61 Book(s) Related to wedding agreement bab 3

เดี๋ยวนะคะ! ขอถามหน่อย อีตาชัตเตอร์อะไรนี่เป็นสเปิร์มตัวที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม? โอ้โหพ่อคุณเกิดมายังไงถึงได้มีคุณภาพของจิตและสมองต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่ำจนสัมผัสได้ว่าเป็นแค่ไรฝุ่นที่อยู่ใต้ธุรีดินของเชื้อโรค เชื้อรา อะมีบา และแลคโตบาซิลลัส!

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันฉันก็ปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะเอาเด็กคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเขาไม่ชายตามองผู้หญิงเอ็กซ์อึ้มแบบฉันเลย
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!

หยาดพิรุณ เตมีย์สกุล หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี จนมองไม่เห็นด้านมืดของโลกที่มัวหมอง ตราบาปที่ใครบางคนมอบไว้ทำเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน "ลูกชายสุดที่รัก คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้"
​​​“คิโด้ไม่ใช่ลูกของคุณ ได้ยินใช่มั้ย! ว่าเค้าไม่ใช่ คิดเหรอ! ว่าฉันจะเก็บเลือดชั่วๆ แบบนั้นของคุณเอาไว้ ถ้าฉันรู้...ว่ามีลูกกับคนอย่างคุณ ฉันจะรีบเอาเด็กคนนั้นออกทันทีเลย จะไม่ยอมปล่อยให้ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกที่มันเส็งเคร็งแบบนี้หรอก!”
“หึ! คุณไม่น่าหาเรื่องยั่วอารมณ์ผมเลยนะ สี่ปีก่อน...ผมอาจจะไม่ได้ทำให้ไอคิโด้เกิดมา แต่ว่าคืนนี้ไม่แน่...ผมอาจจะทำให้ไอคิโด้มีน้องชายตัวเล็กๆ น่ารักๆ เพิ่มขึ้นมากอีกสักคนสองคนก็ได้ อยากรู้เหมือนกัน! ว่าผู้หญิงอ่อนโยนรักเด็กแบบคุณ จะกล้าทำอย่างที่พูดมั้ย ถ้าเกิดว่าในท้องมีลูกของผมอยู่จริงๆ"

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร
“หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี
เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมายและความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

“เราเลิกกันเหอะว่ะ เฮียเบื่อเธอเต็มทนแล้ว”

เขาบอกเหตุผลที่ไม่ไปต่อกับเธอด้วยคำพูดง่าย ๆ ว่า ‘เบื่อ’

“เธอเป็นเมียเฮียนะกันตา”

หนึ่งปีให้หลังต่อมาจู่ ๆ เขาก็กลับมาทวงเธอคืน…….

...ดอกไม้มีเป็นร้อยเป็นพันชนิด แต่ ‘ดอกตีนเป็ด’ กลับกลายเป็นความประทับใจแรก ที่ได้รับจากรุ่นพี่สุดหล่อ ดีกรี เดือนโรงเรียน
เบย์ (Bay)

นฤเบศร์ อธิพัฒน์ภูมินนท์

วิศวะโยธาปี 3

หล่อ รวยหนุ่มฮอตดีกรีนักฟุตบอลมหาลัย นิ่งสุขุม

รอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ ดูเย็นชาในบางเวลา (มีกวนประสาทบ้างในบางคร้ง)

อย่าได้ให้โมโหเขาจะกลายเป็นคนละคน ที่สำคัญขี้หวงมาก

“แฟนพี่มีคนเดียวคือคนนี้....คนที่อยู่ตรงหน้า”

คนโปรด (Khonproad)

ดมิสา สุทธิ์รักษ์

บริหารปี 1 น่ารัก สดใส มองโลกในแง่ดี

ใครอยู่ใกล้ต้องเอ็นดูให้กับใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่อง ๆ น่ามันเขี้ยว

“โปรด...ไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อย....”

"นี่ใครปล่อยให้เด็กม.ต้นเข้ามาเล่นในผับเนี้ย" ผมเดินออกมาคุยโทรศัพท์ก็เจอกับกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ยืนถ่ายรูปกันอยู่แต่ดูแล้วน่าจะไม่เกิน18

"ใครเด็กมิทราบคะ พวกฉันอายุ18แล้วค่ะคุณลุง"

"ใครลุง หืมผมก็เพิ่งจะ30มาเรียกลุงเดี๋ยวเหอะ อ้อแล้วอีกอย่างผับของผมต่ำกว่า21ห้ามเข้านะครับคุณผู้หญิง"

"อุ้ย เกมส์"

"พวกหนูมาฉลองวันเกิดเพื่อนค่ะขออนุญาต1วันได้ไหมคะ"

"วันเกิดใครครับ" ผมมองตามมือเด็กๆพวกนี้ชี้มาที่เด็กปากแจ๋วที่ยืนเถียงกับผมอยู่

"หนูเองค่ะ "

"หึ! เด็กน้อย"

"อย่ามาพูดแบบนี้นะรู้จักหลานยายแป๋วน้อยไปแล้ว หืม!"

"เด็กน้อย เด็กน้อย เด็กน้อย"

จ๊วบ....

"อีหอม!!!"

“แล้วถ้ามีคนเสนองานดีๆ เงินเดือนงามให้คุณจะว่าไงล่ะ”

“ใครคะ แล้วงานอะไรคะ”

“ก็ผมไง กำลังเสนองานดีๆ ให้คุณ อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่ผมเปิดกว้างให้กรอกตัวเลขเลยนะ คุณจะว่าไง แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ค่าตอบแทนดีงานก็ต้องหนักพอสมควร”

“หนักแค่ไหนคะ แล้วฉันจะต้องทำอะไรบ้างคะ”

“ก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่อยู่ใกล้ๆ ผมแบบนี้ทุกที่ ทุกเวลาที่ผมต้องการ ไม่ว่าจะกลางวันกลางคืน ดึกดื่นหรือเย็นย่ำ คุณต้องยินยอมตามใจผมทุกเมื่อ”

“แล้วออฟฟิศฉันจะอยู่ที่ไหนคะ” เขายิ้มร่าอย่างคนอิ่มสุขก่อนตอบเสียงนุ่มหู

“โดยส่วนใหญ่เราจะใช้เตียงเป็นออฟฟิศ แต่บางครั้งก็จะมีการใช้ ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนั่งเล่นบ้าง แต่ถ้าผมต้องการความรวดเร็วโดยไม่ต้องรออะไร ไม่ว่าคุณจะอยู่ไหนผมก็จะสั่งงานคุณทันที ทั้งบนโต๊ะอาหาร โซฟา ห้องฟิตเนส บนหรือในสระน้ำ บางครั้งก็อาจจะเป็นตรงระเบียงนี้ คุณทำได้มั้ย”

“อายเขาตายเลย ใครกันจะทำอะไรบนระเบียงแบบนี้”

“ผมสัญญาว่าจะสั่งงานคุณตอนกลางคืนถ้าต้องเป็นระเบียงนี้ แต่ถ้าผมทนไม่ไหวก็อาจจะผิดสัญญาบ้าง อย่างเช่นตอนนี้ไง ที่ผมทนจะไม่ไหวอยู่แล้วเวลาได้ยืนกอดคุณเฉยๆ โดยไม่ให้ทำอะไร รู้หรือเปล่าว่าผมจะลงแดงตายให้ได้ ดูสิว่าผมกำลังต้องการคุณ”

ร่างสูงก้มหน้าแล้วใช้ปลายนิ้วไล้ตามลงต่ำตามแถวเรียงเม็ดกระดุมนักศึกษาของฉัน
“เธอจะบอกว่าไม่รู้ว่ามันคืออะไรงั้นเหรอ” เขาคีบซองเงินๆออกมาจากกล่องที่ฉันถืออยู่ในมือ ฉันเห็นแล้วก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิมเพราะนั่นถึงฉันจะไม่เคยใช้มันแต่ก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่ามันคือถุงยาง! ฉันก้มมองกล่องที่ถือแล้วปล่อยมันลงพื้นทันที ตอนหยิบก็ไม่ได้สังเกตว่ามันคืออะไรไง ไม่น่าเขาถึงเข้าใจแบบนั้น
“..ฉันไม่รู้ ฉัน คิดว่าเป็นของพี่นิ”
“ฉันไม่ยืนรอให้เธอมาเก็บให้หรอก เสียเวลา”
“...” ฉันยืนมองท่าทางที่ยืนล้วงกระเป๋าของคนตรงหน้า มันก็เท่ห์นะ แต่ก็น่ากลัวด้วยอ่ะ
“อีกอย่าง.. ที่ไม่ทำอะไรเธอไม่ใช่ว่าฉันใจดีอะไรนะ”
“....”
“แต่ก็ลิ่นเธอทำฉัน...หมดอารมณ์”

จาก "เพื่อน" ที่ไม่เคยข้ามเส้น
กลายเป็น "หมอ" ที่มีอำนาจแตะต้องร่างกายเธอได้ทุกจุด
เขาเลือกปฏิบัติกับเธอเหมือนคนแปลกหน้า
แต่หัวใจเธอกลับสั่นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

"นังกะทิ!!!"
สราลีกระโจนขึ้นไปนั่งบนเตียงทันทีที่เสียงประตูปิดลง จากนั้นเธอก็จัดการกระชากผ้าห่มที่เพื่อนรักคลุมอยู่ออกอย่างไม่ออมแรง จนเห็นรอยจ้ำสีแดงเข้มที่หน้าอกและหัวไหล่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
"แกบอกว่าไม่ใช่อย่างที่คิดเหรอ? รอยกัดที่คอขนาดนี้ ซองถุงยางเกลื่อนห้องขนาดนี้ แล้วดูสภาพหมอวินสิ! เสื้อคลุมแทบจะหลุด รอยเล็บที่อกเขานั่นฝีมือแกใช่ไหม! สารภาพมาเดี๋ยวนี้ ยัยเพื่อนตัวแสบ!"
"ส้มส้ม! เบาๆ สิ วินเขาอยู่ข้างนอกนะ!"
กานต์ธิดารีบตะครุบผ้าห่มกลับมาปิดกาย ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิด
"มันเป็นอุบัติเหตุ... คือเขาแค่มาตรวจร่างกายเฉยๆ"
"ตรวจร่างกายบ้านแกสิ ต้องใช้ ‘ท่อน’ ตรวจเหรอ!"
สราลีกระซิบเสียงดังลั่นพลางหยิบซองถุงยางที่ใช้แล้วขึ้นมากวัดแกว่ง
"เดี๋ยวๆ นะกะทิ..."
เสียงของสราลีที่กำลังรัวคำถามหยุดกึกไปกะทันหัน ดวงตาคู่โตเบิกกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อสังเกตเห็นตัวเลขขนาดบนซองถุงยางที่ถือค้างอยู่ในมือ
เธอรีบยกขึ้นมาจ้องแทบจะชิดลูกตา ก่อนจะหันขวับมามองเพื่อนสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
"ไซส์ 56?! นี่มัน 56 จริงๆ ด้วย!"
สราลีหวีดร้องเสียงหลงแบบพยายามกลั้นสุดขีด

ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอเขาก็แค่เอาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ให้จริงจังด้วยฝันไปก่อนเถอะ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินมันน่ารังเกียจ...

"ถ้าคืนนี้แพรนอนกับพี่ฟีฟ่าพี่จะให้เงินแพรเท่าไหร่คะ"

"อยู่ที่ว่าทำให้พอใจมากน้อยแค่ไหน"

"ครั้งนี้แพรขอแสนหนึ่งได้มั้ยคะถ้าพี่ตกลงแพรจะทำให้ทุกอย่างเลย"

"ทำไมค่าตัวแพงจังลีลาก็งั้นๆเมื่อก่อนยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย แต่เอาเหอะครั้งนี้จะให้แล้วกัน ว่าแต่ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอมาเสนอตัวให้พี่บ่อยไปนะ"

"แพรต้องใช้เงินค่ะ แพรจำเป็น"

........

"ฟีน่าเหรอ..."