เยียวยา

"ฉันชักสนใจ.. ผู้หญิงอย่างเธอแล้วดิ" สิ่งที่ตามมาหลังคำพูดนี่ คือสายตาที่แทบจะละลายฉันได้ ท่าทางที่ดูแข็งแรงแฝงไปด้วยเสน่ห์นี่ก็ด้วย อันตราย อันตรายกับหัวใจมากๆ หลังจากพากันนิ่งไปสักพัก เขาก็พูดอีกด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล
"ยินดี ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ"
"... และนั่นคือความผิดพลาดของฉัน" อ่อนแอให้เห็นไม่ได้ผู้ชายแบบนี้ ฉันต้องแข็ง เพราะลางสังหรณ์มันกระซิบฉันว่า.. เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น มันก...

นายแพทย์คณิน ภักดีพิศุทธิ์ (หมอวาคิน) สุภาพบุรุษที่ซ่อนความบ้าคลั่งไว้ภายใต้หน้ากาก เขาทนทุกข์กับความวิปริตที่ต้องแลกความสุขด้วยความเจ็บปวด และต้องการใครสักคนที่ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น
ญาณินท์ (ลูกตาล) หญิงสาวที่ทุ่มเทเพื่อครอบครัว แต่กลับตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น และยอมเป็น "ทาสอารมณ์" ของเขาอย่างเต็มใจ เพื่อให้เขาได้ระบายความคลั่งแค้น และไม่ต้องไปอยู่กับใครอื่น เธอทนได้...ขอแค่ได้อยู่ใกล้หมอที่...

“ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว อ้อ... เดี๋ยวสิ!”

เขาเดินไปเก็บเสื้อผ้าของหญิงสาว ที่กระจายเต็มพื้นด้วยฝีมือเขา มาโยนใส่หน้าเธอ หญิงสาวหลบแทบไม่ทัน รู้สึกอับอายราวกับตัวเองเป็นผู้หญิงขายบริการที่หมดหน้าที่แล้ว แต่ค่าตอบแทบที่ตนเองได้รับ คือความแค้นที่ตัวเธอไม่ได้ก่อ

วันใหม่ก้มลงเก็บเสื้อผ้าทุกชิ้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ เมื่อรวบรวมได้ทุกอย่างก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง โดยไม่หันมามองหน้าคนใจร้าย ที่ทำตัวเหมือนพ่อพระหย...

"อื้อออ ซี๊ดด กระแทกแรงๆ เลยค่ะที่รัก อ๊ะ อ๊ะ"
ปัง!
"แอล!"
"เฮ๊ย! เข้ามาทำไมวะ"
"ยังกล้าถามอีกเหรอ ฉันมากกว่าไหมที่ต้องถามนายว่ากำลังทำบ้าอะไร"
"ซี๊ดดด เอากันอยู่ไง ไม่มีตาดูรึไง"
"ก็เพราะมีตาดูไง ถึงได้ถาม นายทำแบบนี้ได้ยังไง นายคบกับฉันแต่มาเอากับผู้หญิงคนอื่นนี่นะ!"
"ก็เธอไม่ให้ฉันเอา ฉันก็ต้องมาเอากับคนอื่นสิวะ รู้แล้วก็รีบออกไปสักที ขัดจังหวะชิบ"

เขา...ตราหน้าเธอเป็นนางมารร้ายเลือดเย็น
แต่หัวใจแกร่งกลับต้องสั่นคลอน
เมื่อคนที่เขาแสนรังเกียจ กลับกลายเป็น
ผู้หญิงเพียงคนเดียว ที่เขาอยากใช้ชีวิตร่วมกัน
ตราบจนลมหายใจสุดท้าย

พิษรักมาเฟียร้าย

มาร์วิน & พราวมุก

เพราะอุบัติเหตุในวัยเยาว์ครั้งนั้นทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของมาเฟียอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจคนนี้…

“พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ”

“เสียใจด้วย ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วตอนนี้ฉันก็จะเอาเธอทำเมียด้วย”

นี่!! คุณจะพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะ!

แล้วจะให้พูดว่าอะไร ให้พูดว่า...เธอน่าเย็x ดีนะเวลาโกรธ แบบนี้ดีมั้ย?

...เพลิงแค้น คร่าผลาญ ราญรอน
บ่วงร้อน กลายรัก สลักใจ...

เขา.. เมฆา หนุ่มบ้านนอกผู้มีหัวใจรักอันบริสุทธิ์หนึ่งเดียวเพียงเธอ..
แก้วตา..สาวน้อยแสนอาภัพ ผู้สูญเสียและถูกกระทำคราแล้วคราเล่า
อ้อมกอดอันอบอุ่นด้วยรักล้นใจ ไม่สามารถปกป้องเธอได้จากพวกเดรัจฉาน
...เธอพรากจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน
รักมากเพียงไหน ยิ่งแค้นใจทบเท่าทวีคูณ
เพลิงแค้นหล่อหลอมให้หัวใจอันอ่อนโยนกลับแข็งกร้าว คุโชน อาฆาต

เธอ.. พราวฟ้า ...

"ถ้าฉันปล่อยเด็กไว้ที่นี่จะอยู่ได้มั้ย"
"แม่งเอ๊ย ภาระฉิบหาย..!"
"ฉันไม่ชอบเด็กดื้อมันน่ารำคาญ...!"
"หนูดื้อตอนไหนออกจะน่ารัก"
"น่ารักกับผีนะสิ...!"

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน
แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน”
แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอก...

“เธอ... ยั่วฉันเองนะ”
“ฉันไม่ได้ยั่ว คุณข่มเหงฉัน”
อิงดาวหันขวับมาโต้คืน น้ำตาอาบแก้มด้วยความช้ำใจ
“จะให้ฉันรับผิดชอบเธอรึไง”
“แล้วคุณกล้ารับผิดชอบฉันไหมล่ะ”
อิงดาวกำผ้าห่มไว้แน่น มองหน้าคนที่ช่วงชิงพรหมจรรย์ของเธอไป อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“อยากได้เท่าไหร่”
“คุณหมายความว่ายังไง”
อิงดาวถามเสียงเครือ เจ็บแปลบกับความใจร้ายของจิณณ์ เขาทำลายเธอแล้วตั้งราคาให้พรหมจรรย์ของเธอ
“ค่าตัวของเธอ...

เขาคือผู้ชายที่เย็นชากับทั้งโลก ยกเว้นเธอคนเดียว "ปล่อยยัยนั่น ถ้าอยากมีอวัยวะครบสามสิบสอง"
#เพลิงคลั่งเซียน

เพลิงกัลป์

สมัยเป็นเด็กเขาไม่ชอบการต่อยตี

ครั้นถูกพ่อที่เป็นมาเฟียให้เรียนต่อสู้มักอู้และหาข้ออ้างหนีตลอดเวลา

แต่ด้วยวันหนึ่งเขาต้องสูญเสียคนที่รักสุดหัวใจไปต่อหน้าต่อตาด้วยวัย 18 ปี

ความคิดที่จะไม่ยุ่งกับวงการมืดของครอบครัวเลยต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

เริ่มฝึกการต่อสู้และเก่งกาจเพียงเวล...

ช่วยเหลือเขาจนขึ้นสู่อำนาจอย่างที่เขาปรารถนา แต่เมื่อถึงฝั่งฝัน ท่านโหวผู้นั้นก็รีบแต่งสตรีในดวงใจของเขาแทบจะในทันที เมื่อรักที่นางมอบให้ ถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง นางจึงตัดสินใจจากลา เมื่อจากเป็นไม่ได้ ก็จากตายกันไปเสียเถิด