ทารก

ความผิดพลาดในคืนนั้นทำให้ นักรบ ดิษกรพล โครเชอร์ หนีไปหมกตัวอยู่ในป่าในเขาเพื่อลืมอดีต จากเพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญกลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อยต่อยหนัก ทว่าสาวเจ้าก็บุกไปปั่นป่วนหัวใจถึงที่จนเขาอยู่ไม่สุข เธอยุ่งสมชื่อ แต่น่าแปลกความสดใสกับรอยยิ้มพริ้มเพราดูไร้พิษภัยของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสบายตาสบายใจได้อย่างประหลาด หากสาวน้อยแสนสดใสอย่างเธอมองอย่างไรก็ไม่คู่ควรกับผู้ชายที่ผ่านสังคมคาวโลกีย์มาอย่างโช...

"ทำตัวห่วยแตกชิบหายดันพร่ำเพ้ออยากจะเป็นคนที่ดูแลเธอให้ดีที่สุดคงทำได้อยู่หรอก"

เขาคือลูกชายของผู้มีพระคุณ...เขาคือคนที่อยู่สูงเกินกว่าจะเอื้อมถึง เขาเย็นชาและเขารังเกียจเธอมาตลอด แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้... สั่งให้คนที่เขารังเกียจมาตลอดอย่างเธอ...
“จูบฉัน”
“คะ?”
“จนกว่าฉันจะพอใจ!”

“กรี๊ด!”

“ร้องทำไม”

“ไอ้คนบ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”

“เอ้า! จำไม่ได้เหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน เมื่อคืนนี้เธอเมามาก ฉันเจอเธอหน้าห้องน้ำ

แล้วจู่ๆ เธอก็มากอด มาจูบฉัน ฉันเลยพาเธอมาที่นี่”

“ไม่! ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้นกับคุณแน่ๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ คุณข่มขืนฉัน!”

“ใครข่มขืนใครกันแน่ เมื่อคืนนี้เธอจับฉันอึ๊บไปตั้ง 8 ครั้ง ฉันอายุ 37 แล้วนะ เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมี เธอก็บังคับข่มข...

“ไม่ ข้าไม่ต้องการสิ่งนี้... ข้าไม่ต้องการเจ้า”

แม้คำพูดจะหลุดออกจากปาก ทว่ามือของโรแนนกลับเคลื่อนไหวโดยปราศจากคำสั่ง นิ้วของเขาขยุ้มลงบนเสื้อเชิ้ตผ้าลินินของดิมิทรี ราวกับจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้แทนที่จะผลักไสออกไป

มือของดิมิทรีเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณสู่ท้ายทอยของโรแนน ดึงเขาเข้ามาใกล้ และขณะที่ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันแผ่วเบา ดิมิทรีก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ดิบเถื่อนและเป็นสัญชาตญาณดั้งเดิมพลุ่งพล่าน...

“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแ...

“แก้มเร็วๆสิลูกร้องไห้ไม่หยุดเลย” เสียงห้าวบอกหญิงสาวเมื่อหลานชายตัวน้อยในอ้อมแขนร้องไห้ด้วยความหิว
“อุ๊แว้ๆๆ แง้ๆๆ...”
“คุณก็ปลอบหลาน เอ้ย ลูกก่อนสิฉันรีบอุ่นนมให้ลูกอยู่ไม่เห็นหรือไง” เก็จลดาตอบชายหนุ่มที่อุ้มหลานชายเดินไปมาอย่างเก้ๆกังๆ
“อุ๊แว้ๆๆ แง้ๆๆ.."
“โอ๋ๆๆ น้องพลับอย่าร้องนะครับลูกม่ามี้แก้มกำลังอุ่นนมให้ครับ แก้มเร็วสิลูกร้องไห้จนหน้าแดงหมดแล้วนะ” พรินซ์เดินวนไปมาหลานชายก็ไม่หยุดร้องด้ว...

“อันนา นี่แกไปแอบดูแดเนียลมันมีเซ็กส์มาเหรอ”

“แกจะเสียงดังทำไมเนี่ย ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ไอ้แดเนียลนั่นแหละมันไม่ระวังเอง แกรู้ไหมมันจัดทีซั่มเลยนะ แกเอ้ย แซ่บนัวๆเลยจ้า”

“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ถ้าเมื่อคืนแดเนียลมันเอาสาวๆไปกินที่ห้อง แล้วแกล่ะไปจัดการตัวเองที่ไหน”

“ก็ห้องรับแขกตรงข้ามห้องแดเนียลนั่นแหละ”

“แต่นั่นมันห้องคุณคาเมรอนคู่อริของแกไม่ใช่เหรอ เห้ย อันนา แกอย่าบอกนะว่าแกไปช่วยตัวเองในห้...

เขาชอบผู้หญิงสวยน่ารักเซ็กซี่และเธอก็ตรงสเปคแล้วเสืออย่างเขาจะปล่อยเหยื่อตัวน้อยไปได้ยังไงในเมื่อเหยื่อน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้นยังไงเสียก็ต้อนเข้ากรงเสือแล้วขย้ำให้จมเขี่ยว

เธอก็ไม่ใช่เหยื่อที่เสือร้ายอย่างเขาจะจับกินได้ง่ายๆแม้เสือร้ายจะม่เสน่ห์มากล้นจนทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวยามอยู่ใกล้เชา
แล้วมาดูกันว่าใครจะเป็นเสือและใครจะเป็นเหยื่อกันแน่

“นี่เงินค่าตัวของคุณเมื่อคืน” มาติกายื่นเงินห้าพันบาทให้กับหนุ่มฝรั่งที่เธอหิ้วมานอนด้วยเมื่อคืน
“ค่าตัว ห้าพันเนี่ยนะ” อาเธอร์พูดไป นี่เขาเป็นถึงทายาทสเตบรีสที่รวยเป็นหมื่นๆล้าน กลับมีค่าตัวแค่คืนละห้าพันเนี่ยนะ ยัยนี่จะงกไปไหนเนี่ย
“มากไปเหรอ งั้นเอาไปแค่สามพันก็พอ อ่ะเอาไป ถือว่าคุณหล่อนะฉันเลยให้เยอะน่ะ” มาติกาดึงเงินออกมาสองพัน แล้วส่งให้เขาไปแบบงกๆ
“ผมควรจะดีใจสินะ หึ” อาเธอร์พูดไปก็ยิ้มมุม...

นิยายโรมานซ์อีโรติกสำหรับนักอ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

พระเอกเคร่งขรึมแต่หื่นเงียบ...นางเอกเปิ่นๆเวิ่นเว้อแต่แซ่บเวอร์

เจ็บกว่าการไม่ถูกรัก คือการถูกหลอกให้รักจนหมดหัวใจ
ความฝันที่จะได้ใช้ชีวิตคู่หลังแต่งงานอย่างมีความสุข ต้องพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี เมื่อรู้คำว่ารักที่เขาพร่ำเอ่ยออกมาเป็นเพียงแค่คำลวง

เรื่องราวความรักของตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ 4 พี่น้องที่นิสัยต่างกัน แต่ต้องทำงานร่วมกัน และปกครองตระกูลของตัวเอง ใครต่อต้านก็พร้อมที่จะทำลายมันให้สิ้นซาก กลายเป็นความวุ่นวายที่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย หญิงสาวทั้ง 4 ผู้ที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของหนุ่มๆ ในตระกูลนี้ ทั้งรัก ทั้งเกลียด มีความสุขปนเศร้า แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ลงเอยได้ด้วยดี

อนรรฆวีวางแผนอย่างแยบยลเพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้กับตะกูลเสนานุรักษ์ และหมากตัวสำคัญในเกมก็คือ กชมน
เธอถูกเขาลักพาตัวมากักขังไว้ในกรงแค้นแล้วถูกทวงคืนหนี้ที่หญิงสาวไม่ได้ก่อด้วยไฟพิศวาส.
และสุดท้ายอสูรร้ายก็ปล่อยตัวเธอไป พร้อมกับที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้เอาหัวใจของตัวเองวางไว้เป็นเดิมพันในเกมที่เพิ่งจบไป
อสูรเจ้าแผนการจะทำอย่างไรเพื่อกอบกู้หัวใจของตัวเองคืนมา...

“

เมื่อถ่านไฟแค้นในอดีตไม่เคยมอดสนิท และพร้อมที่จะกลับมาแผดเผาทุกหัวใจให้มอดไหม้ พวกเขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องหัวใจสำคัญของตัวเอง...แบล็กสกอร์เปี้ยน

โอยามะ : ทางเดียวที่ผมจะสามารถปกป้องเธอได้...คือการปล่อยเธอไป

ฮานะ : มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าฉันจำทุกอย่างได้ แต่ไม่มีเขา


----------


คิราวะ : ไม่ว่าวันนั้นๆ เธอจะเจอเรื่องร้ายๆ อะไรมา ผมอยากให้เธอทิ้งทุกอย่างที่มันทำให้เธอไม่สบายใจเอาไว้...

“ฉันอยากได้เธอมานอนเล่นๆ ด้วยสักเดือน และต่อให้เธอบริการฉันได้ถูกใจหรือไม่ ฉันก็จะยกค่าเสียหายให้ทั้งหมด”
ถ้อยคำหยามเหยียดกรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจหลุดจากปากซาตานไร้หัวใจ คาร์รีม บิน คาดาร์
ทายาทบ่อน้ำมันผู้เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นยามเหงาและไม่คิดเก็บใครไว้สานสัมพันธ์รัก
“ต่อให้ฉันขัดสนจนต้องกัดก้อนเกลือกิน ฉันไม่มีวันขายศักดิ์ศรีให้ผู้ชายมักมากใช้ผู้หญิงเปลืองอย่างคุณเป็นแน่”
หากเขากลับโดนตอกกลับเสียหน...

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้อง...

'ที่ฉันต้องร้าย...'
'...เพราะน้องสาวของนาย..'
'..มันแย่ง 'เจ้าบ่าว' ของฉัน!'

กาเนสกรีดกรายเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาโฉบเฉี่ยวจ้องหน้าโอโซนที่แสดงออกถึงความไม่สบอารมณ์ก่อนที่มุมปากเธอจะโค้งลงเล็กน้อย แล้วเบียดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับปกป้อง
"มาช้านะคนสวย" ปรินเอ่ยแซว เขาส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยและมองหน้าอกที่ขยายใหญ่กว่าปกติก็อดถามไม่ได้ แค่ริมฝีปากเขาเผลอขึ้นโดยไม่ทันได้ออกเสียงกาเนสก็พูดขึ้นเสียก่อน
"ฉันไปทำนมมาใหม่แล้ว เลิกล้อว่านมแบนได้แล้วนะ" กาเนสนั่งลงบนเก้า...

“ปล่อยมุกไปเถอะค่ะ อยู่กันไปก็เท่านั้น เราสองคนไม่เคยมีใจให้กันเลย”
มุกตาภาเว้าวอนด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเจิ่งนองดวงหน้าหวาน
“จำใส่หัวเธอไว้นะมุกตาภา เธอเป็นสมบัติของฉันตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันแล้ว...
เป็นผู้หญิงของฉัน และจะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันเบื่อหรือเฉดหัวทิ้งไปเท่านั้น...”
อิศม์เดชคำรามอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ