One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนกันเถอะ

One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนกันเถอะ

Lanthada Boonruang · กำลังอัปเดต · 184.8k คำ

873
ยอดนิยม
1.4k
การดู
45
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เมื่อกฎของเกมตั้งไว้ว่า 'แค่วันเดียว' แต่มันจะวันเดียวจริงเหรอ?
จุดเริ่มต้นจากคำท้าที่เพื่อนกดแมตช์แอปหาคู่ให้ 'เลออน' ต้องไปนอนกับผู้หญิงแปลกหน้า
แต่ไหง... คู่นอนสุดเร่าร้อน ดันกลายเป็น 'อดีตเพื่อนรัก' ที่ตอนนี้กลายเป็น 'คนที่เกลียดขี้หน้าที่สุด' ไปซะได้

"พรุ่งนี้ถ้าเธอไม่คลานเหมือนหมา เอาตีนมาเหยียบหน้าฉันได้เลย!"

"หุบปาก! แล้วกระแทกเข้ามาได้แล้วไอ้เวร"

นางเอกเป็น ไซโคพาธ (เป็นเพื่อนเก่าพระเอกตอนมัธยม)
พระเอกเป็น เพื่อนเก่าของนางเอก แล้วก็เป็นแฟนของเพื่อนเก่านางเอก

บท 1

บทนำ

ควันบุหรี่สีเทาหม่นพ่นออกจากริมฝีปากหยัก ลอยอ้อยอิ่งไปตามสายลมยามดึกในลานจอดรถวีไอพีหลังร้าน เสียงเบสหนักๆ จากดนตรีสดในผับดังลอดออกมากระทบโสตประสาทเป็นจังหวะ

ร่างสูงโปร่งของ เลออน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ปีสี่ คีบบุหรี่ที่เหลือความยาวแค่ครึ่งมวนไว้ในมือ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแผ่กลิ่นอายเย็นชาและเข้าถึงยากออกมาเป็นปกติ

เสน่ห์ของเขาคือความหล่อที่สมบูรณ์แบบแต่ดูอันตราย กรอบหน้าและสันกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่ง ผิวที่ค่อนข้างขาวจัดตัดกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่มักจะเรียบตึงและไร้อารมณ์อยู่เสมอ เขากวาดสายตามองไปยังทางเข้าประตูหลังของร้านด้วยความเบื่อหน่าย

"ป่านนี้ไอ้ห่าพายุมันถึงแล้วมั้ง"

เลออนเปรยขึ้นมาทำลายความเงียบ ไม่ได้มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อยที่ปล่อยให้เพื่อนต้องไปรอข้างในก่อน

ร่างสูงของ ราม ที่ยืนเอนหลังพิงฝากระโปรงรถสปอร์ตคันหรูอยู่ข้างๆ ยกบุหรี่ขึ้นสูบด้วยท่าทีเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะพ่นควันออกมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"...ให้แม่งรอซะบ้าง" มังกร ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำในลำคอ เขาส่ายหัวเบาๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมของเพื่อนอีกคนที่ป่านนี้คงยืนหัวเสียอยู่ข้างใน

"มึงก็ไปทำมัน..."

"สมควร..." เจย์ แทรกขึ้นมาทันทีพร้อมกับขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนถังขยะด้วยความหมั่นไส้

"นัดกี่รอบ แม่งก็ช้าตลอด วันนี้ให้มันนั่งแดกน้ำแข็งไปก่อน"

เลออนยกบุหรี่ขึ้นสูบอัดเข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าผ้าใบขยี้จนไฟดับมอด นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรู

"ป่ะ... เข้าไปกันได้ละ" เลออนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์ ท่าทางดุดันและเป็นตัวของตัวเอง "ปล่อยมันรอนาน เดี๋ยวมันก็เห่าอีก"

ทั้งสี่คนพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในผับ ด้วยออร่าดิบเถื่อนของแก๊งเด็กวิศวะโยธาที่แค่เดินผ่าน... ใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง

เป้าหมายของพวกเขาคือโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องกระจกบานกว้างที่มองทะลุลงไปเห็นบรรยากาศชั้นล่างได้ชัดเจน เบื้องล่างเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนที่กำลังเบียดเสียดโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี

ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป เสียงโวยวายก็ดังสวนมาแทบจะในวินาทีแรก

"กว่าจะโผล่หัวมาได้นะไอ้สัด! ปล่อยกูรอเกือบชั่วโมง!" พายุ ชี้หน้าด่ากราดทันทีที่เห็นเพื่อนตัวดีเดินเรียงหน้ากันเข้ามา

แต่แน่นอน... ไม่มีใครสน ทั้งสี่เดินเมินพายุไปหน้าตาเฉย รามกับมังกรทิ้งตัวลงนั่งอีกฝั่ง ส่วนเลออนเดินตรงไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวในมุมประจำ ซึ่งเป็นมุมที่มืดและเป็นส่วนตัวที่สุดของห้อง

เมื่อเห็นเพื่อนไม่สะทกสะท้าน พายุที่กำลังหงุดหงิดจัดจึงเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้ากลางโต๊ะที่เพิ่งเปิด ขึ้นมากระดกเพียวๆ รวดเดียวเพื่อดับอารมณ์ประชดหน้าตาเฉย

"สกปรกไอ้สัด! แล้วพวกกูจะแดกต่อยังไง!" เจย์โวยวายลั่น ชี้หน้าด่าพายุที่เพิ่งเอาขวดเหล้าส่วนรวมกรอกเข้าปาก

พายุวางขวดเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะ เตรียมจะสบถด่าเจย์กลับไปอีกระลอก ท่ามกลางวงสนทนาที่เริ่มวุ่นวาย นัยน์ตาสีดำสนิทละจากเสียงโวยวายตรงหน้า ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา มือหนาล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก นิ้วโป้งไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยด้วยความเบื่อหน่าย ตัดรำคาญเสียงด่าของเจย์และพายุทิ้งไปโดยสิ้นเชิง...

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนแอลกอฮอล์เริ่มสูบฉีดเข้าเส้นเลือด เลออนนั่งพิงโซฟาอยู่ที่มุมเดิม ในมือถือแก้วเหล้าที่ชงจากขวดราคาแพงซึ่งเขาเปิดกินแยกต่างหาก ไม่คิดจะไปมั่วสุมกับของรวมบนโต๊ะ

ปัง!

เสียงกระแทกของแข็งลงบนโต๊ะดังลั่นจนทุกคนชะงัก เลออนตวัดสายตาขึ้นมอง ก็เห็นพายุที่นั่งหน้าตึงมาพักใหญ่ผุดลุกขึ้นยืน มันกวาดสายตามองพวกเขารายตัวด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น"

พูดจบ ไอ้พายุก็เอื้อมมือมาฉวยขวดเหล้าส่วนตัวของเลออนไปหน้าตาเฉย เท่านั้นไม่พอ แม่งยังจัดการเทเหล้าราคาแพงที่เหลือรินแจกจ่ายใส่แก้วเพื่อนทุกคนจนเกลี้ยงขวด เพียงเพื่อจะเอาขวดเปล่ามาหมุนเล่น

"ไอ้เหี้ยพายุ มึงทำส้นตีนอะไร?" เลออนขมวดคิ้วแน่น สบถด่าเสียงแข็ง เขาพุ่งมือจะคว้าขวดเหล้าตัวเองคืน แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับเบี่ยงหลบไปอย่างหน้าด้านๆ

"รวมหัวกันทิ้งกูดีนักนะพวกมึง" พายุชี้หน้าคาดโทษเรียงตัว ก่อนจะชูขวดเปล่าในมือขึ้น

"เกม Truth or Dare... กติกาง่ายๆ ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง"

มันเว้นจังหวะ ขยิบตากวนประสาทใส่ทุกคนในวง

"ถ้าใครไม่กล้า หรือไม่ยอมทำ... ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด... พวกมึงเงียบ ถือว่าตกลงตามนี้"

"มึงไม่มีตังค์ก็พูดมา" รามที่นั่งเงียบอยู่นานพูดสวนขึ้นมาหน้าตาเฉย ทำเอาเลออนหลุดแค่นหัวเราะในลำคอ เพราะต่างคนต่างรู้สันดานไอ้พายุดีว่าเวลาช็อต แม่งก็ชอบใช้มุกนี้ตลอด

พายุไม่สะทกสะท้าน มันจัดการวางขวดลงบนโต๊ะแล้วออกแรงหมุนทันที

จากตอนแรกที่เลออนกะจะแค่นั่งดูพวกมันเล่นกันเงียบๆ แต่พอเห็นขวดเริ่มหมุน สายตาของทุกคนในวงก็เผลอมองตามเป็นตาเดียว

แกรก... แกรก... แกรก...

เสียงขวดแก้วหมุนช้าลงเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดกึก และปากขวดก็ชี้เป้ามาหยุดที่หน้าของ เลออน พอดิบพอดี

"ฮ่าๆๆๆๆ!" พายุระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจ มันเดินอ้อมโต๊ะมาตบไหล่เขาแรงๆ จนเลออนต้องจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสีดำสนิทตวัดมองไอ้คนเริ่มเกมที่กำลังยืนนึกบทลงโทษให้เขาอย่างหมั่นไส้

"ไอ้เหี้ยเลออน... มึงจะต้องนอนกับผู้หญิงที่กูเลือกให้ในแอปหาคู่"

พายุแสยะยิ้มชั่วร้าย ไวกว่าความคิด มันฉวยจังหวะที่เลออนเผลอ คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะมากดรหัสปลดล็อกอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง

ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันลับเฉพาะที่เลออนมักจะใช้หา 'คู่นอน' ชั่วคราวอยู่เสมอ นิ้วโป้งไถหน้าจอไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อหาเหยื่อ

"เอาคืนมาไอ้สัส เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน"

เลออนขมวดคิ้ว ทำท่าจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่เจย์กับมังกรก็ช่วยกันล็อกแขนเพื่อนเอาไว้ท่ามกลางเสียงหัวเราะสะใจ ไม่กี่วินาทีต่อมา พายุก็จัดการรัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนลงบนโต๊ะ

"อ่ะ เอาไป... กูแมตช์ให้แล้ว" พายุยักคิ้วกวนส้นตีน

เลออนถอนหายใจพรืด นัยน์ตาสีดำสนิทก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง ก่อนที่หัวคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม...

โปรไฟล์เหี้ยอะไรวะเนี่ย? หน้าตาก็ไม่มี ข้อมูลเหี้ยอะไรก็ไม่ใส่ แม่งไม่มีห่าอะไรเลยนอกจาก รูปต้นไม้???

"เหี้ยอะไรวะเนี่ย!" เลออนสบถด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะกดอันแมตช์และบล็อกไอ้โปรไฟล์ต้นไม้บ้านี่ทิ้งให้พ้นสายตา

แต่ทว่า... จังหวะที่สายตาตวัดลงมามองในช่องแชท นิ้วที่กำลังจะกดลบทิ้งก็ต้องชะงักค้าง เมื่อเห็นประโยคแรกที่ไอ้เพื่อนเวรมันกดพิมพ์ทักแชทส่งไปหาผู้หญิงโปรไฟล์ต้นไม้คนนั้นเรียบร้อยแล้ว

LN : ผมมีแฟนแล้วนะครับ แต่ผมอยากมีอะไรกับคุณ คุณติดมั้ย?

เลออนกัดฟันกรอด ขมับเต้นตุบ... ข้อความแม่งโคตรหยาบคายและท้าทายศีลธรรมสุดๆ

เขาคิดไว้แล้วว่าเจอประโยคส้นตีนแบบนี้เข้าไป อีกฝั่งคงไม่คิดจะตอบ หรือไม่ก็ด่ากราดสวนมาแล้วกดบล็อกทิ้งแน่นอน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี... เพราะต่อให้เขาต้องยอมเสียค่าเหล้ารอบโต๊ะ มันก็ยังดีกว่าต้องไปนอนกับใครก็ไม่รู้ที่ไม่มีแม้แต่รูปโปรไฟล์ให้ดู อย่างน้อยถ้าเขาจะเอากับใคร มันก็ต้องได้เห็นหน้าค่าตากันก่อนปะวะ

แต่ผิดคาด... ใต้ข้อความระยำนั่น มุมซ้ายล่างของหน้าจอโทรศัพท์ดันขึ้นสถานะว่า 'กำลังพิมพ์...' ตอบกลับมาแทบจะในเสี้ยววินาที

Anonymous : ฉันไม่ติดค่ะ... เพราะเซ็กส์ก็แค่ความสนุก ฉันไม่คิดจะผูกพันอยู่แล้ว

นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองหน้าจอด้วยความรำคาญชะงักค้างไปชั่วขณะ มุมปากหยักที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกระตุกขึ้นนิดๆ อย่างลืมตัว

"หึ..." เลออนหัวเราะในลำคอ

ความหงุดหงิดที่โดนเพื่อนปั่นประสาทเมื่อกี้จางหายไปเกินครึ่ง ถูกแทนที่ด้วยความสนใจที่ถูกจุดขึ้นมาดื้อๆ คำตอบที่โคตรจะเย่อหยิ่ง ใจกล้า และไร้ความรู้สึกของอีกฝ่าย ทำเอาคนเย็นชาอย่างเขาถึงกับต่อมกระตุก...

ทำเอาอยากเห็นหน้าขึ้นมาเลยแฮะ ว่าผู้หญิงแบบไหนกันแน่ที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์ต้นไม้โง่ๆ นี่

ความสนใจของเลออนถูกดึงกลับมาที่เกมบนโต๊ะอีกครั้ง ร่างสูงจัดการเก็บโทรศัพท์มือถือยัดลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าเปล่าตรงกลางโต๊ะมาถือไว้

"ตาต่อไปกูหมุนนะ... มึงโดนแน่ไอ้เหี้ยพายุ" เลออนพูดเสียงเรียบแต่มุมปากกลับยกยิ้มร้าย

มือหนาออกแรงหมุนขวดแก้วบนโต๊ะ

แกรก... แกรก... แกรก...

รอบนี้ขวดค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดกึก และชี้เป้าไปทางไอ้คนที่เพิ่งจะโยนบทลงโทษให้เขาเมื่อกี้พอดิบพอดี

"เป็นไงล่ะ โดนซะบ้างนะมึง" เจย์หัวเราะลั่นตบโต๊ะสะใจ

พายุตวัดสายตามองมาทางเขาทันที เลออนเอนหลังพิงพนักโซฟา มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะตั้งใจจะหาเรื่องเอาคืนอยู่แล้ว

“กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ นัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน...” เลออนเคาะนิ้วลงบนพนักวางแขน

“งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”

“ไอ้สัด! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างหรอวะ” พายุโวยวายสวนทันควัน

“ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะๆ เลย” เลออนตอกกลับหน้าตาย

พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มันมีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปมองทอดสายตาลงไปยังฟลอร์ด้านล่าง เลออนหรี่ตามองตามพฤติกรรมแปลกๆ ของเพื่อน แต่ก็ไม่ได้สนใจจะซักไซ้ว่าไอ้พายุมันกำลังมีปัญหาอะไรกับใคร

“ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” เลออนยังพูดท้าทาย ทำหน้าตากวนประสาทกดดันไม่เลิก

พายุส่ายหน้ายอมแพ้ มันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปที่รายชื่อเบอร์ล่าสุด เลออนไม่รอช้า ขยับตัวลุกไปชะโงกหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์มันทันทีเพื่อกันเพื่อนเล่นตุกติก

“มึงไม่มานั่งตักกูเลยละไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้” พายุหันมาแขวะเสียงขุ่น

เลออนยักไหล่ไม่สนใจ ร่างสูงถอยกลับมายืนกอดอกมองมันนิ่งๆ เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสามคนที่นั่งจ้องกดดันอยู่เหมือนกัน

พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออกพร้อมเปิดลำโพง รอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงใสแจ๋วที่เจือไปด้วยความดีใจของปลายสายก็ตอบรับกลับมาอย่างร่าเริงจนดังลอดโทรศัพท์ออกมา

มันเงียบนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ช้อนสายตามองหน้าเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์รอดูความชิบหาย ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบของมันจะเอ่ยออกไป

“คืนนี้... มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”

เลออนแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของไอ้พายุ ไม่รู้หรอกว่าปลายสายจะตอบกลับมาว่าอะไร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจ

หลังจากความวายป่วงของพายุจบลง เกมส้นตีนนี่ก็ยังดำเนินต่อไป ขวดแก้วถูกหมุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนเป้าหมายไปหาคนอื่นๆ ในวงอย่างถ้วนหน้า

รอบนี้ปลายขวดชี้มาทางเจย์บ้าง ก่อนที่เพื่อนทั้งสี่จะหันมามองด้วยท่าทีตื่นเต้น เลออนที่นั่งกอดอกมองอยู่กระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะชิงพูดขึ้นเสียงเรียบ

“นิ่งๆ แบบมึง... จูบสาวโชว์สักคนสิ”

เจย์ส่ายหน้าระรัวเป็นความหมายว่าไม่ทำแน่ “ไม่เอา เกมห่าอะไรของพวกมึง”

“ไม่ทำก็หมา... หรือว่ามึงป๊อดวะ จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปพวกกูขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด” รามเพื่อนสนิทอีกคนพูดพลางยกยิ้มล้อเลียน

“ไอ้ขี้ป๊อดๆ” จากนั้นเพื่อนอีกสามคนก็พากันร้องตามขึ้นมาพร้อมเพรียง ราวกับซ้อมกันมาอย่างดี เสียงล้อเลียนดังระงมจนคนอีโก้สูงอย่างเจย์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ปัง!

เสียงแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะดังลั่นทำเอาทั้งโต๊ะสะดุ้ง เจย์ยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ก่อนจะคว้าตัวเด็กชงเหล้าข้างกายเข้ามา แล้วก้มลงจูบทันทีตามเสียงยุของเพื่อนสนิท

แต่ริมฝีปากสัมผัสกันได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกผละออก เมื่อหญิงสาวตรงหน้าขัดขืนอย่างชัดเจน

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดลงบนใบหน้าของเจย์เต็มแรงในทันที

“ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!” เธอตวาดลั่น พลางยกมือเช็ดปากตัวเองอย่างรังเกียจ ท่าทีนั้นทำเอาเจย์ถึงกับหน้าเสีย เขาไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธแรงแบบนี้มาก่อน

“ฉันมาชงเหล้า ไม่ได้มาขายตัวให้พวกนายนะ!” สิ้นคำ ร่างเล็กก็สะบัดตัวเดินกระทืบเท้าออกไปโดยไม่หันหลังกลับ บรรยากาศที่ควรจะเงียบงันกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะลั่นของเพื่อนทั้งสี่ เมื่อเห็นสีหน้าเสียอาการของเจย์

“เป็นไง ถึงกับหน้าเสียเลยดิ”

รามที่มองทุกอย่างด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย แค่แดกเหล้าเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นพอเห็นเจย์โดนตบจนหน้าหันแถมมีรอยนิ้วมือแดงเถือกบนแก้ม เขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี

“อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”

“โถ่ไอ้สัด! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์ที่หัวเสียเพราะถูกตบ เลยหันมาเปิดสงครามน้ำลายกับราม อันที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ แต่มันเจ็บใจต่างหาก เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาสักครั้ง

“ทำไมกูต้องกลัว แค่เกมส้นตีน!”

“งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวัน... จีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

“ทำไมกูต้องทำ” ดวงตาคมตวัดมองเพื่อนอย่างไม่พอใจ เลออนมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผู้หญิงที่มันชี้โคตรจะไม่ตรงสเปกคุณชายอย่างไอ้ราม เรื่องอะไรจะต้องกระโดดลงไปร่วมวงเกมส้นตีนนี่ด้วย

“เหอะ! กูนึกว่าจะแน่”

“หนึ่งวันเลยเหรอวะ” มังกรที่ได้ยินคำท้าของเจย์ก็ถึงกับยิ้มกริ่ม ทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่ารามจุดเดือดต่ำ ความอดทนน้อย แค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ต้องอดทนกับอะไรแบบนี้ รับรองมันอาจจะดิ้นตายได้

“แต่ไอ้รามมันรวย จ่ายแค่ค่าเหล้า...”

“กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” ใบหน้าหล่อของรามขบกรามแน่น เขาไม่ได้สนใจเรื่องค่าเหล้า แค่นี้สำหรับเขาเศษเงิน แต่ที่ยอมไม่ได้คือคำพูดล้อเลียนพวกเหี้ยนี่ต่างหาก

รามตวัดสายตาไปหาเป้าหมายต่อไป

“เหลือมึงอ่ะ... ไอ้มังกร” รามพยักพเยิดหน้าไปทางมังกร ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่ได้เล่นเกม

เมื่อเพื่อนมองตอบกลับมาด้วยสายตาตั้งคำถาม เขาจึงพูดต่อว่า...

“กูอยากให้มึงมีเมียใหม่... ในคืนนี้!”

ตั้งแต่ที่แฟนมันมีคนอื่น เลิกกันมาก็นานแล้วแต่ยังไม่เห็นมันมีใครสักที

“แล้วทำไมกูต้องมี?” มังกรเลิกคิ้วถาม

“ก็เกมไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี... เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?”

“ลืมไม่ได้ก็ควายละ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินละระคายหูฉิบหาย!”

“เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....”

รามยังท้าไม่จบ มังกรก็รีบสวนขึ้นทันทีเพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังจะพูดอะไร

“กูเล่น! แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย” มังกรปรายหางตามองไปยังทิศทางหนึ่ง ที่ตอนนี้มีหญิงสาวหุ่นอวบอั๋นกำลังมองเชิญชวนมาที่เขาอย่างมีจริต

เลออนนั่งมองความวายป่วงของเพื่อนแต่ละคนด้วยความเรียบเฉย ดูท่าคืนนี้ทุกคนคงได้แยกย้ายกันไปสานต่อวีรกรรมของตัวเอง นัยน์ตาสีดำสนิทละความสนใจจากคนในวง ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งเก็บไปขึ้นมาปลดล็อกอีกครั้ง

แอปพลิเคชันหาคู่ยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชทของแอคเคานต์ ‘รูปต้นไม้’

นิ้วหนาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เป็นฝ่ายคุมเกมโดยการเรียกให้อีกฝ่ายมาหาแทน

LN: Sent Location

LN: ออกมาเจอกันหน่อยมั้ยครับ

เลออนกดส่งข้อความไปแล้วล็อกหน้าจอโทรศัพท์ โยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะ

ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดจะเย็นชาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา สำหรับคนอย่างเขา ต่อให้เป็นแค่คู่นอนชั่วคราวก็ต้องเลือก... ขอดูก่อนแล้วกัน ถ้ามาถึงแล้วหน้าตาไม่ผ่าน หรือไม่ถูกใจ เขาก็แค่ชิ่งทิ้งแม่งตรงนี้แหละ

ทว่าในจังหวะที่แต่ละคนกำลังจมอยู่กับบทลงโทษของตัวเอง เสียงของพายุก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ ไอ้คนเริ่มเกมกวาดสายตามองหน้าเพื่อนในวงเรียงตัวด้วยแววตาจริงจังปนกวนตีน

"แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ..." พายุชี้หน้าย้ำทีละคน

"เกมนี้... แค่วันเดียวก็พอ"

มันเว้นจังหวะ กระตุกยิ้มร้ายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

"ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ... กูจะถือว่าพวกมึงแพ้"

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว

3.7k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
สูตรรักศาสตราจารย์

สูตรรักศาสตราจารย์

124k การดู · เสร็จสิ้น · oiloiloil253
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~

"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"

"อื้อ แกรู้จักหรือ"

"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"

"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"

"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"

"ฉิบหายล่ะ"

️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

796.2k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

447.5k การดู · เสร็จสิ้น · Nanaกะหอยทาก
เมื่อ พฤกษา ต้องแต่งงานกับ น่านบงกช จากเงื่อนไขที่ผู้ใหญ่ตั้งขึ้น และต้องแต่งโดยไม่มีข้อแม้
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด

42.6k การดู · เสร็จสิ้น · ณดารินทร์
“ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผมแทนพี่สาวคุณ ก็เตรียมตัวล้มละลายกันได้เลย”
แด๊ดดี้คนคูล

แด๊ดดี้คนคูล

11.2k การดู · เสร็จสิ้น · ชื่อเนม นิยายของเนม
"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น

"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"

"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"

เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย

ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้

วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
เกลียดรัก

เกลียดรัก

555.8k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า

ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า

617.7k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
“ทีตอนที่ไปคลินิกแล้วขึ้นขาหยั่งไม่คิดจะอายบ้างเหรอ แล้วถ้าวันนี้คนที่ตรวจคุณเป็นผู้ชายคนอื่นล่ะคุณจะทำยังไง”

เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"

เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา

เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ

แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต

ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน

ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!

** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ

นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด

ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

828.6k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

622.2k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

350.5k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!