บทนำ
บท 1
บทนำ
ตู๊ม!!! ในขณะที่รถคันหนึ่งกำลังขับมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ต่อหน้ารถคันนั้นมีระเบิดดังขึ้นจึงทำให้รถหยุดชะงักและสาวน้อยที่นั่งมานั้นร่วง หลุ่นแต่ดีที่เธอคว้าเบาะรถไว้ได้จึงทำให้เธอนั้นไม่เป็นอะไร
“มันเกิดอะไรขึ้น”
“คุณโรสครับมีพวกกำลังเล่นงานเรา” เธอคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตามองรอบๆ เริ่มเห็นชายชุดดำเดินออกมาพร้อมกับปืนล้อมรถของตนเองไว้ซึ่งเธอไม่หวั่นหรือว่ากลัวพวกนั้นแม้แต่นิดเดียว
“เปิดประตู” เธอสั่งให้คนขับรถนั้นเปิดประตูเมื่อประตูรถค่อยๆ เลื่อนออกเผยให้เห็นหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่นั่งไขว่ห้างอยู่ด้านใน ชายชุดดำซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊งเล็งปืนเข้าที่หน้าของเธอ เธอยังคงนั่งนิ่งเฉยเผยรอยยิ้มให้กับพวกมันได้เห็น
“ใครส่งพวกมึงมา” เธอทำท่านั่งเขี่ยเล็บของตนเองและเอ่ยถามถ้อยคำนิ่งๆ
“ไปกับพวกกูดีๆ จะได้ไม่เจ็บตัว”
“ปล่อยกูไปดีๆ จะไม่ตาe???
เธอยอกย้อนพวกมันด้วยคำพูดเบาๆ มองหน้ามันด้วยสายตาที่ไม่พอใจและเบื่อหน่าย
“เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้แต่ยังปากดีถ้าไม่ติดว่าเจ้านายสั่งมาให้เอาตัวมึงไปแบบปลอดภัยมึงโดนรุมแน่ อึก!! โอ้ยยย อ้าา
เธอเริ่มไม่ชอบคำพูดของพวกมันที่ฟังดูไม่เข้าหูและเธอจึงใช้มีดพกที่ติดกายอยู่นั้นเขวี้ยงเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าปักคาและทำให้ชายชุดดำที่ปากกล้ากับเธอนั้นหงายท้องล้มตึงลงไปโดยที่ไม่ดิ้นทุรนทุรายแน่นอนอยู่แล้วว่ามีดปักเข้าที่ขั้วหัวใจมันและล้มตายอย่างง่ายดาย
“มึงปั้งๆๆๆๆๆๆ
เสียงปืนนับ 10 กระบอกรุมยิงเข้าที่รถของเธอเน้นย้ำคนที่ตายไม่ใช่สาวน้อยอย่างโรสริน แต่คนที่ตายนั้นคือคนขับรถให้เธอต่างหาก
“หึ! พวกโง่” เธอไม่ได้หายตัวได้แต่เธอใช้ความเร็วของตนเองต่างหากที่ออกมาจากรถด้วยความเร็วจากวิชาที่ตนเองไปเรียนมาโรสรินยืนกอดอกอยู่ใต้พุ่มไม้ใหญ่ซึ่งห่างจากพวกมันพอสมควรยืนมองชายชุดดำรุมเข้าไปในรถคันที่ตนเองนั้นออกมา
“ใครกันแน่ที่โง่”
“อึก” ร่างบางสะดุ้งเมื่อจู่ๆ สัมผัสถึงปลายกระบอกปืนที่ชนผิวหนังอยู่ทางด้านหลังเธอค่อยๆ เอียงคอไปตามน้ำเสียงที่ตะเบ็งเมื่อสักครู่พบเห็นชายร่างโตหน้าหล่อแต่ดูร้ายกาจนั้นยืนอยู่ด้านหลัง
“ต้องการอะไร” เธอไม่ได้ยอมใครง่ายๆ มือของเธอนั้นค่อยๆ หยิบมีดพกด้านในเสื้อของตนเอง
“เอามือออกมา” ชายหนุ่มนั้นกลับฉลาดกว่าใช้มือลั่นไกปืนเสียงแกร็ก! ดังสะท้อนอยู่ข้างใบหูของเธอจึงทำให้เธอหยุดชะงักเพราะรู้ว่าเขานั้นรู้ทัน
“อย่าคิดว่าตัวเองเก่งเป็นแค่ยากูซ่าน้อยที่ยังไม่จบหลักสูตรมากพอเอาเวลาที่ไปเรียนฆ่-าคนมาตั้งใจทำมาหากินดีกว่าไหม” คำพูดเหยียดหยามของเขานั้นทำให้เธอโกรธมากจึงหันหน้าไปโดยไม่กลัวปืนนั้นลั่นใส่หลังจ้องมองหน้าของคนปากร้าย
“มึงเป็นใคร” เธอเอ่ยถามเขาด้วยคำหยาบและทำให้เขาโกรธไม่มีผู้หญิงที่ไหนขึ้นมึงและกูใส่เขาแม้แต่คนเดียวฝ่ามือหนาตบเข้าที่ต้นคอของเธอด้านขวา
ปึก!!
“โอ้ย” โรสรินเธอถูกกระทำมากกว่านี้ซึ่งนี่เป็นเพียงการทำร้ายเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นไม่ทำให้เธอล้มด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่เธอถูกฝึกจากท่านมาจนกล้าแกร่งมากพอ
“เก่งดีนี่หึ! กูชอบมานี่” เขาเตรียมที่จะคว้าข้อมือของเธอแต่ถูกเธอนั้นปัดออกด้วยความแรงและสองมือทั้งศอกและเข่าตีลังกาใส่เขาต่อสู้จนกระทั่งเหนื่อย
“คุณอลันระวัง” เขาคือหนึ่งในแก๊งมาเฟียที่มาจับตัวโรสรินไปให้เพื่อนตนเอง
ฟิ้ว!! มีดพกเล่มสุดท้ายที่เธอเอาออกมานั้นคิดว่าจะเขวี้ยงใส่อลันให้ตรงหัวใจแต่เขานั้นหลบเร็วกว่าจึงทำให้มีดไม่โดนตัวของเขาแม้แต่นิดเดียว
พรึ่บๆๆ พรั่บๆๆ
สร้างความโกรธให้กับชายฉกรรจ์อย่างอลันเขาไม่ได้เป็นเพียงมาเฟียธรรมดา เขามีเชื้อสายจีนและเรียนต่อการสู้มาหลายปี
“โอ้ยยยยยย
เก่งแค่ไหนก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้อยู่ดีเธอถูกจับและบีบรวบแขนไว้ทางด้านหลัง เมื่อพลาดท่าให้กับเขาใบหน้าหนากระซิบเข้ามาข้างหูของเธอ
“เธอพลาดแล้วยากูซ่าน้อยฮ่าๆ” ต่อให้เธอยิ่งพยายามแค่ไหนก็ไม่หลุดเพราะว่าข้อมือของเธอที่พับไปทางด้านหลังนั้นถูกใส่กุญแจมือไว้เรียบร้อย
“ปล่อย กูบอกให้ปล่อยไง”
“ปากดีเดี๋ยว” อลันยกมือขวาทำท่าทีเหมือนจะตบเข้าที่ใบหน้าของเธอจึงทำให้เธอนั้นหลบเขาจึงยกมือลงและกระชากแขนรากตัวเธอไปขึ้นรถของตนเอง
“ไปบ้านธาราม”
“ครับนาย”
“เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงรู้จักกับธาราม” เธอเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของธารามเขากลับนั่งหัวเราะและไขว่ห้างเช็ดปืนทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ทำไมได้ยินชื่อนี้แล้วตกใจเลยเหรอเคยเป็นเมียน้อยของพ่อมันหรือไง” เธอหยุดชะงักและหันกลับมามองที่เดิมเมื่อเขารู้ว่าเธอนั้นเคยเป็นเมียน้อยของพ่อธาราม
“เงียบทำไม ใช้อาวุธในตัวเพื่อฆ่-าคนอื่นก็ต้องโดนอาวุธนั้นตอบแทนเพื่อฆ่-าตัวเองเตรียมตัวไว้ให้ดี”
อลันยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องมองเธอด้วยแววตาดั่งนกเหยี่ยว
“เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคนอื่นอย่ายุ่งเรื่องของครอบครัวเขา”
“มันจะไม่เกี่ยวได้ไงธารามก็คือเพื่อนรักของกู ในเมื่อเพื่อนขอให้กูช่วยกูก็จะช่วยได้ข่าวว่าชอบเอาของคนอื่นไม่ใช่เหรอเดี๋ยวได้ตาeคา…. ฮ่าๆ
เขาทำท่าทีก้มมองเป้าของตนเองและยิ้มหัวเราะเยาะเย้ยเธอที่นั่งหน้าซีดเพราะรู้ว่าตนเองนั้นจนมุมนี่เป็นครั้งแรกของโรสที่พ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้
บทล่าสุด
#62 บทที่ 62 ตอนพิเศษ 4 NC + แส้ฟาด+ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#61 บทที่ 61 ตอนพิเศษ 2 NC ฉ่ำๆ + ตอนพิเศษ3
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#60 บทที่ 60 กำราบ : จบบริบูรณ์ + ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#59 บทที่ 59 กำราบ : EP 58 หมากัดมาเฟีย
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#58 บทที่ 58 กำราบ : EP57 ขอโอกาส
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#57 บทที่ 57 กำราบ : EP 56 กลับมา
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#56 บทที่ 56 กำราบ : EP 55 หนีไม่พ้น
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#55 บทที่ 55 กำราบ : EP 54 เมียหาย
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#54 บทที่ 54 กำราบ : EP 53 จากกัน
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025#53 บทที่ 53 กำราบ : EP 52 เป็นลม
อัปเดตล่าสุด: 10/11/2025
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี













