มาเฟีย

ชีวิตของฉันไม่ได้มีอะไรพิเศษ ฉันมาจากครอบครัวยากจนที่มีสมาชิกห้าคนและทำงานอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อมอนโร ซึ่งตั้งอยู่ในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ฉันเพิ่งจะมีอพาร์ตเมนต์เป็นของตัวเองได้ ก็ต้องขอบคุณทิปงามๆ จากบรรดาลูกค้า โดยเฉพาะกลุ่มที่แวะมาเดือนละครั้งเพื่อประชุมกันในห้องด้านหลังของร้านอาหารที่ฉันทำงานอยู่นั่นแหละ จากการทำงานที่นี่มาสี่ปีทำให้ฉันได้รู้ว่าพวกเขาคือเจ้าพ่อมาเฟียรายใหญ่ โชคดีของฉันที่ใน...

"อย่าพลาดเพราะโอกาสมันมีไม่บ่อยนัก" พีรพลเดินเข้ามาตบบ่าของมีอาเบาๆและจรดปลายจมูกที่แก้มนวลของเธอเบาๆ "ฉันรอดูความสำเร็จของเธอนะมีอา" พีรพลยกยิ้มมุมปากพร้อมกับโอบไหล่ของเธอเอาไว้

"มีอาจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ" หญิงสาวท่าทางมุ่งมั่นและแววตาที่ดุดัน ทำให้พีรพลพอใจมาก วันนี้งานใหญ่ที่ต้องไปตัดการและเป็นงานแรกที่พีรพลมอบหมายให้มีอาไปจัดการกับลูกน้อง

หญิงสาวในชุดเสื้อแขนยาวสีดำและกางเกงคาร์โก้สีดำพร้อมกั...

"อะ.. อ่าส์" หนูหน่อยร้องครางจนแทบจะหมดเสียงอยู่แล้ว แต่ร่างกายก็ยังถูกกระตุ้นอยู่ตลอดเวลา

"อื้มม.. ของเธอทำไมมันรัดแบบนี้วะ"

"ซี๊ดดด.. ดูดแรงกว่านี้หน่อยซิ ปากเธอแม่งโคตรอุ่นเลย"

"คืนนี้เธอไม่ได้หลับแน่ แม่กวางน้อยของฉัน"

“ผู้หญิงแบบเธอน่าขยะแขยงมากกว่าเศษขยะซะอีกจำเอาไว้” ความรักเกิดขึ้นท่ามกลางคำว่าเลวแสนเลวจนยากที่จะให้อภัย

"ฉันผิดอะไรมาทำแบบนี้กับฉันทำไม ปล่อยฉัน!" ยากูซ่าน้อยร้อยลีลาเธอใช้ความสวยหลอกล่อเหยื่อแล้วสังหาร แต่วันหนึ่งเธอเจอเขาที่ยิ่งกว่าเวรกรรมตามเอาคืนชีวิตของเธอ

'พิมเเก้ว' คือลูกสาวตระกูลออกญาชื่อดังจากกรุงศรีอโยธยา

ที่ข้ามภพข้ามชาติมาตอนที่ขนมพระพายติดคอ ทะลุมายัง พ.ศ. 2564 ในประเทศไทยยุคเสรี

นางถูกจับได้ข้างกองขยะเนื่องจากสวยสะดุดตาเเถมยังใส่ชุดไทยเเปลกพิกล

เเละถูกส่งมาในคฤหาสถ์หลังใหญ่ที่ดูน่าเกรงขาม ตรงหน้าโซฟาหนังจระเข้

ชายที่สวมชุดสูท ใส่เเว่นสายตา ท่าทางเข้มขรึมดุดัน มีรอยบากที่หางคิ้วไปจนถึงใต้ตาจ้องมองเธอ

ด้วยเเววตาที่ทำเอาเเม่พิมกลัวจนตัวเเ...