LGBTQ+

"ใครเขาจะอยากนอนร่วมกับคนหน้าบากอย่างมัน กูสั่งตั้งแต่คืนแรกให้มันไปกางมุ้งนอนข้างใน กูจะไปนอนข้างนอก คนอย่างมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเห็นขาอ่อนกูหรอก"

“นายเป็นของฉัน… ตั้งแต่วันที่นายยอมให้ฉันจูบ”
คานท์รักนทีจนกลัว
กลัวว่าสักวันหนึ่งนทีจะหันไปยิ้มให้คนอื่นแล้วไม่หันกลับมา
กลัวว่าตัวเองจะต้องถูกทิ้งอีกครั้ง เหมือนทุกครั้งในอดีต
ความกลัวนั้นไม่ได้ทำให้เขาอ่อนโยน
มันกลับทำให้เขายิ่งอยากยึดให้แน่นกว่าเดิม
ทิ้งรอยไว้บนร่างกาย
ห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง
และค่อย ๆ กลืนกินทุกส่วนของนที
จนกระทั่งนทีเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า…
ตัวเองยังมีทางหนีอยู่จริงหรือไม่

สิบปีก่อน…

เขามีเพียงสมุดภาพที่เต็มไปด้วยรูปของคนคนหนึ่ง

และคำพูดติดตลกในวันจบการศึกษาที่ไม่มีใครจริงจัง
สิบปีต่อมา…

คนคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตอีกครั้งในฐานะลูกค้า

พร้อมรอยยิ้มเดิมที่ทำให้หัวใจที่คิดว่าแข็งแรงดีแล้ว

กลับสั่นไหวอีกครั้ง
จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

สมุดภาพที่ยังเก็บ

และความรู้สึกที่ทั้งคู่แอบซ่อนไว้คนละฝั่งของเวลา
บางความรัก… ไม่ได้หายไป

แค่รอวันที่ได้เปิดออกมาอีกครั้ง

จดหมายที่ไม่ได...

“คุณเป็นของผม... ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และลูกในท้องของคุณ... เป็นของผมคนเดียว” เมื่อผู้นำสุดโหดเกิดคลั่งรัก เขาจึงพร้อมทำลายทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอ... แล้วเธอจะหนีพ้นไฟปรารถนาอันเร่าร้อนนี้ไปได้อย่างไร?

ชุนเหอถูกพ่อจับแต่งงานแทนพี่ชายที่หนีไป เพราะไม่อยากให้ขายหน้าตระกูลตัวเอง อีกทั้งไม่อยากให้ธุรกิจที่จะเกิดขึ้นต้องล่ม แม้ว่าตัวเองจะไม่ค่อยเต็มใจนัก เพราะว่าที่พี่เขยที่จะต้องกลายมาเป็นสามี เขามีฉายาที่คนเรียกเต็มปากว่ามาเฟีย แถมเป็นโฮโซคนดังอีกต่างหาก แต่เขาไม่ใช่สเปคหนุ่มน้อยเลยแม้แต่นิด
แต่....ด้วยความจำยอมและจำใจเลยต้องเข้าพิธี งานนี้ไม่ใช่แค่แต่งงานกลิกตาคนอื่น เพราะพ่อของเขา ดันยกให้ เซนต์ ...

จุลติเวช ไม่ใช่ศาสตร์ทางการแพทย์ และเขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านใดทั้งสิ้น แต่เขาคือวิญญาณ วิญญาณที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของตนเอง

เขาไม่รู้ว่าตนเองเสียชีวิตได้อย่างไร และไม่รู้เช่นกันว่าทำไมดวงจิตหลังความตายของเขาถึงมุ่งมั่นพาเขามาเกี่ยวข้องกับหมอพร้อม คุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชของโรงพยาบาลชื่อดัง

จากจุดเริ่มต้นที่ดวงจิตมุ่งมั่นเกี่ยวพันธ์เข้าหาก็กลับกลายเป็นความผูกพันธ์เกี่ยวข้อง จนหมอพร้อมเริ่มถล...

“ที่นี่มันบ้านป่านะ….ไม่ใช่เหมือนโลกสมัยใหม่ที่เอ็งมา…” “โลกสมัยใหม่ที่ผมมาหรือครับ?” “เอ็งคงจะกลัวข้าและรังเกียจข้าสินะ…ที่ข้ามันเป็นตัวประหลาด…” “มันไม่ใช่เสือโคร่ง…” "แต่มันคือเสือสมิง…"