8 Book(s) Related to once there were wolves trigger warnings

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ฉัน 'ฟิล์ม' เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่ง เผลอไปเหยียบเท้า 'พี่เฟียต' เจ้าของฉายา 'ขาโหดของคณะวิศวะ' เข้าโดยบังเอิญ ขณะที่กำลังเดินหาตึกเรียน ถ้าดูจากหน้าตาที่ไม่เถื่อน(?)ก็ดูเหมือนพี่เขาจะเป็นคนดีระดับหนึ่ง แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับห่ามเกินหน้าตาไปหลายขุม

"เหยียบตีนพี่..อยากลองดีเหรอครับน้อง"

ประโยคที่พี่เฟียตส่งมาให้ฉันล้วนมีรอยยิ้มพิฆาตมาด้วยทุกครั้ง ขนาดรุ่นพี่ปีเดียวกันยังไม่กล้าต่อกรกับพี่เฟียต แล้วเฟรชชี่ตัวน้อยนิดอย่างฉันจะไปเหลืออะไรล่ะเนี่ย T^T

"อยู่กับคาร่าต้องใช้ความอดทนด้วยเหรอคะ"
คนตัวเล็กยู่ปากขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ในอก เธอรู้ว่าเธอเป็นเด็กดื้อ เธออยากให้เขามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง
"ใช้สิครับ...ใช้มากๆ เลยด้วย"
"ไม่อดทนได้มั้ยคะ"
เธอถามพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าหวานยังคงอิงซบอยู่บนฝ่ามือของเขาและมือเล็กของเธอก็ยังคงจับไว้อย่างหวงแหน
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมใช้ความอดทนอยู่กับคาร่า"
มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตความผิดปกติของเด็กสาวตรงหน้าหรืออาจจะเป็นเพราะความเมาจึงทำให้เธองอแงใส่เขากว่าปกติ
"คาร่า...เป็นอะไรครับ"
ถามพลางยกมืออีกข้างลูบศีรษะของเธอก่อนมือหนาจะชะงักเมื่อได้รับคำตอบกลับมา
"คาร่าไม่อยากให้คุณโรมไปเป็นของคนอื่น"
ปากเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยบวกกับประโยคเอาแต่ใจที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกและเต้นผิดจังหวะไปทันที
เธอคงจะจำมาจากประโยคกำกวมของแฟรงค์และคิดไปว่าเขาจะแต่งงานกับจูเลียถึงได้แสดงท่าทางหวงเขาแบบนี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาอัตโนมัติ การที่เธอหวงเขาแปลว่าเธอกำลังมีความรู้สึกที่ตรงกับความรู้สึกของเขา
"งั้นก็ทำให้พี่ตกเป็นของคาร่าสิครับ"

"ในวันที่เขาเข้ามาในชีวิต... เขาบอกว่าเธอคือ 'เหยื่อรองรับความแค้น' ที่ต้องชดใช้แทนคนอื่นแต่ในวันที่เธอตัดสินใจจะหันหลังและเดินจากไป... มาเฟียใจร้ายคนเดิมกลับคุกเข่าลงแทบเท้า'วาวา... พี่ขอโทษ ห้ามเลิกรักพี่เด็ดขาดนะ'"

กรุงโรม (มาเฟียหนุ่มเจ้าอารมณ์ ปากแข็ง) และ วาวา (สาวสวยเรียบร้อย)

กรุงโรมต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายพี่สาว แต่หาตัวไม่เจอ จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่วาวาซึ่งเป็นน้องสาวแทน จากปากที่บอกว่าจะทำลายชีวิตเธอ เขากลับดูแลเธอเป็นอย่างดี เป็นแนวพระเอกขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมา

เนม ชื่อจริงของเขาคือ วรวิทย์ วรโชติวาทิน อายุ 25
นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรง และมีเสน่ห์เหลือร้าย รับตำแหน่งต่อจากพ่อแม่ที่เสียไปเมื่อตอนอายุ 17 ปี จากเหตุการณ์เสียพ่อแม่ไปในครั้งนั้น
ทำให้เขาได้พบเด็กชายที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีที่พักพิงใจ

นาย ชื่อจริงของเขาคือ เจ้านาย พัชรวิทิต อายุ 18
เด็กชายบ้านๆ คนหนึ่ง ฐานะกลางๆ ไม่จนแต่ก็ไม่ได้รวย การตายของแม่ทำให้เขารู้อะไรหลายอย่าง ที่พ่อและแม่ไม่เคยบอก ความลับที่ถูกปิดบังไว้
ในช่วงเวลายากลำบาก ก็ได้เจ้านายหนุ่มผู้ใจดีเข้ามาช่วยเหลืออยู่เสมอ

"อ่า ทั้งนาย ทั้งฉัน เราต่างเหมือนกันเลยนะ"

ครอบครัวนางเอกถูกฟ้องล้มละลาย ก็เลยจำเป็นต้องไปอาศัยอยู่กับเพื่อนและนั่นเองทำให้นางเอกต้องปวดหัว เมื่อถูกยืมมือไปใช้เพื่อแก้แค้นพระเอกที่ดันไปฟันเพื่อนเธอแล้วทิ้ง!

นิโคลัสเขาแค่ไปเที่ยวสนุกกับเพื่อนๆ ไม่คิดว่าจะได้รับบทบาทเป็นแฟนของสาวสวยในคืนนั้น พริมโรสเธอแค่ต้องการประชดแฟนเก่า จึงขอให้ชายหนุ่มที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนอย่างนิโคลัสมาเป็นแฟน แค่วันไนท์สแตนด์..

เธอผิดนักเหรอที่เกิดมาเป็นผู้หญิงหัวโบราณ

หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้ใครแตะต้อง แม้แต่คนรักของเธอเองก็ตาม

ถ้ามันผิดมากนักต่อไปนี้เธอก็จะแรด จะอ่อยให้ดู เธอจะไม่เก็บซิงไว้ชิงโชคอีกแล้ว...

อ่อยให้สุดแล้วไปหยุดที่ใครดี...

จะเป็นยังไงเมื่อสาวโสดที่วันๆ เอาแต่ทำงาน อยากหาคนมา “แซ่บ” ก่อนอายุสามสิบ

โปรย...
‘อื้ออออ ทำไมมันปวดไปทั้งตัวแบบนี้ โอ๊ยยยย ลุกไม่ไหว’
พิมพ์นาราร้องโอดครวญอยู่ในใจขณะพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างขึ้น แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จแล้วเธอกลับพบว่าไม่ใช่เพียงแค่เปลือกตาของเธอเท่านั้นที่หนักแต่ทั้งแขนทั้งขาทุกส่วนของร่างกายตอนนี้นั้นหนักอึ้งแถมยังรู้สึกปวดเมื่อยระบมไปหมด เธอจึงค่อยๆ ขยับแขนเพราะเป็นส่วนที่ขยับง่ายที่สุดเนื่องจากเธอเริ่มปรับภาพโฟกัสได้แล้วและรับรู้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอหรือห้องของเพื่อนสนิท
แขนกลมกลึงขยับไปเรื่อยๆ ด้วยความยากลำบากจากอาการปวดเมื่อยคล้ายคนโหมออกกำลังกายอย่างหนักจนกล้ามอักเสบแต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพราะอยากพิสูจน์ว่าความวาบหวามที่อยู่ในห้วงคำนึงนั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือแค่ฝันไป
พิมพ์นาราสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเข้ากับอะไรที่มันตึงๆ แน่นๆ และเธอก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคงจะเป็นแถวช่วงเอวของผู้ชายเพราะตอนนี้มือเล็กของเธอนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไปยังตำแหน่งต่อไปอย่างรู้ทิศทางเพราะความอยากรู้อยากเห็น
หมับ! มือเล็กคว้าเข้ากับอะไรที่ใหญ่ๆ แข็งๆ แถมยังตั้งชันรออยู่แล้วอีกต่างหาก
‘โอ้ มาย ก็อตตตต มันใหญ่มาก!”
เธออุทานในใจ และตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเรื่องวาบหวามเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่เพียงฝันไป