”
ที่โต๊ะอาหาร ไป๋เจิ้นไห่ตำหนิสวีอ้ายฉินด้วยสายตา “อย่างน้อยครั้งหนึ่ง เยี่ยนเยี่ยนก็เคยเป็นลูกของเรา!”
“เหอะ…” สวีอ้ายฉินหัวเราะเยาะ “ฉันแค่คิดว่า หลายปีที่เราถือว่าเด็กตายด้านนี้เป็นสมบัติ ทำให้เหยาเหยาต้องทนทุกข์ทรมานข้างนอก หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงด้วยมีด…”
โอวหยานเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบกระเป๋าบนโซฟา เตรียมตัวออกจากบ้านนี้
ไป๋มู่เหยาตามมาทันที “พี่สาว วันที่หนึ่งตุลาคมเป็นงานหมั้นของฉันกับเกาหยาง เธอจะมาหรือเปล่า?”
ในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ในน้ำเสียงกลับปิดไม่มิดความภูมิใจและการอวด
ทุกคนรู้ว่าบ้านไป๋และบ้านเกามีสัญญาหมั้นหมาย
ถ้าไม่ใช่เธอที่ถูกไป๋เจิ้นไห่ตามกลับมา คนที่จะหมั้นกับเกาหยางในวันชาติก็คือโอวหยาน
“เกาหยางเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมมากนะ เขาดีกับฉันมาก…ถ้าไม่ใช่เพราะฉันถูกพ่อแม่ตามกลับมา คนที่หมั้นกับเขาก็คือพี่สาว! พี่สาว เธอจะไม่โกรธฉันใช่ไหม?”
โอวหยานยิ้มบางๆ “ขอบคุณเธอ ที่ทำให้ขยะมีที่ไป”
อะ?
อะไร??
“ฉันกำลังคิดจะทิ้งเขาไปที่สถานีรับขยะอยู่พอดี ไม่คิดว่าจะมีคนมารับเร็วขนาดนี้”
“เธอ เธอ…” ไป๋มู่เหยาตั้งใจจะโกรธ แต่เมื่อเห็นเงาบางคน เธอก็ทำตัวน่าสงสารเหมือนกระต่ายน้อย ตาแดงๆ
สวีอ้ายฉินมาถึงห้องนั่งเล่น พอดีเห็นฉากนี้ ทำให้เธอโกรธ “โอวหยาน! เธอพูดกับน้องสาวเธอแบบนี้ได้ยังไง! ปากเธอทาสารพิษหรือไง?”
“ปากของฉันดีมาก” โอวหยานยิ้มเบาๆ “แต่คุณ ควรไปตรวจตาดู”
อยู่กับดอกบัวขาวนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว ยังไม่เห็นลักษณะดอกบัวขาวของเธอ สายตาไม่ดี!
“เธอ…” สวีอ้ายฉินโกรธจนตัวสั่น
“พี่สาว ฉันเอาสร้อยคอที่พ่อแม่ให้ฉัน ส่งให้พี่สาวนะ ยังไงก็เป็นพี่น้องกัน ครั้งนี้แยกจากกัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก…” ไป๋มู่เหยาลืมความโกรธ วิ่งมาจะจับมือโอวหยาน แต่เมื่อมือของเธอแตะกระเป๋าของโอวหยาน…
วินาทีถัดมา
เหนือความคาดหมายของทุกคน
จากกระเป๋าของโอวหยาน มีสร้อยคอบลูแซฟไฟร์หล่นออกมา!
ทุกคนเห็นฉากนี้ ต่างตกตะลึง
ไป๋มู่เหยาทนไม่ไหวปิดปาก “ทำไมถึง…”
สร้อยคอบลูแซฟไฟร์ที่เธอจะให้พี่สาว ทำไมถึงหล่นออกมาจากกระเป๋าของพี่สาว??
หรือว่า หรือว่า…
โอวหยานยิ้มเบาๆ อะไร นี่จะใส่ร้ายเธอขโมยของหรือ??
“สร้อยคอของเหยาเหยา ทำไมถึงอยู่กับเธอ?” สวีอ้ายฉินไม่เชื่อสายตาตัวเอง รีบเรียก “เจิ้นไห่ มาดูเร็ว เด็กตายด้านนี้จะไปแล้ว ยังกล้าขโมยสร้อยคอของเหยาเหยา…ไม่คิดว่าเราจะเลี้ยงมาหลายปี เลี้ยงหมาป่าขาวตัวหนึ่ง!!”
ไป๋เจิ้นไห่รีบมา เห็นชัดเจน “เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อคุณแม่…” ไป๋มู่เหยารีบไกล่เกลี่ย พูดอย่างมีน้ำใจ “สร้อยคอนี้ฉันจะให้พี่สาว ฉันเอาออกมาเองหรือพี่สาวเอาไปก็เหมือนกัน!”
“เหมือนกันได้ยังไง? เธอให้เขา นั่นเรียกว่ามอบ! เขาเอาไปเอง นั่นเรียกว่าขโมย!” สวีอ้ายฉินโกรธมาก “โอวหยาน เธอไม่เรียนสิ่งดีๆ เรียนเป็นขโมยได้ยังไง!”
“แม่ คุณพูดแบบนี้กับพี่สาวไม่ได้!” ไป๋มู่เหยาหยิบสร้อยคอบลูแซฟไฟร์บนพื้น ส่งให้โอวหยานด้วยน้ำใจ “พี่สาว คำพูดของแม่อย่าเก็บไปคิด ฉันรู้ว่าเธอเอาสร้อยคอนี้ไป เพื่อวางแผนอนาคตใช่ไหม? ได้ยินว่าที่นั่นเงื่อนไขไม่ดี สร้อยคอนี้ อาจจะมีประโยชน์ในอนาคต เธอเอาไปเถอะ!”
บรรดาพี่เลี้ยงทนไม่ไหวพูดขึ้น:
“คุณหนูรอง คุณใจดีเกินไปแล้ว! สร้อยคอนี้มีมูลค่าแสนบาทนะ!”
“นี่คือของขวัญที่ท่านประธานและคุณนายจ้างนักออกแบบมาทำให้คุณ! ทั่วโลกมีเพียงเส้นเดียว!”
“บนสร้อยยังมีชื่อของคุณอยู่!”
“คุณหนูรองชอบสร้อยนี้มาก แต่ตอนนี้กลับยอมเสียสละ ส่งให้คุณหนูใหญ่…”
“คือคุณหนูใหญ่ขโมยเครื่องประดับที่คุณหนูรองรักที่สุด แต่คุณหนูรองไม่โกรธเธอ…”
“เมื่อกี้คุณหนูใหญ่มีท่าทีไม่ดี คุณหนูรองยังใจดีต่อเธอ คุณหนูรองใจดีเกินไปแล้ว!”
…
ไป๋มู่เหยาฟังเสียงชมรอบๆ เธอ เงยหน้ามองด้วยสายตาเข้าใจ “พี่สาวต้องการมันมากกว่าฉัน!”
คนรอบๆ ต่างชมเชย ทนไม่ไหวเปรียบเทียบสองพี่น้อง
ยิ่งเปรียบเทียบ ยิ่งรู้สึกว่าโอวหยานไม่เทียบไป๋มู่เหยา!
นอกจากหน้าตาดีขึ้นหน่อย อย่างอื่น ไม่เทียบไป๋มู่เหยาแม้แต่ปลายนิ้ว!
สวีอ้ายฉินคว้าสร้อยคอจากมือไป๋มู่เหยา พูดด้วยความเจ็บปวด “เธอเป็นเด็กโง่ ที่นั่นเหมือนหลุมดำ ต่อให้สร้อยสิบเส้นก็ไม่เต็ม!”
พูดถึงนี้ สวีอ้ายฉินมองโอวหยานด้วยความรังเกียจ “หลายปีที่เราเลี้ยงเธอจนโต ก็ทำดีที่สุดแล้ว! สร้อยคอนี้เป็นของขวัญที่เรามอบให้เหยาเหยา เธออย่าฝันลมๆ แล้งๆ! ถ้าฉันยังไม่แจ้งตำรวจ เธอรีบไปให้ไกล!”
“แม่!” ไป๋มู่เหยาฟังแล้ว รีบพูด “พ่อแม่แท้ๆ ของพี่สาวไม่มีงานทำ บ้านยังมีพี่ชายห้าคนที่ต้องแต่งงาน และยังมีคุณย่าที่ป่วยหนักต้องให้พี่สาวดูแล…สร้อยคอนี้ขายก็ได้เงินบ้าง พี่สาวต้องการมันมากกว่าฉัน…”
พี่เลี้ยงรอบๆ ต่างซาบซึ้งในความใจดีของไป๋มู่เหยา เธอเข้าใจมาก! ใจดีเกินไป!!
“แม่ ในเมื่อคุณมอบสร้อยนี้ให้ฉัน ฉันก็มีสิทธิ์จัดการ!” ไป๋มู่เหยาดึงสร้อยคืนจากมือสวีอ้ายฉิน ยื่นให้โอวหยานเหมือนของมีค่า “พี่สาว เธอเอาไปเถอะ ฉันไม่โกรธเธอขโมยของ นี่เป็นของที่ฉันจะให้เธออยู่แล้ว…”
โอวหยานเงยหน้ามอง ขนตายาวดำใต้ดวงตาสวย มองไป๋มู่เหยาด้วยความสนใจ
ย้ำเรื่องขโมยอีกครั้ง?
แอ๊บน่าสงสารทำได้แค่นี้หรอ ไม่มีวิธีที่สูงกว่านี้หรือ?
บทล่าสุด
#1130 บทที่ 1130
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1129 บทที่ 1129
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1128 บทที่ 1128
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1127 บทที่ 1127
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1126 บทที่ 1126
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1125 บทที่ 1125
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1124 บทที่ 1124
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1123 บทที่ 1123
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1122 บทที่ 1122
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1121 บทที่ 1121
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025
คุณอาจชอบ 😍
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ความลับของเจ้าชาย ( The Prince's Secret)
อาจารย์หมอที่พวกเธอคลั่งไคล้กันนักหนา
ใช่เขาคือคน " ในความลับของฉันเอง "
"วันนั้นคุณเมา ฉันก็เมา เราแค่สนุกกันแค่นั้น"
บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย 25+
'เขา' เกลียดเธอเข้าไส้ เพราะ 'เธอ' คือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่ของเขาตาย
และเธอคือคนที่เขาเข้าใจว่าเป็น 'น้องสาว' มาทั้งชีวิต แต่เป็นน้องสาวที่แสนเกลียดชังมาตั้งแต่เด็ก
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













