9 Book(s) Related to one punch man fanfiction watching saitama vs boros

เพราะความดุ เฮี้ยบ โหด แต่ก็เท่ห์บาดใจ
ทำให้ทุกคนพร้อมใจกันมอบสมญาสุดเก๋ให้...เขา...ว่า... “เจ้าชายปีศาจ”
แต่...!!!โอ้...มายก็อด!!!
จะไม่ให้ “ต๊กกะใจ” ยังไงไหว ก็ภายในระยะเวลาไม่ถึง 2 เดือน
พ่อเจ้าประคุณเล่นเปลี่ยนคุณเลขาไปทั้งหมดเบ็ดเสร็จ 1 โหล พอดิบพอดี ...
แล้วแบบนี้ใครกันล่ะที่จะกล้าหาญชาญชัยมาปราบ...ปีศาจสุดหล่อ...คนนี้ลงได้
แต่แล้วในที่สุดก็มี...ผู้กล้าคนหนึ่ง...หลวมตัว เอ้ย! ปรากฏตัวขึ้นมาจนได้
เธอคือ...“ ขวัญฟ้า ทวิชากร ”
ผู้อาสาท้าชิงตำแหน่ง “ คุณเลขาหมายเลข 13 ” ของท่านประธานใหญ่จอมเฮี้ยบ
ลองมาดูกันซิว่าระหว่าง “ คุณเจ้านายหนุ่มจอมกวน” กับ “คุณเลขาสาวจอมป่วน”
ยกนี้ใครจะอยู่ ใครจะไป ...
แล้ว...Lucky Number Secretary…จะ Lucky ได้นานแค่ไหน
หรืออาจต้องพบอาถรรพ์ Unlucky ไปตั้งแต่วินาทีแรกเลยก็ได้ ใครจะรู้?
คำตอบนี้ขึ้นอยู่กับ “ คุณเจ้านาย “ ... คนนี้คนเดียวเท่านั้น…

ครอบครัวนางเอกถูกฟ้องล้มละลาย ก็เลยจำเป็นต้องไปอาศัยอยู่กับเพื่อนและนั่นเองทำให้นางเอกต้องปวดหัว เมื่อถูกยืมมือไปใช้เพื่อแก้แค้นพระเอกที่ดันไปฟันเพื่อนเธอแล้วทิ้ง!

คนอย่างคะนิ้งต้องสวย แซบ เป๊ะ ปัง อลังกาลตลอดเวลาไม่ว่าจะต่อหน้าไอ้ตี๋ ไอ้แว่น ไอ้ไฝ ไอ้หน้าขาว ไอ้หุ่นล่ำ หรือจะเป็นไอ้หล่ออลังกาลบ้านรวยหมื่นล้านอย่างพี่เวกัส ไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตามฉันต้องสวยยืนหนึ่งเท่านั้น เพราะความพึงพอใจส่วนตัวของฉันเองไม่ใช่เพราะเพื่อผู้ชายคนไหน ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ได้ชอบพี่เวกัส และฉันไม่ได้ชอบใคร ฉันจะโสด! ฉันจะโสด ฉันรักความโสด และฉันต้องการโสด!

นิโคลัสเขาแค่ไปเที่ยวสนุกกับเพื่อนๆ ไม่คิดว่าจะได้รับบทบาทเป็นแฟนของสาวสวยในคืนนั้น พริมโรสเธอแค่ต้องการประชดแฟนเก่า จึงขอให้ชายหนุ่มที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนอย่างนิโคลัสมาเป็นแฟน แค่วันไนท์สแตนด์..

เธอผิดนักเหรอที่เกิดมาเป็นผู้หญิงหัวโบราณ

หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้ใครแตะต้อง แม้แต่คนรักของเธอเองก็ตาม

ถ้ามันผิดมากนักต่อไปนี้เธอก็จะแรด จะอ่อยให้ดู เธอจะไม่เก็บซิงไว้ชิงโชคอีกแล้ว...

อ่อยให้สุดแล้วไปหยุดที่ใครดี...

จะเป็นยังไงเมื่อสาวโสดที่วันๆ เอาแต่ทำงาน อยากหาคนมา “แซ่บ” ก่อนอายุสามสิบ

โปรย...
‘อื้ออออ ทำไมมันปวดไปทั้งตัวแบบนี้ โอ๊ยยยย ลุกไม่ไหว’
พิมพ์นาราร้องโอดครวญอยู่ในใจขณะพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างขึ้น แต่พอเธอลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จแล้วเธอกลับพบว่าไม่ใช่เพียงแค่เปลือกตาของเธอเท่านั้นที่หนักแต่ทั้งแขนทั้งขาทุกส่วนของร่างกายตอนนี้นั้นหนักอึ้งแถมยังรู้สึกปวดเมื่อยระบมไปหมด เธอจึงค่อยๆ ขยับแขนเพราะเป็นส่วนที่ขยับง่ายที่สุดเนื่องจากเธอเริ่มปรับภาพโฟกัสได้แล้วและรับรู้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอหรือห้องของเพื่อนสนิท
แขนกลมกลึงขยับไปเรื่อยๆ ด้วยความยากลำบากจากอาการปวดเมื่อยคล้ายคนโหมออกกำลังกายอย่างหนักจนกล้ามอักเสบแต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพราะอยากพิสูจน์ว่าความวาบหวามที่อยู่ในห้วงคำนึงนั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือแค่ฝันไป
พิมพ์นาราสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเข้ากับอะไรที่มันตึงๆ แน่นๆ และเธอก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคงจะเป็นแถวช่วงเอวของผู้ชายเพราะตอนนี้มือเล็กของเธอนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไปยังตำแหน่งต่อไปอย่างรู้ทิศทางเพราะความอยากรู้อยากเห็น
หมับ! มือเล็กคว้าเข้ากับอะไรที่ใหญ่ๆ แข็งๆ แถมยังตั้งชันรออยู่แล้วอีกต่างหาก
‘โอ้ มาย ก็อตตตต มันใหญ่มาก!”
เธออุทานในใจ และตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเรื่องวาบหวามเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่เพียงฝันไป

อุบัติเหตุนำพาให้เธอมาพบกับศัตรูคู่อาฆาตหนุ่มหล่ออีกครั้ง
เวลาทำให้เธอเปลี่ยนแปลง และทำให้เขาจดจำเธอไม่ได้

จุดมุ่งหมายของเธอ คือ การเอาคืนที่เขาเคยทำให้เธออับอาย
จุดมุ่งหมายของเขา คือ การทำให้เธอรักเขาหมดใจ

เขาคือผู้ชายที่เย็นชากับทั้งโลก ยกเว้นเธอคนเดียว "ปล่อยยัยนั่น ถ้าอยากมีอวัยวะครบสามสิบสอง"
#เพลิงคลั่งเซียน

เพลิงกัลป์

สมัยเป็นเด็กเขาไม่ชอบการต่อยตี

ครั้นถูกพ่อที่เป็นมาเฟียให้เรียนต่อสู้มักอู้และหาข้ออ้างหนีตลอดเวลา

แต่ด้วยวันหนึ่งเขาต้องสูญเสียคนที่รักสุดหัวใจไปต่อหน้าต่อตาด้วยวัย 18 ปี

ความคิดที่จะไม่ยุ่งกับวงการมืดของครอบครัวเลยต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

เริ่มฝึกการต่อสู้และเก่งกาจเพียงเวลาไม่กี่ปีจนได้นั่งตำแหน่งแทนพ่อในอายุเพียงแค่ 25

ภายนอกเขาไม่ยุ่งกับใคร เย็นชากับทุกคน จนวันหนึ่ง

เพียงแค่แผ่นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเผลอมอง นำพาให้เขาลืมเธอไม่ลง

และด้วยความบังเอิญหรือพรมลิขิต ทำให้เขาเจอเธออีกครั้ง 

"จัดการพวกมัน แล้วพาตัวเธอมา!"

 

:: ฟางเซียน ::

สาวน้อยลูกครึ่ง ไทย-จีน ที่แสนจะอาภัพ ไม่มีพ่อแม่ไม่พอ

ยังต้องอยู่อย่างขี้ข้ากับป้าที่แสนใจร้าย 

เธอดูแลป้าแท้ ๆ กับลูกสาวเขาอย่างถวายหัว

แต่ใครเลยจะรู้ว่าสองคนที่เธอเหลืออยู่จะชั่วร้ายถึงขั้นขายเธอได้ลงคอ 

"ช่วยด้วย!"

“หุ่นแม่งสวยว่ะ” และมีเสียงปริศนาที่เธอเหมือนว่าเคยได้ยินมาก่อนที่ไหนแต่ก็จำไม่ได้เอ่ยออกมา

“มึงชอบเหรอ”

และก็มีเสียงเย็นชาตอบกลับมา เธอต้องขมวดคิ้วเพราะเธอนั้นรู้สึกคุ้นหูเหมือนได้ยินเสียงนี้มาจากที่ไหนมาก่อน

“เออ....ทำยังกะมึงไม่ชอบ ผิวนวลเนียนแบบนี้” เสียงเจ้าเล่ห์ติดเล่นตอบกลับและหัวเราะด้วยความชอบใจ

“หึ” และก็มีเสียงหัวเราะในลำคออีกครั้ง เธอรู้ได้ทันทีว่าเสียงหัวเราะในลำคอคือเสียงเดียวกับเสียงเย็นชาที่พูดมาก่อนหน้า

“มึงจะเล่นอีกนานไหมไอ้ใหญ่”

ใหญ่ เธอเริ่มเอะใจอีกครั้งเพราะจำได้ว่าเมื่อวานก็มีคนชื่อใหญ่มาที่ร้าน เธอเริ่มปะติดปะต่ออีกครั้ง ทั้งเสียงและเสียงพูดของผู้ชายสองคนนี้มันเหมือนผู้ชายสองคนเมื่อวานเลยไม่มีผิด

เจแดนมองเรือนร่างสวยที่มันเตะตาของเขาอย่างจัง แต่เขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะกินเหยื่อตอนนี้ ยังคงใจเย็นคีบซูชิแต่ละชิ้นเข้าปาก เหมือนกับว่าอาหารที่เขากินนั้นคือร่างสาวน้อยที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า

“กูไม่ไหวแล้วนะไอ้ใหญ่”

เสียงพูดสองแง่สองง่ามทำให้คนตัวเล็กเริ่มขมวดคิ้วและเริ่มระแวงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“อีกนิดกูยังไม่อิ่ม”

“กูว่าอิ่มได้แล้วมั้งไอ้ใหญ่”

คิ้วโก่งหนาคมเข้มขมวดคิ้วอย่างเด็กน้อยที่โดนขัดใจ มองฝาแฝดคนน้องที่นั่งเท้าค้างมองเขาและยักคิ้วอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่างมาให้