บทนำ
บท 1
(หนึ่งเดือนต่อมา)
หมึกที่ผมใช้ปลดปล่อยกลุ่มบลูบลูม บลูไฟร์ และซิลเวอร์แพ็คยังติดอยู่ที่นิ้วโป้ง
ผมไม่รู้ว่ามันจะติดต่อไปยังผิวของทารกได้หรือเปล่า แต่ผมอยากจะอุ้มเขาใจจะขาดตอนที่เขาออกมา
กลุ่มเหล่านั้นถูกย้ายไปสังกัดอาณาจักรแบล็กโรสไม่กี่วันหลังจากการก่อตั้ง
ผมเป็นอิสระจากพวกเขาแล้ว ถึงเวลาที่จะมุ่งความสนใจไปที่ครอบครัวของตัวเอง ผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้
วาเนสซ่าเห็นผม รีบวิ่งมาที่ห้องแล้วรั้งผมไว้ “เดี๋ยวก่อน เธอยังเจ็บท้องคลอดอยู่!”
อะไรนะ? ผมสะบัดมือไปในอากาศ “นี่มันหลายนาทีแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่เบ่ง…”
“หุบปากน่า! เธอกำลังพยายามอยู่!” วาเนสซ่าสวนกลับ
ผมสงบใจลง เดินวนไปวนมา
“ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมเจ้าหนูถึงไม่อยากรอยู่ถึงวันเกิดฉันนะ เราจะได้ฉลองด้วยกัน แท้ๆ อีกแค่สองวันเอง” วาเนสซ่าพึมพำ
ผมไม่สนใจเธอ ผมอยากให้ลูกชายออกมาเดี๋ยวนี้จริงๆ
“อ้อ ฉันบอกหรือยัง? ฉันเชิญริฮานน่ากับโจนาห์เป็นพิเศษเลยนะ แล้วพวกเขาก็ตอบรับด้วย ฉันนึกว่าริฮานน่าจะไม่มาซะอีก เพราะมันเป็นวันที่นายปฏิเสธ...”
“เธอผ่านเรื่องนั้นมาได้แล้วน่า” ผมตวาดกลับ “เธอควรจะรู้สึกเป็นเกียรตินะที่อัลฟ่าตอบรับคำเชิญของเธอ”
น้องสาวผมทำหน้าบึ้ง ส่วนผมแสยะยิ้ม
เธอคงนึกอะไรบางอย่างออกแล้วยิ้มกริ่ม “ท่านแม่จะแวะมาดูหน้าลูกชายของนาย”
อะไรนะ? ท่านพ่อจะยอมให้ท่านแม่มาเหรอ?
“ยังไงซะ เรดมูนก็เข้าร่วมกับอาณาจักรแบล็กโรสแล้ว พวกเขาก็เป็นพันธมิตรของนายเหมือนกัน นายปฏิเสธท่านแม่ไม่ได้หรอก” วาเนสซ่าให้ความเห็น
ผมทำหน้าเฉยขณะที่น้องสาวเดินกลับเข้าไปทางห้อง
ผมคงต้องไปเคลียร์กับท่านพ่อทีหลัง เพราะไม่ว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็นแม่ของลูกๆ ของท่าน
ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากนึกถึงข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบนั้นได้
จิตใจผมกลับไปตื่นตระหนกอีกครั้ง ผมเดินวนไปมารอฟังข่าว
ท่ามกลางความเงียบ ก็มีเสียงทารกร้องไห้ดังขึ้น
ร่างกายผมเกร็งขึ้นมา ผมพุ่งไปที่ประตู ทุบประตูเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“ก็ต้องเป็นเด็กสิ เราได้ลูกแล้ว!” ซีคกรีดร้องด้วยความดีใจ
ผมถอยห่างจากประตู สงบสติอารมณ์ตัวเอง ผมดีใจเหลือล้น ในที่สุด ซาช่าก็ได้ทำสิ่งที่ควรค่าแก่ความเคารพจากผมเสียที
หลังจากผ่านไปสิบนาที ผมก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
ตาผมเป็นประกาย จ้องมองไปที่เขา ร่างกายเล็กบอบบาง ซาช่ากำลังน้ำตาไหล มองดูลูกชายตัวน้อย
ผมอยากจะปกป้องเขาเหลือเกิน ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเข้าไปกอดเขากับแม่ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
น้องสาวผมวิ่งตามเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
“ฉันให้ทายาทกับคุณแล้ว หวังว่าคุณจะเห็นค่าฉันมากขึ้นนะ” ซาช่าพึมพำอย่างเหนื่อยอ่อน
ผมกำลังก้มมองเด็กชายในเตียงเล็กๆ ของเขา “คุณไม่ต้องการความเห็นค่าจากผมหรอก แค่อยู่กับผมและลูกชายของเราไปจนกว่าคุณจะพบคู่แท้ของคุณ”
ผมหันไปหาเธอ “คุณสมควรได้เจอกับคู่แท้ที่จะรักและห่วงใยคุณจริงๆ ผมอาจจะไม่มีความสามารถด้านนั้น”
เธอยิ้มมุมปาก พยักหน้า “ใช่ คุณไม่มี ขอบคุณที่พูดตามตรง” แล้วเธอก็เอนกายลงบนเตียง
อัลฟ่าโจแอนน่าช่างมีรูปร่างสมบูรณ์นัก ทำไมเธอถึงไม่คลอดลูกสาวที่จะได้รับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไปนะ!
เธอขึ้นมาจากน้ำ ร่างกายที่เปียกปอนของเธอนั้นช่างน่าหลงใหล เสื้อผ้าเนื้อบางแนบติดไปกับผิว
“ไม่ได้ว่ายน้ำนานเลย อาณาจักรซันเบิร์นน่าเบื่อชะมัด” เธอตัวสั่นเล็กน้อย
ฉันยิ้ม พลางยื่นผ้าขนหนูให้เธอ
“แน่ใจนะว่าไม่อยากลงไปว่ายน้ำสักหน่อย?” เธอถามฉัน
ฉันส่ายหน้า “ฉันค่อนข้างรีบน่ะ” อีกอย่าง ฉันไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วย
"ไปหาเมทของเธอน่ะเหรอ" หล่อนเลิกคิ้ว
ฉันยิ้ม "เปล่าค่ะ ไปหาฮันเตอร์ เขาจะกลับมาอยู่กับฉันวันนี้เพราะสุดสัปดาห์แล้ว แม่ของเขาคิดถึงเขาน่ะค่ะ"
ท่าทางอัลฟ่าจะผิดหวัง แต่หล่อนก็ยักไหล่ "เด็กคนนั้นน่ารักจะตาย เจครับเขาเป็นน้องไปแล้วโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นน้องชายตัวเอง"
งั้นเหรอ? ก็นะ เจเดนเป็นพี่ชายเขานี่นา งั้นก็คงได้เหมือนกัน
"แล้วก็ยังมีเลียม ฉันรู้ว่าท่านยังไม่ยอมรับเขาเต็มที่ แต่เขากลายเป็นเมทของหัวหน้านักรบของฉันด้วย เขาคงจะมาเยี่ยมบ่อยขึ้น"
อัลฟ่าวางผ้าขนหนูลง จ้องเขม็งมาที่ฉัน
"ฉันไม่คิดว่าฉันมีหน้าที่ต้องยอมรับเขานะ แม่เขารู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นเหยื่อของเมทตัวเอง แต่ก็ยังขังฉันไว้ในคุกด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง"
จริงด้วย เจ้าหญิงไลแคนคงจะรู้เรื่องในเมื่อเลียมรู้
และการจับกุมอัลฟ่าโจแอนนาอย่างไม่มีกำหนดก็เป็นเรื่องผิด ในเมื่อหล่อนรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
"เอ่อ เลียมบอกว่าหล่อนอ่อนแอแล้วก็ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ โทษโลแกนเถอะที่ทำให้คนในฝูงของเขาป่วยไข้กันขนาดนั้น" ฉันแก้ต่าง
แววตาของอัลฟ่าหม่นลง "คงงั้นมั้ง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง หล่อนเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน"
การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและเป็นเมทของอสูรร้ายนั่น หล่อนเป็นเหยื่อจริงๆ นั่นแหละ
"พอเรื่องของพวกนั้นก่อน แล้วเธอล่ะ? หลังงานศพราล์ฟ ฉันนึกว่าเจเดนจะประกาศเรื่องงานแต่งงานของเธอกับเขาเสียอีก แต่..."
ฉันขัดจังหวะหล่อน "เรากำลังทำความรู้จักกันอยู่ค่ะ เรายังไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันขนาดนั้น"
"พูดแทนตัวเองเถอะ" ฉันได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้นข้างหลัง พอหันไปก็เห็นเมทของฉัน เจเดน
เขาอยู่ในชุดเต็มยศสง่างาม โดยพื้นฐานคือชุดสูทหนังกลับสีดำล้วน ประดับด้วยดอกกุหลาบสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ที่ด้านข้าง ที่สะโพกเหน็บดาบของขวัญจากเรดมูน
ฉันกอดอก "หมายความว่ายังไง"
"เปล่า" เขาตอบเร็ว
แม่ของเขาหัวเราะเบาๆ ส่วนฉันจ้องมองคนทั้งคู่
"อย่างที่ฉันกำลังบอก งานแต่งงาน...ของเรา จะมีขึ้นหลังจากที่เราได้รู้จักกันดีกว่านี้" ฉันพยักหน้ากับคำพูดของตัวเอง
อัลฟ่าโจแอนนามองลูกชายสลับกับมองฉัน "แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน ฉันจะไปอยู่กับเจคดีกว่า"
ทำไมรู้สึกเหมือนหล่อนทิ้งฉันไว้ที่นี่เลยนะ ฉันขมวดคิ้ว หันไปหาเจเดน แล้วเขาก็ถอยห่าง
"อะไร"
"ไม่รู้สิ นายกับแม่ดูมีลับลมคมในแปลกๆ"
"เธอพูดเหมือนพ่อฉันเลยจริงๆ" เขายิ้ม เดินตรงไปยังทะเลสาบ
ฉันเสยผมแล้วถอนหายใจ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง ไม่ได้ชื่นชมมันแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วนะ
ฉันมองไปรอบๆ ป่า "ไม่ได้วิ่งเล่นในป่ามานานแล้วเหมือนกันนะ" ฉันพูดเสียงดัง
"เหมือนกัน" ลาน่าพึมพำ
"สนไหมล่ะ" เจเดนถาม เดินกลับมาหาฉัน
ฉันไม่มีชุดให้เปลี่ยนนี่นา "ขอบายดีกว่า"
"อืม... ก็นึกไว้อยู่แล้ว เธอมักจะลังเลเสมอเวลาต้องมาแข่งกับฉัน" เขาท้าทาย
อะไรนะ? นี่มันกลายเป็นการแข่งขันไปแล้วเหรอ
"ฉันไม่ได้ลังเลซะหน่อย แต่ฉันไม่มีอะไรจะ..."
"...จะเสีย? เหมือนกัน งั้นไปกันเลย!" เขาโห่ร้องอย่างร่าเริง วิ่งหายเข้าไปในป่า
ฉันอยากจะพูดว่า 'ไม่มีอะไรจะเปลี่ยน' ต่างหาก แต่รู้สึกว่าเขารู้อยู่แล้วและแค่ต้องการจะแกล้งยั่วฉันเท่านั้น
ลาน่าคำรามในลำคอขณะที่พยายามเข้าควบคุมร่าง
ขณะที่ฉันแปลงร่าง ฉันสังเกตเห็นว่าขนาดและความสูงของตัวเองเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
เสียงหอนจากข้างหน้าเตือนให้ฉันรู้ว่าเจเดนแปลงร่างเป็นหมาป่าไปแล้ว
"อีกครั้งที่เราเป็นอิสระ นายหญิงสีเงิน! ทำให้เจ้าหมาป่าตัวนั้นเสียใจที่บังอาจมาท้าทายเรา!" ฉันบอกเธอ
เธอหอนตอบรับก้องฟ้า "ด้วยความยินดี"
ข้อความจากผู้เขียน: ขอบคุณที่อ่าน ‘ยู รีเจกเต็ด อะ ซิลเวอร์ วูล์ฟ’!
เรื่องราวอันสวยงามนี้ได้เดินทางมาถึงตอนจบแล้ว หวังว่าคุณจะมีวันที่สวยงามนะคะ! รักษาสุขภาพด้วยค่ะ และขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามอ่าน!
บทล่าสุด
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ภรรยาลับของคุณหมอปัณ
นภัสสรยอมแลกศักดิ์ศรีเพื่อชีวิตแม่
ขณะที่หมอปัณ… ผู้ชายเย็นชาที่ไม่เชื่อในความดีของใคร กลับลงโทษเธอจากความเข้าใจผิดในคืนหนึ่งที่เปลี่ยนชะตาไปตลอดกาล
เขาเรียกเธอว่า... ผู้หญิงหน้าเงิน แต่กลับกักขังเธอไว้ข้างกายด้วยเงินและความปรารถนา
เมื่ออดีต ความลับ และเด็กในท้องปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ… จะกลายเป็นความรัก หรือพันธะที่ไม่มีวันหลุดพ้น
นิยายดรามาร้อนแรง จากความแค้น สู่รักที่เจ็บที่สุด
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
กับดักรักท่านประธาน
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."













