คุณเจ้านายจอมกวน VS คุณเลขาป่วนรัก My Lucky Number Secretary

“คุณทำงานประสาอะไรเนี่ย!”

“โครม!”

แฟ้มเอกสารปึกใหญ่ถูกทุ่มลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงสาวที่นั่งก้มหน้างุดๆทำเอาเจ้าหล่อนถึงกับสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าสวยด้วยเครื่องสำอางซีดเซียวลงไปถนัดตา ริมฝีปากบางแทบไม่มีสีเลือด แถมตัวสั่นอย่างน่ากลัว หากทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจ

“นี่อะไร...ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเอกสารพวกนี้น่ะสำคัญมาก คุณทำงานชุ่ยๆ ผิดพลาดนิดเดียว  รู้ไหมว่าบริษัทจะเสียหายไปกี่พันล้าน คุณมีปัญญารับผิดชอบเหรอ คุณวัลภ....อ้าว!” ชายหนุ่มอุทานลั่น เมื่อหันไปพบว่าหญิงสาวผู้เป็นเลขาของตนตกใจกลัวจนเป็นลมล้มพับไปกับเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว

“เฮ้ย...ว่านิดเดียวเป็นลมไปเลยเหรอเนี่ย บ้าชิบ” คนเป็นเจ้านายส่ายหน้าอย่างระอาแกมรำคาญหน่อยๆ ก่อนหันไปกดโทรศัพท์

“คุณทับทิมเข้ามาพบผมที่ห้องหน่อยครับ”

ไม่ถึง 2 นาทีต่อมา หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก็มาหยุดยืนหอบหน้าประตูห้องของ ‘ประธานกรรมการผู้บริหาร’ ที่ตอนนี้บรรยากาศหน้าประตูห้องคึกคักด้วยเหล่าไทยมุงจำนวนย่อมๆ ราวกับมีงานสังสรรค์อะไรซักอย่าง คุณทับทิมขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจแกมสงสัยนิดๆ

 “ทำไมเสียงเงียบไปแล้ววะแก” หนึ่งในไทยมุงตั้งข้อสงสัย

“หรือว่าคุณวัลถูกเล่นงานแย่แล้วมั้ง” อีกคนออกความเห็น

“หรือไม่ก็ถูกฆาตกรรมไปแล้วก็ได้ คุณระพีน่ะดุอย่างกับอะไรดี”

“อาจถูกฆ่าหั่นศพไปแล้วก็ได้นะ เจ้านายพวกเราน่ะดุอย่างกับปีศาจ  ฮิฮิ”

“นั่นสิ ฉันว่านะงานนี้ไม่น่ารอดแหง ออกชัวร์ๆ”

“อะไรกันเพิ่งทำงานได้  3 วันเองไม่ใช่เหรอ”

“ว่าได้เหรอยะ  คนก่อนแค่ 2 วันก็กระเด็นแล้ว ‘ท่านลอร์ด’ น่ะเอาใจยากจะตาย”

เหล่าไทยมุงฟุ้งกันอย่างสนุกปาก จนกระทั่ง...

“อะแฮ่ม!”

“อะไรติดคอแกวะไอ้แอน”

“อะแฮ่มๆ...”

“นี่เบาๆหน่อยซิ เดี๋ยวเจ้านายก็ได้ยินกันพอดี  งานนี้ได้ตายหมู่แน่”

“ใช่ตายหมู่แน่” เสียงเข้มๆ นั้นทำเอาเหล่าไทยมุงสะดุ้งโหยง

“เฮ้ย...คุณทะๆ...ทับทิม!”  พอเห็นว่าต้นเสียงมาจากไหนเท่านั้น  ทุกคนก็วงแตกไปคนละทิศละทางทันทีคุณทับทิมส่ายหน้าด้วยความระอา เดินไปเคาะประตู

“เข้ามา...อ้าว คุณทับทิม”

“คุณระพีมีธุระอะไรกับดิฉ...” ระพีวิชญ์ ส่ายหน้านิดๆเป็นเชิงตัดบท ก่อนหันไปมองร่างของคุณเลขาสาวที่นอนเป็นลมคอพับคออ่อนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเก้าอี้

“ตายจริง! คุณวัลภา”

“ยังไม่ตายหรอก ก็แค่...ช็อกไปนิดหน่อยเท่านั้นล่ะ”  ชายหนุ่มยักไหล่บอกหน้าตาย “ยังไงผมฝากคุณช่วยจัดการให้ผมด้วยละกันนะ” 

“ได้ค่ะ เอ้อ... แล้วเอ่อ...คุณระพีจะให้ดิฉัน...”

“ประกาศรับสมัครเลขาฯ ใหม่ให้ผมด้วย” คุณทับทิมอ้าปากค้าง

“คุณสมบัติเหมือนเดิม  อ้อ!  เพิ่มเติมนิดว่าควรมีจิตใจเข้มแข็งและไม่เป็นโรคหัวใจด้วยนะครับ” หญิงมากวัยได้แต่กระพริบตาปริบๆ  มองเจ้านายหนุ่มอย่างฉงนเต็มที่ ระพีวิชญ์ยักไหล่ก่อนส่งยิ้มที่น้อยคนในบริษัทจะได้เห็น  หากเป็นภาพที่คนเก่าแก่ของบริษัทอย่างคุณทับทิมเห็นจนชินตา ปีศาจในสายตาของพนักงานหลายคน แต่สำหรับคุณทับทิมแล้ว ระพีวิชญ์คือเจ้าชายต่างหาก  แม้บางครั้งจะกลายร่างจากเจ้าชายรูปงามเป็นเจ้าชายอสูรบ้างก็เหอะ

“ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะครับ” 

“อันที่จริงคุณระพีน่าจะยิ้มบ่อยๆนะคะ” น้อยคนนักจะกล้าพูดอย่างนี้กับเขา หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หญิงวัยกลางคนตรงหน้า อาจไม่มีเงาหัวได้ง่ายๆ เจ้าชายอสูรไหวไหล่นิดๆ ก่อนตอบให้คุณทับทิมได้อึ้ง

“ก็ผมไม่ใช่แป๊ะยิ้มนี่นา”