บทนำ
บท 1
(หนึ่งเดือนต่อมา)
หมึกที่ผมใช้ปลดปล่อยกลุ่มบลูบลูม บลูไฟร์ และซิลเวอร์แพ็คยังติดอยู่ที่นิ้วโป้ง
ผมไม่รู้ว่ามันจะติดต่อไปยังผิวของทารกได้หรือเปล่า แต่ผมอยากจะอุ้มเขาใจจะขาดตอนที่เขาออกมา
กลุ่มเหล่านั้นถูกย้ายไปสังกัดอาณาจักรแบล็กโรสไม่กี่วันหลังจากการก่อตั้ง
ผมเป็นอิสระจากพวกเขาแล้ว ถึงเวลาที่จะมุ่งความสนใจไปที่ครอบครัวของตัวเอง ผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้
วาเนสซ่าเห็นผม รีบวิ่งมาที่ห้องแล้วรั้งผมไว้ “เดี๋ยวก่อน เธอยังเจ็บท้องคลอดอยู่!”
อะไรนะ? ผมสะบัดมือไปในอากาศ “นี่มันหลายนาทีแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่เบ่ง…”
“หุบปากน่า! เธอกำลังพยายามอยู่!” วาเนสซ่าสวนกลับ
ผมสงบใจลง เดินวนไปวนมา
“ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมเจ้าหนูถึงไม่อยากรอยู่ถึงวันเกิดฉันนะ เราจะได้ฉลองด้วยกัน แท้ๆ อีกแค่สองวันเอง” วาเนสซ่าพึมพำ
ผมไม่สนใจเธอ ผมอยากให้ลูกชายออกมาเดี๋ยวนี้จริงๆ
“อ้อ ฉันบอกหรือยัง? ฉันเชิญริฮานน่ากับโจนาห์เป็นพิเศษเลยนะ แล้วพวกเขาก็ตอบรับด้วย ฉันนึกว่าริฮานน่าจะไม่มาซะอีก เพราะมันเป็นวันที่นายปฏิเสธ...”
“เธอผ่านเรื่องนั้นมาได้แล้วน่า” ผมตวาดกลับ “เธอควรจะรู้สึกเป็นเกียรตินะที่อัลฟ่าตอบรับคำเชิญของเธอ”
น้องสาวผมทำหน้าบึ้ง ส่วนผมแสยะยิ้ม
เธอคงนึกอะไรบางอย่างออกแล้วยิ้มกริ่ม “ท่านแม่จะแวะมาดูหน้าลูกชายของนาย”
อะไรนะ? ท่านพ่อจะยอมให้ท่านแม่มาเหรอ?
“ยังไงซะ เรดมูนก็เข้าร่วมกับอาณาจักรแบล็กโรสแล้ว พวกเขาก็เป็นพันธมิตรของนายเหมือนกัน นายปฏิเสธท่านแม่ไม่ได้หรอก” วาเนสซ่าให้ความเห็น
ผมทำหน้าเฉยขณะที่น้องสาวเดินกลับเข้าไปทางห้อง
ผมคงต้องไปเคลียร์กับท่านพ่อทีหลัง เพราะไม่ว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็นแม่ของลูกๆ ของท่าน
ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากนึกถึงข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบนั้นได้
จิตใจผมกลับไปตื่นตระหนกอีกครั้ง ผมเดินวนไปมารอฟังข่าว
ท่ามกลางความเงียบ ก็มีเสียงทารกร้องไห้ดังขึ้น
ร่างกายผมเกร็งขึ้นมา ผมพุ่งไปที่ประตู ทุบประตูเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“ก็ต้องเป็นเด็กสิ เราได้ลูกแล้ว!” ซีคกรีดร้องด้วยความดีใจ
ผมถอยห่างจากประตู สงบสติอารมณ์ตัวเอง ผมดีใจเหลือล้น ในที่สุด ซาช่าก็ได้ทำสิ่งที่ควรค่าแก่ความเคารพจากผมเสียที
หลังจากผ่านไปสิบนาที ผมก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
ตาผมเป็นประกาย จ้องมองไปที่เขา ร่างกายเล็กบอบบาง ซาช่ากำลังน้ำตาไหล มองดูลูกชายตัวน้อย
ผมอยากจะปกป้องเขาเหลือเกิน ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเข้าไปกอดเขากับแม่ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
น้องสาวผมวิ่งตามเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
“ฉันให้ทายาทกับคุณแล้ว หวังว่าคุณจะเห็นค่าฉันมากขึ้นนะ” ซาช่าพึมพำอย่างเหนื่อยอ่อน
ผมกำลังก้มมองเด็กชายในเตียงเล็กๆ ของเขา “คุณไม่ต้องการความเห็นค่าจากผมหรอก แค่อยู่กับผมและลูกชายของเราไปจนกว่าคุณจะพบคู่แท้ของคุณ”
ผมหันไปหาเธอ “คุณสมควรได้เจอกับคู่แท้ที่จะรักและห่วงใยคุณจริงๆ ผมอาจจะไม่มีความสามารถด้านนั้น”
เธอยิ้มมุมปาก พยักหน้า “ใช่ คุณไม่มี ขอบคุณที่พูดตามตรง” แล้วเธอก็เอนกายลงบนเตียง
อัลฟ่าโจแอนน่าช่างมีรูปร่างสมบูรณ์นัก ทำไมเธอถึงไม่คลอดลูกสาวที่จะได้รับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไปนะ!
เธอขึ้นมาจากน้ำ ร่างกายที่เปียกปอนของเธอนั้นช่างน่าหลงใหล เสื้อผ้าเนื้อบางแนบติดไปกับผิว
“ไม่ได้ว่ายน้ำนานเลย อาณาจักรซันเบิร์นน่าเบื่อชะมัด” เธอตัวสั่นเล็กน้อย
ฉันยิ้ม พลางยื่นผ้าขนหนูให้เธอ
“แน่ใจนะว่าไม่อยากลงไปว่ายน้ำสักหน่อย?” เธอถามฉัน
ฉันส่ายหน้า “ฉันค่อนข้างรีบน่ะ” อีกอย่าง ฉันไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วย
"ไปหาเมทของเธอน่ะเหรอ" หล่อนเลิกคิ้ว
ฉันยิ้ม "เปล่าค่ะ ไปหาฮันเตอร์ เขาจะกลับมาอยู่กับฉันวันนี้เพราะสุดสัปดาห์แล้ว แม่ของเขาคิดถึงเขาน่ะค่ะ"
ท่าทางอัลฟ่าจะผิดหวัง แต่หล่อนก็ยักไหล่ "เด็กคนนั้นน่ารักจะตาย เจครับเขาเป็นน้องไปแล้วโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นน้องชายตัวเอง"
งั้นเหรอ? ก็นะ เจเดนเป็นพี่ชายเขานี่นา งั้นก็คงได้เหมือนกัน
"แล้วก็ยังมีเลียม ฉันรู้ว่าท่านยังไม่ยอมรับเขาเต็มที่ แต่เขากลายเป็นเมทของหัวหน้านักรบของฉันด้วย เขาคงจะมาเยี่ยมบ่อยขึ้น"
อัลฟ่าวางผ้าขนหนูลง จ้องเขม็งมาที่ฉัน
"ฉันไม่คิดว่าฉันมีหน้าที่ต้องยอมรับเขานะ แม่เขารู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นเหยื่อของเมทตัวเอง แต่ก็ยังขังฉันไว้ในคุกด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง"
จริงด้วย เจ้าหญิงไลแคนคงจะรู้เรื่องในเมื่อเลียมรู้
และการจับกุมอัลฟ่าโจแอนนาอย่างไม่มีกำหนดก็เป็นเรื่องผิด ในเมื่อหล่อนรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
"เอ่อ เลียมบอกว่าหล่อนอ่อนแอแล้วก็ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ โทษโลแกนเถอะที่ทำให้คนในฝูงของเขาป่วยไข้กันขนาดนั้น" ฉันแก้ต่าง
แววตาของอัลฟ่าหม่นลง "คงงั้นมั้ง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง หล่อนเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน"
การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและเป็นเมทของอสูรร้ายนั่น หล่อนเป็นเหยื่อจริงๆ นั่นแหละ
"พอเรื่องของพวกนั้นก่อน แล้วเธอล่ะ? หลังงานศพราล์ฟ ฉันนึกว่าเจเดนจะประกาศเรื่องงานแต่งงานของเธอกับเขาเสียอีก แต่..."
ฉันขัดจังหวะหล่อน "เรากำลังทำความรู้จักกันอยู่ค่ะ เรายังไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันขนาดนั้น"
"พูดแทนตัวเองเถอะ" ฉันได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้นข้างหลัง พอหันไปก็เห็นเมทของฉัน เจเดน
เขาอยู่ในชุดเต็มยศสง่างาม โดยพื้นฐานคือชุดสูทหนังกลับสีดำล้วน ประดับด้วยดอกกุหลาบสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ที่ด้านข้าง ที่สะโพกเหน็บดาบของขวัญจากเรดมูน
ฉันกอดอก "หมายความว่ายังไง"
"เปล่า" เขาตอบเร็ว
แม่ของเขาหัวเราะเบาๆ ส่วนฉันจ้องมองคนทั้งคู่
"อย่างที่ฉันกำลังบอก งานแต่งงาน...ของเรา จะมีขึ้นหลังจากที่เราได้รู้จักกันดีกว่านี้" ฉันพยักหน้ากับคำพูดของตัวเอง
อัลฟ่าโจแอนนามองลูกชายสลับกับมองฉัน "แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน ฉันจะไปอยู่กับเจคดีกว่า"
ทำไมรู้สึกเหมือนหล่อนทิ้งฉันไว้ที่นี่เลยนะ ฉันขมวดคิ้ว หันไปหาเจเดน แล้วเขาก็ถอยห่าง
"อะไร"
"ไม่รู้สิ นายกับแม่ดูมีลับลมคมในแปลกๆ"
"เธอพูดเหมือนพ่อฉันเลยจริงๆ" เขายิ้ม เดินตรงไปยังทะเลสาบ
ฉันเสยผมแล้วถอนหายใจ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง ไม่ได้ชื่นชมมันแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วนะ
ฉันมองไปรอบๆ ป่า "ไม่ได้วิ่งเล่นในป่ามานานแล้วเหมือนกันนะ" ฉันพูดเสียงดัง
"เหมือนกัน" ลาน่าพึมพำ
"สนไหมล่ะ" เจเดนถาม เดินกลับมาหาฉัน
ฉันไม่มีชุดให้เปลี่ยนนี่นา "ขอบายดีกว่า"
"อืม... ก็นึกไว้อยู่แล้ว เธอมักจะลังเลเสมอเวลาต้องมาแข่งกับฉัน" เขาท้าทาย
อะไรนะ? นี่มันกลายเป็นการแข่งขันไปแล้วเหรอ
"ฉันไม่ได้ลังเลซะหน่อย แต่ฉันไม่มีอะไรจะ..."
"...จะเสีย? เหมือนกัน งั้นไปกันเลย!" เขาโห่ร้องอย่างร่าเริง วิ่งหายเข้าไปในป่า
ฉันอยากจะพูดว่า 'ไม่มีอะไรจะเปลี่ยน' ต่างหาก แต่รู้สึกว่าเขารู้อยู่แล้วและแค่ต้องการจะแกล้งยั่วฉันเท่านั้น
ลาน่าคำรามในลำคอขณะที่พยายามเข้าควบคุมร่าง
ขณะที่ฉันแปลงร่าง ฉันสังเกตเห็นว่าขนาดและความสูงของตัวเองเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
เสียงหอนจากข้างหน้าเตือนให้ฉันรู้ว่าเจเดนแปลงร่างเป็นหมาป่าไปแล้ว
"อีกครั้งที่เราเป็นอิสระ นายหญิงสีเงิน! ทำให้เจ้าหมาป่าตัวนั้นเสียใจที่บังอาจมาท้าทายเรา!" ฉันบอกเธอ
เธอหอนตอบรับก้องฟ้า "ด้วยความยินดี"
ข้อความจากผู้เขียน: ขอบคุณที่อ่าน ‘ยู รีเจกเต็ด อะ ซิลเวอร์ วูล์ฟ’!
เรื่องราวอันสวยงามนี้ได้เดินทางมาถึงตอนจบแล้ว หวังว่าคุณจะมีวันที่สวยงามนะคะ! รักษาสุขภาพด้วยค่ะ และขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามอ่าน!
บทล่าสุด
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
บ่วงรักกับดักแค้น
เมื่อรักแรกที่จบลงด้วยการทรยศอย่างเลือดเย็น กลับวนมาเจอกันอีกครั้งในสถานะประธานบริหารคนใหม่กับพนักงานขายตัวท็อป ภีม (ภีมากร) กลับมาพร้อมความเย็นชาและแผนการทำลายชีวิตคนที่เคยทิ้งเขาไป ขณะที่พริก (พริมา) ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับการกลั่นแกล้ง เพราะความลับที่เธอซ่อนไว้ในอดีตนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
