ในมนต์รัก

ทิวทัศน์ [1]

ทิว หรือ ทิวทัศน์ ชายหนุ่มหน้าตาดี แถมดีกรีแชมป์นักแข่งรถเหรียญทองหลายสนาม นักศึกษาคณะวิศวะฯ มหาวิทยาลัยชื่อดังกลางใจเมืองหลวง

ทิว บุคคลที่สาวๆ หลายคนยอมพลีกายถวายใจให้อย่างง่ายดาย เพราะความหล่อ ความรวยและความเฟรนด์ลี่ของเจ้าตัวนั่นเอง แต่เขากลับก็ไม่เคยสนใจใครเลยแม้แต่นิด

เพียงเพราะ……

ทิวมีนางในฝันแล้ว

นางในฝันจริงๆ

นางในฝัน ที่ไม่มีตัวตน

ในฝัน…ทิวเรียกเธอว่า ‘มนต์รัก’

————————————————

พลั๊ว!!!

“ไอ้สัสทิว!!” กาย หนึ่งในเพื่อนสนิทของทิวเรียกขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ฟาดลงบนหัวคนที่นั่งเหม่ออย่างไม่แรกนัก

“สัสกาย! ตะโกนหาพ่องมึงหรือไง”

“ที่กูตะโกนเพราะกูเรียกมึงรอบที่ร้อยแล้วมั้ง”

กายว่าพร้อมมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่จ้องมองไปนอกกระจกบานใหญ่ของร้าน

“เหม่ออีกแล้วมึง เมื่อคืนฝันอีกแล้วอะดิ”

“อืม…”

สายตาของชายหนุ่มทอดยาวออกไปไม่มีจุดหมาย เสียงเพลง แสงสี ความยั่วยวนต่างๆ ไม่สามารถฉุดดึงทิวกลับมาได้ และจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งหากเขาฝันถึงคนคนนั้น คนที่ทิวไม่เคยเจอ ไม่รู้จักและแปลกที่ทิวจำเรื่องราวในฝันได้หมด ยกเว้นแต่ใบหน้าของเธอคนนั้น ที่ทิวเองก็ไม่เคยจำได้เลยแม้แต่นิด

“ไอ้ทิว…มึงหมกมุ่นไปหรือเปล่า”

“กูก็ไม่รู้วะ แต่มึงก็รู้ว่ามันไม่ใช่ครั้งแรก”

ใช่ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฝันถึงเธอคนนั้น เธอที่เป็นใครก็ไม่รู้ แต่ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความฝันของทิวมาหลายปีแล้ว

เพื่อนทั้งสามนั่งมองหน้าเพื่อนสลับไปมาหมดปัญญาที่จะช่วย เพราะในชีวิตจริงไม่เคยมีใครได้เจอหรือสัมผัสกับคนในฝันของทิวเลย

“หรือมึงเคยไปพลาดฆ่าใครเข้า! วิญญาณเธอเลยตามมาหลอกหลอนมึงแบบนี้”

คราวนี้เป็น คิมม์ เพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดขึ้น ทำเอาทิวถึงกลับเกิดอาการสำลักน้ำสีเหลืองทองที่เพิ่งเอาเข้าปากทันที

พล๊วดดด!!!

“สัสคิมม์!” ต้องส่ายหัวกับความเพ้อเจ้อและไร้สาระของเพื่อนสุดหล่อ ไม่ใช่ว่าจะลบหลู่แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ เขาไม่เคยไปทำร้ายใครถึงขนาดนั้น

“ก็กูเคยได้ยินเค้าพูดกันไง วิญญาณที่ไม่ไปผุดไปเกิดเค้าจะตามหลอกหลอนเราอะไรแบบนี้”

หน้าตาและสีหน้าจริงจังของหนุ่มหล่อในกลุ่มพูดขึ้น ทำเอาคนอื่นๆ ที่นั่งฟังส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความคิดของคนพูด

“เพ้อเจ้อกว่าไอ้ทิว ก็มึงอะ”

“สัส!!”

และเมื่อได้เวลาอันสมควร ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน ยกเว้น…ทิว เขาขับรถมายังสะพานแขวนที่มีไฟประดับอยู่มากมายก่อนจะจอดรถริมไหล่ทางแล้วเดินลงจากรถมายืนอยู่ขอบสะพานที่เดิม

ที่ที่ทิวเจอเธอ….ในฝัน

และหวังว่าสักวัน

ฝันของทิวจะเป็นจริง

……

“ทิวคะ ถ่ายรูปให้หน่อย เอาให้เห็นแม่น้ำด้วยนะ”

หญิงสาวยืนยิ้มกว้างยื่นกล้องถ่ายรูปตัวโปรดให้กับคนรักก่อนจะถอยออกมายืนพิงราวสะพาน ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาค้ำยันคาง สายตามองไปยังสายน้ำกว้าง

แช๊ะ!!

“เสร็จแล้ว ไหนดูซิสวยมั้ย”

“ดูด้วย” ทิวกดเข้าไปดูรูปที่ตัวเองเพิ่งถ่ายเสร็จโดยมีหญิงสาวตัวเล็กกอดลำแขนทิวไว้ไม่ห่างชะโงกหน้าเข้ามาดูรูปในกล้องที่ทิวถืออยู่ในมือ

“ว๊าวว สวยจัง”

“ครับ สวยมาก มาถ่ายด้วยกันดีกว่า”

พูดจบทิวก็หมุนตัวคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดโดยมีตัวเองยืนซ้อนหลังอยู่แขนข้างหนึ่งโอบกอดเอวบางไว้อีกข้างถือกล้องก่อนจะกดชัตเตอร์เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างพอดีและถูกใจแล้ว

แช๊ะ!!! ~ รูปที่หนึ่ง

แช๊ะ!!! ~ รูปที่สอง

ฟอดดด!!!

แช๊ะ!!! ~ รูปที่สาม

“อ๊ะ! ทิวคะ ทำอะไร เดี๋ยวมีคนเห็น” หญิงสาวสะดุ้งผลักอกทิวเบาๆ เมื่อถูกคนตัวโตจรดจมูกลงที่แก้มใสด้วยความอายก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วหันมาดุทิวเบาๆ

“เห็นก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ทิวรักของทิวนี่นา อีกอย่างแก้มมนต์ก็น่าหอม ทิวอดใจไม่ไหว”

“พอแล้วไม่พูดแล้วค่ะ มนต์อายเป็นนะคะ”

ทิวรั้งร่างบางเข้ามาอยู่ในวงแขนก่อนจะประคองกันเดินมาหยุดที่ราวสะพาน สองแขนยื่นไปจับราวสะพานโดยมีราวบางอยู่ในอ้อมแขนนั้น

“ทิวชอบที่นี่ ชอบที่มีมนต์อยู่ที่นี่ตรงนี้ด้วยกัน”

“มนต์ก็ชอบค่ะ อยากอยู่แบบนี้ตลอดไป” สายตาสองคู่มองไปยังแม่น้ำกว้างบรรยากาศที่เงียบสงัดเว้นแต่เสียงรถวิ่งไปมา

“แล้วเมื่อไหร่ เราจะได้อยู่ด้วยกันครับ”

สุดท้ายต่างคนต่างเงียบ อีกคนเงียบรอคำตอบ อีกคนเงียบเรียบเรียงคำพูด และดูเหมือนจะไม่มีคำพูดไหนที่เหมาะสมไปกว่า…

“รอมนต์อีกนิดนะคะ รอให้ถึงเวลาก่อนแล้วถึงเวลานั้น มนต์จะอยู่กับทิวตลอดไป….”

เฮือกกกก!!!!

ชายหนุ่มลุกพรวดใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะหันไปมองเสียงปลุกที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ ทิวเอื้อมมือขึ้นไปหยิบมากดปิด ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง มือหนาลูบใบหน้าของตัวเองที่ยังชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงจนน่ากลัว

“เมื่อไหร่จะถึงเวลานั้นล่ะมนต์ ทิวอยากเจอมนต์”

ทิวพูดกับตัวเองเบาๆ อีกครั้ง อย่างเช่นหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา น้ำตาไหลซึมออกจากหางตา มันโหยหามันหน่วงในใจ มันเสียใจ มันคิดถึง คิดถึงคนที่ไม่เคยมีตัวตน คนที่อยู่แค่ในความฝันมาตลอดหลายปี