บทนำ
ภูผาเป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ ปากหวาน กวนประสาท และชอบทำตัวเหมือนแฟนที่แสนดี เขาเข้ามาช่วยเหลือฉันในวันที่เกิดเรื่องวุ่นวาย ก่อนจะกลายเป็นเพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ ที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่บ่อยครั้ง
ติดอยู่แค่อย่างเดียว… เขาเป็นโจร!
จากความลับที่ถูกเปิดโปง กลายเป็นข้อตกลงให้ฉันช่วยตรวจสอบเส้นทางการเงินของเครือข่ายทุจริต เราสองคนจึงต้องร่วมมือกันเปิดโปงคนโกง ท่ามกลางการข่มขู่ การไล่ล่า และอันตรายที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้
ยิ่งรู้จัก ฉันยิ่งเห็นด้านที่ไม่มีใครเคยเห็นของเขา และยิ่งใกล้ชิด หัวใจก็ยิ่งเผลอรักผู้ชายที่ฉันควรจะส่งตัวให้ตำรวจ
แต่ความรักจะไปต่อได้อย่างไร ในเมื่อคนหนึ่งยึดมั่นในความถูกต้อง ส่วนอีกคนเคยเลือกใช้กฎหมายของตัวเอง?
เมื่อโจรต้องเลือกระหว่างการหลบหนีกับการรับผิดชอบ และนักบัญชีต้องเลือกระหว่างความรักกับความถูกต้อง บทสรุปของความสัมพันธ์ครั้งนี้จะเป็นอย่างไร?
เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่โจรคนนี้อยากขโมยมากที่สุด อาจไม่ใช่ทรัพย์สินของใคร… แต่เป็นหัวใจของนักบัญชีสาวที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าของชีวิตเขาไปตลอดกาล!
บท 1
เช้าวันจันทร์ของลิตาเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวออกจากบ้าน
หญิงสาววัยยี่สิบหกปีรีบคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไหล่ ก่อนจะเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกินข้าว เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
เจ็ดโมงสี่สิบห้านาที
อีกสิบห้านาทีเธอต้องไปถึงสำนักงานให้ทันก่อนประชุมตอนเก้าโมง และยังมีรายงานทางการเงินที่หัวหน้าสั่งให้ตรวจสอบเพิ่มเติมตั้งแต่เย็นวันศุกร์
ชีวิตนักบัญชีไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก
ตื่นเช้า ไปทำงาน ตรวจตัวเลข ประชุม แก้รายงาน กลับบ้าน แล้วก็นอน วนเวียนอยู่แบบนี้เกือบทุกวัน
ลิตาไม่ได้เกลียดงานของตัวเอง ตรงกันข้าม เธอชอบตัวเลขเพราะมันมีเหตุผล มีที่มาที่ไป และที่สำคัญ ตัวเลขไม่เคยพูดโกหกด้วยตัวเอง มีแต่คนต่างหากที่พยายามทำให้มันกลายเป็นเรื่องโกหก
หญิงสาวเดินออกจากคอนโดมิเนียมพร้อมกระเป๋าสะพายใบโปรด เธอตั้งใจจะแวะซื้อกาแฟก่อนเข้าออฟฟิศ เพราะเมื่อคืนต้องนั่งตรวจเอกสารจนเกือบเที่ยงคืน
ร้านกาแฟชั้นล่างของอาคารสำนักงานเป็นร้านประจำที่เธอแวะเกือบทุกเช้า พนักงานในร้านจำเมนูของเธอได้ดีเสียจนบางครั้งไม่ต้องรอให้สั่ง
"ลาเต้เย็นหวานน้อย ไม่ใส่วิปครีมเหมือนเดิมนะคะ"
พนักงานสาวเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้ม
"ใช่ค่ะ แล้วก็ขอเพิ่มช็อตกาแฟด้วยนะคะ วันนี้ต้องใช้พลังชีวิตเยอะหน่อย"
"งานเยอะเหรอคะ"
"งานไม่เยอะเท่าไรค่ะ แต่คนสั่งงานเยอะ"
ลิตาตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ
เธอจ่ายเงินแล้วเดินไปหาที่นั่งบริเวณริมกระจก ร้านกาแฟในช่วงเช้ามีลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ยังพอมีโต๊ะว่างอยู่สองสามโต๊ะ
หญิงสาวเลือกโต๊ะเล็กตรงมุมร้าน วางกระเป๋าสะพายไว้บนเก้าอี้ข้างตัว ก่อนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูไฟล์รายงานที่ต้องตรวจสอบ
เธอเพิ่งอ่านตัวเลขไปได้ไม่ถึงสามบรรทัด ก็มีเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนจากโต๊ะด้านข้าง
"ขอโทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งหรือยัง"
ลิตาเงยหน้าขึ้น
ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนถือแก้วกาแฟอยู่ข้างโต๊ะ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงขายาวสีเข้ม ผมสีดำจัดทรงอย่างไม่ตั้งใจนัก แต่กลับทำให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างประหลาด
สิ่งแรกที่ลิตาสังเกตเห็นคือใบหน้าของเขา
หล่อ
คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว
ไม่ใช่หล่อแบบดาราที่เห็นตามโฆษณา แต่เป็นความหล่อที่ดูมีชีวิตชีวา ดวงตาคมมีประกายขี้เล่น ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ตลอดเวลา
"ยังไม่มีค่ะ"
"งั้นผมนั่งด้วยได้ไหมครับ"
"เชิญค่ะ"
ชายหนุ่มนั่งลงตรงข้ามโดยไม่ทำให้บรรยากาศอึดอัด เขาวางแก้วกาแฟลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ลิตาจึงก้มหน้ากลับไปสนใจรายงานของตัวเอง
เธอไม่ได้คิดจะทำความรู้จักกับคนแปลกหน้า และยิ่งไม่มีความคิดจะเริ่มบทสนทนากับผู้ชายหน้าตาดีที่ไม่รู้จัก
สำหรับลิตา คนแปลกหน้าก็คือคนแปลกหน้า
ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเข้าไปยุ่งด้วย
"ทำงานบัญชีเหรอครับ"
เสียงทุ้มจากฝั่งตรงข้ามทำให้เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
"คะ?"
ชายหนุ่มพยักพเยิดไปทางแท็บเล็ตของเธอ
"เห็นมีตัวเลขเต็มไปหมด นึกว่ากำลังถอดรหัสอะไรสักอย่าง"
"บัญชีค่ะ ไม่ใช่รหัสลับ"
"อ้าว น่าเสียดาย ผมนึกว่าจะได้เจอคนเก่งด้านถอดรหัสเสียอีก"
ลิตายิ้มบาง ๆ ก่อนตอบกลับอย่างสุภาพ
"ถ้าคุณอยากถอดรหัส ลองไปเล่นเกมดูนะคะ"
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
"ดุเหมือนกันนะครับ"
"ฉันยังไม่ได้ดุเลยค่ะ"
"ถ้ายังไม่ดุ ผมก็ไม่อยากรู้แล้วว่าตอนดุจริง ๆ จะเป็นยังไง"
ลิตามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจลดสายตากลับไปที่หน้าจอ
ผู้ชายคนนี้พูดมากกว่าที่คิด
เธอไม่ได้ตอบอะไรอีก และหวังว่าเขาจะเข้าใจสัญญาณว่าเธอต้องการทำงานเงียบ ๆ
แต่ดูเหมือนความหวังของเธอจะไม่เป็นผล
"คุณทำงานอยู่ตึกนี้เหรอครับ"
"ค่ะ"
"บริษัทอะไรครับ"
"ขอโทษนะคะ เรารู้จักกันเหรอ"
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม
"ยังครับ แต่กำลังพยายามทำความรู้จักอยู่"
"ไม่จำเป็นก็ได้ค่ะ"
"ใจร้ายจัง"
"ฉันแค่พูดตามความจริงค่ะ"
เขาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนยกกาแฟขึ้นดื่มอย่างอารมณ์ดี
ลิตาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหันกลับไปทำงานต่อ เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร มาทำอะไรแถวนี้ และเหตุใดถึงมีเวลามานั่งชวนคนแปลกหน้าคุยตั้งแต่เช้า
แต่เธอไม่ได้สนใจนานนัก เพราะตัวเลขในรายงานเริ่มดึงความสนใจกลับไปได้อีกครั้ง
จนกระทั่งเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
ชายวัยกลางคนที่ยืนต่อแถวรอรับกาแฟอยู่บริเวณเคาน์เตอร์หันไปชนกับลูกค้าคนหนึ่งอย่างแรง แก้วเครื่องดื่มในมือของอีกฝ่ายหล่นกระแทกพื้นจนกาแฟกระเด็นไปทั่ว
"เฮ้ย! เดินยังไงของคุณ!"
ลูกค้าชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ"
ชายวัยกลางคนรีบก้มลงเก็บแก้ว แต่กลับถูกอีกฝ่ายคว้าแขนไว้
"ไม่ได้ตั้งใจแล้วทำไมเสื้อผ้าฉันเปื้อน!"
"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ"
"ขอโทษแล้วมันหายไหม!"
สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย ลูกค้าหลายคนหันไปมอง พนักงานรีบเข้ามาห้ามปราม ขณะที่ลิตาเงยหน้าจากแท็บเล็ตด้วยความไม่สบายใจ
เธอไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่ก็รู้สึกว่าฝ่ายชายที่ทำกาแฟหกถูกอีกคนต่อว่ารุนแรงเกินกว่าเหตุ
"ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ทางร้านยินดีรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้าให้ค่ะ"
พนักงานพยายามพูดอย่างสุภาพ
"ฉันไม่ได้ต้องการให้ร้านรับผิดชอบ ฉันต้องการให้คนที่ทำหกจ่าย!"
ชายคนนั้นยังไม่ยอมลดเสียง
ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เขาสะบัดแขนออกจากการจับของพนักงาน ทำให้แก้วน้ำบนเคาน์เตอร์หล่นลงมาอีกใบ
พนักงานหญิงที่กำลังยืนเก็บเศษแก้วตกใจจนถอยหลัง และชนเข้ากับโต๊ะของลิตา
แก้วลาเต้เย็นของเธอไถลตกจากโต๊ะ
"ระวังค่ะ!"
ลิตารีบยื่นมือออกไป แต่ไม่ทัน
แก้วกาแฟกำลังจะตกกระแทกพื้น ทว่าแขนของใครบางคนกลับยื่นเข้ามารับไว้ได้อย่างพอดิบพอดี
ชายหนุ่มเสื้อเชิ้ตดำคนเดิม
เขาถือแก้วกาแฟของเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือประคองแขนพนักงานหญิงที่กำลังเสียหลักไม่ให้ล้มลงไปชนโต๊ะ
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนลิตาแทบมองไม่ทัน
"เกือบไปแล้วนะครับ"
เขาพูดพลางยื่นแก้วกาแฟคืนให้เธอ
"ขอบคุณค่ะ"
"ยินดีครับ"
เขายิ้มให้ ก่อนหันไปมองชายที่กำลังโวยวายอยู่
"พี่ครับ ผมว่าคุยกันดี ๆ ก็ได้นะครับ เสื้อเปื้อนเดี๋ยวร้านก็รับผิดชอบให้แล้ว จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วยทำไม"
"แล้วแกเป็นใคร!"
ชายคนนั้นหันมาตวาด
"ลูกค้าครับ"
"งั้นก็อย่ายุ่ง!"
"ผมก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกครับ แต่พี่กำลังทำให้คนอื่นเดือดร้อนอยู่"
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาอย่างเอาเรื่อง
"อยากมีเรื่องหรือไง!"
"ไม่ครับ ผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ถ้ามีเรื่องตอนนี้คงเสียเวลามาก"
คำตอบของเขาทำให้พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เกือบหลุดหัวเราะ
ลิตาเองก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
ผู้ชายคนนี้ประหลาดจริง ๆ
ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังจะหาเรื่อง แต่เขากลับพูดเหมือนกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
"แก!"
ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นหมายจะผลักเขา แต่ชายหนุ่มกลับขยับหลบเพียงเล็กน้อย ทำให้อีกฝ่ายเสียหลักชนโต๊ะด้านข้างจนแก้วน้ำล้มลงอีกครั้ง
คราวนี้เสียงดังจนทุกคนหันมามอง
พนักงานรีบเข้ามาแยกทั้งคู่ ขณะที่ชายหนุ่มยกมือขึ้นแสดงว่าไม่ได้ต้องการมีเรื่อง
"เห็นไหมครับ ผมบอกแล้วว่าอย่าใจร้อน"
"ไอ้เด็กเวร!"
"ครับ ๆ ผมเด็กก็ได้ครับ"
เขายังคงยิ้มเหมือนไม่รู้สึกอะไร
ไม่นานนัก ผู้จัดการร้านก็เข้ามาจัดการสถานการณ์และขอให้ลูกค้าชายคนนั้นออกจากร้าน หลังจากตรวจสอบกล้องวงจรปิดพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นจากความไม่ระมัดระวังของเขาเอง
บรรยากาศภายในร้านค่อย ๆ กลับสู่ภาวะปกติ
ลิตามองชายหนุ่มที่ช่วยเธอไว้ด้วยความรู้สึกขอบคุณ เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากลับสั่นขึ้นเสียก่อน
เป็นข้อความจากหัวหน้าของเธอ
'ลิตา อยู่ไหนแล้ว อีกสิบห้านาทีประชุมนะ'
หญิงสาวเบิกตากว้างทันที
เธอลืมเวลาไปเสียสนิท!
"แย่แล้ว!"
ลิตารีบเก็บแท็บเล็ตลงกระเป๋า หยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ ก่อนคว้าแก้วกาแฟที่เพิ่งได้รับคืน
"จะรีบไปไหนครับ"
ชายหนุ่มถาม
"ไปทำงานค่ะ สายแล้ว!"
"งั้นเดินทางดี ๆ นะครับ"
"ค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเมื่อกี้นะคะ"
"ไม่เป็นไรครับ ถือว่าผมได้ทำความดีประจำวัน"
ลิตายิ้มให้เขาเป็นครั้งแรกอย่างจริงใจ
"ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ"
"ถ้าได้เจอคุณอีกก็คงดีครับ"
คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย
"คุณนี่..."
"ครับ?"
"พูดแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ"
ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก
"ไม่ครับ เฉพาะคนที่ผมอยากเจออีก"
ลิตารู้สึกเหมือนถูกหยอกจนตั้งตัวไม่ทัน เธอจึงเลือกไม่ตอบอะไร รีบสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากร้านไปทันที
ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงอยู่
"น่าสนใจดีแฮะ"
เขาพึมพำกับตัวเอง
หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ วางเงินสดไว้ใต้แก้วกาแฟ และเดินออกจากร้านไปอีกทางหนึ่ง
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเขาเดินผ่านกล้องวงจรปิดบริเวณทางออกโดยไม่หันมองแม้แต่ครั้งเดียว
และไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น ชื่อของเขาเพิ่งปรากฏอยู่บนรายงานการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจในคดีโจรกรรมที่กำลังเป็นข่าวใหญ่
ลิตาเกือบวิ่งเข้าอาคารสำนักงานในนาทีสุดท้าย
เธอกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นสิบสอง ก่อนจะรีบจัดผมและตรวจสอบความเรียบร้อยของเสื้อผ้าระหว่างรอประตูลิฟต์เปิด
เมื่อไปถึงแผนกบัญชี เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ก็หันมาทัก
"เกือบไม่ทันแล้วนะยัยลิตา"
"อย่าพูดเลย แก วันนี้ฉันเกือบโดนกาแฟหกใส่ตัวด้วย"
"แล้วเป็นอะไรไหม"
"ไม่เป็นไร มีคนช่วยไว้"
"ใคร?"
"ผู้ชายคนหนึ่งที่ร้านกาแฟ"
เพื่อนสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที
"หล่อไหม?"
ลิตาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ
"นี่คือสิ่งแรกที่แกอยากรู้เหรอ"
"ก็ต้องถามสิ ถ้าเป็นผู้หญิงฉันคงไม่สนใจเท่าไร"
"หล่อ"
"ว้าย!"
"แต่ปากดีมาก"
"อ้าว แล้วแบบนี้เรียกว่าหล่อแต่ปากเสียหรือเปล่า"
"ประมาณนั้น"
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนที่ลิตาจะเปิดคอมพิวเตอร์และเตรียมตัวเข้าประชุม
เธอไม่ได้คิดถึงชายหนุ่มคนนั้นอีกมากนัก เพราะงานตรงหน้ามีความสำคัญกว่า
แต่สิ่งหนึ่งที่ลิตายังจำได้ดีคือดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความขี้เล่น และท่าทางสบาย ๆ ของเขาตอนเผชิญหน้ากับคนหาเรื่อง
ผู้ชายอะไรไม่รู้
ทั้งหล่อ ทั้งกวนประสาท
ช่วงพักกลางวัน ลิตาเพิ่งกลับจากการประชุมที่ยาวนานกว่ากำหนดเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเพื่อจ่ายค่าอาหาร แต่กลับพบว่ากระเป๋าสะพายของตัวเองปิดไม่สนิท
หญิงสาวขมวดคิ้ว
เธอจำได้ว่าตอนเช้าตัวเองรีบเก็บของออกจากร้านกาแฟมาก และอาจลืมตรวจสอบสัมภาระให้เรียบร้อย
ลิตาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์ แต่กลับไม่พบ
เธอค้นอยู่สองรอบ ก่อนจะเทของทุกอย่างออกมาวางบนโต๊ะ
โทรศัพท์มือถือ หูฟัง กล่องใส่เครื่องสำอาง กุญแจห้อง และเอกสารงาน
แต่ไม่มีสิ่งที่ต้องการ
"หายไปไหนเนี่ย"
หญิงสาวเริ่มร้อนใจ
ในกระเป๋าสตางค์มีทั้งบัตรประชาชน บัตรธนาคาร บัตรพนักงาน และเงินสดจำนวนหนึ่ง แม้จะไม่ใช่เงินมากมาย แต่เอกสารสำคัญทั้งหมดนั้นทำให้เธอไม่สามารถนิ่งนอนใจได้
เธอลองย้อนนึกถึงเหตุการณ์ช่วงเช้า
ร้านกาแฟ...
ตอนที่เกิดเรื่องชุลมุน...
ตอนที่ผู้ชายคนนั้นช่วยรับแก้วกาแฟ...
และตอนที่เธอรีบออกจากร้านเพราะข้อความจากหัวหน้า
"อย่าบอกนะว่า..."
ลิตารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาร้านกาแฟทันที
พนักงานรับสายหลังจากเสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง
"สวัสดีค่ะ ร้านกาแฟ..."
"สวัสดีค่ะ พอดีฉันเพิ่งไปใช้บริการเมื่อเช้า ไม่ทราบว่ามีกระเป๋าสตางค์ตกอยู่ในร้านหรือเปล่าคะ"
"รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวตรวจสอบให้ค่ะ"
ลิตารอด้วยความกระวนกระวาย
ไม่นานพนักงานก็กลับมาพร้อมคำตอบ
"มีค่ะคุณลูกค้า เป็นกระเป๋าสตางค์สีครีมใช่ไหมคะ"
"ใช่ค่ะ!"
"มีลูกค้าผู้ชายเก็บไว้ให้ค่ะ เขาฝากกับทางร้านแล้วบอกว่าถ้าเจ้าของโทรมาติดต่อให้มารับได้เลย"
ลิตาถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบเข้าไปรับค่ะ"
"ยินดีค่ะ"
หลังวางสาย ลิตานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นหรือเปล่านะ?
คนที่ช่วยเธอไว้ตอนเช้า?
ถ้าใช่ เขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่นา
อย่างน้อยก็ยังมีน้ำใจเก็บของสำคัญมาคืนเจ้าของ
ลิตาหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากสำนักงานเพื่อกลับไปยังร้านกาแฟ
เมื่อมาถึงร้าน พนักงานสาวก็จำเธอได้ทันที
"คุณลูกค้ามารับกระเป๋าสตางค์ใช่ไหมคะ"
"ใช่ค่ะ"
พนักงานหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลใบเล็กจากลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ออกมา
"ผู้ชายคนนั้นฝากไว้ให้ค่ะ"
ลิตารับซองมาเปิดดู
ภายในมีกระเป๋าสตางค์สีครีมของเธออยู่ครบทุกอย่าง ไม่มีเงินหายไปแม้แต่บาทเดียว บัตรต่าง ๆ ก็ยังอยู่ในสภาพเดิม
หญิงสาวตรวจสอบด้วยความละเอียดรอบคอบ ก่อนจะปิดกระเป๋าแล้วเก็บลงในกระเป๋าสะพาย
"เขาได้บอกชื่อไว้ไหมคะ"
"ไม่ได้บอกค่ะ แต่เขาบอกว่าถ้าคุณมารับ ให้บอกว่าของสำคัญควรเก็บไว้ให้ดี คราวหน้าจะได้ไม่ต้องลำบาก"
ลิตาหลุดยิ้ม
"เขาพูดแบบนั้นเหรอคะ"
"ใช่ค่ะ แล้วก็ฝากข้อความมาอีกอย่างด้วย"
"อะไรคะ?"
พนักงานสาวยิ้มก่อนตอบ
"เขาบอกว่า คุณผู้หญิงดูรีบมากจนลืมมองกระเป๋าตัวเองเลยค่ะ"
ลิตานิ่งไปสองวินาที
จากนั้นก็ถอนหายใจยาว
"ผู้ชายอะไร ชอบพูดจาแซวคนอื่นจริง ๆ"
พนักงานหัวเราะ
"แต่เขาดูเป็นคนน่ารักนะคะ"
"น่ารักตรงไหนคะ กวนประสาทจะตาย"
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ลิตาก็อดยิ้มไม่ได้
เธอหยิบเงินออกมาวางบนเคาน์เตอร์เพื่อเป็นค่ากาแฟที่สั่งกลับไปดื่มที่สำนักงาน ก่อนจะหันมองรอบร้านอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ
ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
น่าเสียดายที่เธอไม่มีโอกาสขอบคุณเขาด้วยตัวเองอีกครั้ง
ลิตาเดินออกจากร้านพร้อมกระเป๋าสตางค์ที่ได้คืนมาอย่างปลอดภัย เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับคนแปลกหน้าคนนั้น นอกจากความประทับใจเล็ก ๆ ที่มีต่อผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเข้ามาช่วยเหลือเธอในเช้าวันที่วุ่นวาย
เธอคิดว่าเรื่องราวคงจบลงเพียงเท่านี้
อย่างมากก็คงเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ที่เอาไปเล่าให้เพื่อนฟังตอนพักกลางวัน
แต่ลิตาไม่รู้เลยว่า การพบกันเพียงไม่กี่นาทีในร้านกาแฟวันนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เปลี่ยนชีวิตอันแสนธรรมดาของเธอไปตลอดกาล
เพราะผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้มีน้ำใจนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาอย่างที่เห็น
และสิ่งที่เธอยังไม่รู้ก็คือ...
ในขณะที่เธอกำลังกลับไปทำงานอย่างสบายใจ ชายหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งอยู่ในรถยนต์สีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลจากอาคารสำนักงาน พร้อมมองภาพข่าวบนหน้าจอโทรศัพท์
'ตำรวจเร่งล่าตัวโจรเงา หลังเกิดเหตุโจรกรรมทรัพย์สินจากนักธุรกิจชื่อดัง'
ภาพประกอบข่าวเป็นภาพชายสวมชุดดำและหน้ากากปิดบังใบหน้า
ชายหนุ่มมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะปิดหน้าจอ
โทรศัพท์อีกเครื่องที่วางอยู่บนเบาะข้างตัวสั่นขึ้น เขาหยิบมารับสาย
"ว่าไง"
"นายอยู่ไหน ภารกิจเมื่อคืนมีปัญหาแล้วนะ"
"รู้แล้ว"
"แล้วเอกสารล่ะ ได้มาหรือเปล่า"
ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอารมณ์
"ได้มาแล้ว"
"แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก"
"พอดีมีเรื่องน่าสนใจนิดหน่อย"
"เรื่องอะไร?"
เขายิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่ร้านกาแฟ
"เจอผู้หญิงคนหนึ่ง"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ
"อย่าบอกนะว่านายเสียเวลาไปจีบสาวระหว่างทำงาน"
"ใครจะไปจีบ"
"แล้วอะไร?"
"แค่รู้สึกว่าเธอน่าสนใจดี"
"นายเนี่ยนะสนใจผู้หญิง?"
ชายหนุ่มหัวเราะ
"ทำไม ฉันไม่มีสิทธิ์สนใจใครหรือไง"
"มีสิทธิ์ แต่ฉันแค่ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนทนปากนายได้"
"งั้นก็ต้องลองดูกัน"
เขาตัดสาย ก่อนสตาร์ตรถออกจากบริเวณนั้น
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรนะ?
เขาจำได้เพียงว่าเธอเป็นนักบัญชี พูดจาตรงไปตรงมา และดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบคนพูดมากอย่างเขาสักเท่าไร
น่าสนใจจริง ๆ
ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคาง ก่อนหัวเราะกับตัวเอง
"หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ คุณนักบัญชี"
เขายังไม่รู้เลยว่าการพบกันครั้งต่อไปอาจทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายกว่าภารกิจโจรกรรมครั้งไหน ๆ
และผู้หญิงคนนั้นอาจกลายเป็นคนที่ทำให้โจรอย่างเขาต้องยอมจำนนโดยไม่มีทางหนี
บทล่าสุด
#50 บทที่ 50 โจรคนนี้มีเจ้าของแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#49 บทที่ 49 แฟนฉันไม่ใช่โจรแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#48 บทที่ 48 เจ้าสาวของอดีตโจร
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#47 บทที่ 47 คำขอแต่งงานของโจร
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#46 บทที่ 46 ภารกิจง้อแฟน
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#45 บทที่ 45 แฟนเก่าหรือแฟนใหม่
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#44 บทที่ 44 โจรที่อยากเป็นคนธรรมดา
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#43 บทที่ 43 รอวันที่นายกลับมา
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#42 บทที่ 42 โอกาสครั้งใหม่
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#41 บทที่ 41 วันที่ต้องชดใช้
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง













