6 Book(s) Related to wicked saints a novel

‘เขา’ ถูกฝังอยู่ใน 'ความแค้น'

‘เธอ’ ถูกจองจำอยู่ใน 'ความเจ็บปวด'

HADES

“เลือกมาว่าจะเอาอย่างไหน... ท้องแล้วแท้งหรือแท้งแล้วท้องอีกรอบ”

“แต่ไม่ว่าจะเลือกอะไร ยังไงเธอก็ต้องแท้ง!”

คำว่า 'สวะ' ยังสูงเกินไปสำหรับผู้ชายอย่าง 'ฮาเดส'

เพราะเขาเป็นยิ่งกว่าปีศาจ...

การลากเธอลง 'นรก' คือสิ่งเดียวที่เขาต้องการ!

AI

“ถ้าต้องอยู่กับผู้ชายสารเลวอย่างนาย... ฉันขอตายดีกว่า”

“นายมันเลวยิ่งกว่าเดนมนุษย์เสียอีก!”

คำว่า 'ตายทั้งเป็น' ยังเบาเกินไปสำหรับ 'อัยย์'

เพราะสิ่งที่เธอถูกกระทำมันยิ่งกว่าทรมาน...

การอยู่กับเขาไม่ต่างจากการ 'ตกนรก' ทั้งเป็น!

///// ถ้าวิวาห์ครั้งนี้ ไม่ได้เริ่มจากความรัก… แล้วอะไรทำให้หัวใจของเขาและเธอเริ่มหวั่นไหว ในเกมที่ไม่มีใครปลอดภัย?

พิมพิชญา หญิงสาวผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ถูกบีบให้ผูกชีวิตเข้ากับชายผู้เย็นชาและอันตราย
เพื่อปกป้องคนในครอบครัว…ที่อาจไม่สะอาดอย่างที่เธอเคยเชื่อ

โชติวรรธน์ ชายผู้ลึกลับและมีอดีตคลุมเครือ เสนอตัวเดินเข้าสู่งานวิวาห์ เพื่อตอบแทนบุญคุณ ของผู้มีพระคุณในอดีต แต่ผู้หญิงที่เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่ใต้การควบคุมของเขาเลย ที่สำคัญ เธอไม่ยอมอ่อนให้ใครง่าย ๆ ด้วย

การจะปกป้องใครสักคนให้ดีที่สุด ไม่ใช่แค่ต้องตัวติดกันตลอดเวลา ปกป้อง หรืองสอนให้เธอรู้จักปกป้องตัวเอง แต่คือการผลักเธอออกจากเงื้อมมืออันตราย อำนาจมืด และเกมอารมณ์ แม้ต้องแลกด้วยการทำให้เธอเกลียด

แต่เรื่องในอดีตกลับซับซ้อนเกินกว่าที่คิด เมื่ออดีตที่โชติวรรธน์คิดว่าฝังกลบไปแล้ว กลับกลายเป็นอาวุธในมือคนที่ต้องการทำลายเขา เขาเพิ่งตระหนักว่า การลากเธอเข้ามาในชีวิต ไม่ต่างอะไรกับการที่พาเธอมาเป็นเป้านิ่งให้คนในอดีตของเขาสอยทิ้ง

พิมพิชญาถูกดึงเข้าไปอยู่กลางเกมที่เธอไม่เคยสมัครใจ พ่อของเธอถูกจับเป็นตัวประกัน ความรักของเธอถูกใช้เป็นแรงกดดัน และโชติวรรธน์…ถูกบังคับให้ “ห้ามเลือกเธอ”

ในโลกที่ไม่มีใครสะอาด ความช่วยเหลือแบบ ‘สู้ยิบตา’ ของเขา ทำให้เธอมองโชติวรรธน์ด้วยสายตาใหม่
เพราะเขายอมแลกทั้งชีวิต...เพื่อเธอ /////

'ซาดีนส์' คือเจ้าของฉายาเสือร้อยรักที่เพื่อนสนิทฉันเล่าให้ฟัง และที่สำคัญเขาคือ เจ้าชายในวันเด็กที่ฉันตามหามาตลอด 17 ปี

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

จนมาวันนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันในอีกครั้งในอีกสถานะ

“อย่าบอกนะ... จะให้ผมแต่งกับยัยขี้มโนนี่”

เรื่องราววุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น...

" ยิ่งเห็นเธอทุรนทุรายมากเท่าไหร่ฉันยิ่งสะใจมากเท่านั้น"
" ในเมื่อเตือนพวกแกดีๆแต่พวกแกไม่ถอยจากนี้ไปแกก็เตรียมรับผลกรรมที่ทำไว้กับแม่และน้องฉันได้เลย"

เธอ..แค่เด็กปีหนึ่งที่โดนเพื่อนท้าดื่มจนเมาหนัก

เขา...มาเฟียเจ้าของคลับหรูบ้านเลขที่0 ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายขึ้นมาถึงชั้นบน

ในคืนที่ทุกอย่างควรเป็นแค่ความบังเอิญ เธอดันเดินหลงเข้ามาในโซนวีไอพี เมาจนลืมตัวว่าไม่ควรเปิดประตู “ห้องวีไอพีหมายเลข 1”

เขานั่งอยู่ในนั้น คนที่ใคร ๆ เรียกว่า “คิง”

และเธอก็เดินเข้าไปหาเขา..ในสภาพเหมือนแมวน้อยเมาเหล้า

“ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ..?”

คำพูดอ้อน ๆ ที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำให้มาเฟียเย็นชาถึงกับนิ่งงัน

เพราะนับตั้งแต่วันนั้น...

เธอก็ไม่ใช่แค่ “เด็กที่หลงเข้ามา”

แต่กลายเป็น “เด็กดื้อ” ที่เขาไม่อยากปล่อยไปอีกเลย

“อย่าดื้อให้มาก...ไม่งั้นำพี่จะจับไว้ทั้งตัวทั้งใจ”

“หุ่นแม่งสวยว่ะ” และมีเสียงปริศนาที่เธอเหมือนว่าเคยได้ยินมาก่อนที่ไหนแต่ก็จำไม่ได้เอ่ยออกมา

“มึงชอบเหรอ”

และก็มีเสียงเย็นชาตอบกลับมา เธอต้องขมวดคิ้วเพราะเธอนั้นรู้สึกคุ้นหูเหมือนได้ยินเสียงนี้มาจากที่ไหนมาก่อน

“เออ....ทำยังกะมึงไม่ชอบ ผิวนวลเนียนแบบนี้” เสียงเจ้าเล่ห์ติดเล่นตอบกลับและหัวเราะด้วยความชอบใจ

“หึ” และก็มีเสียงหัวเราะในลำคออีกครั้ง เธอรู้ได้ทันทีว่าเสียงหัวเราะในลำคอคือเสียงเดียวกับเสียงเย็นชาที่พูดมาก่อนหน้า

“มึงจะเล่นอีกนานไหมไอ้ใหญ่”

ใหญ่ เธอเริ่มเอะใจอีกครั้งเพราะจำได้ว่าเมื่อวานก็มีคนชื่อใหญ่มาที่ร้าน เธอเริ่มปะติดปะต่ออีกครั้ง ทั้งเสียงและเสียงพูดของผู้ชายสองคนนี้มันเหมือนผู้ชายสองคนเมื่อวานเลยไม่มีผิด

เจแดนมองเรือนร่างสวยที่มันเตะตาของเขาอย่างจัง แต่เขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะกินเหยื่อตอนนี้ ยังคงใจเย็นคีบซูชิแต่ละชิ้นเข้าปาก เหมือนกับว่าอาหารที่เขากินนั้นคือร่างสาวน้อยที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า

“กูไม่ไหวแล้วนะไอ้ใหญ่”

เสียงพูดสองแง่สองง่ามทำให้คนตัวเล็กเริ่มขมวดคิ้วและเริ่มระแวงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“อีกนิดกูยังไม่อิ่ม”

“กูว่าอิ่มได้แล้วมั้งไอ้ใหญ่”

คิ้วโก่งหนาคมเข้มขมวดคิ้วอย่างเด็กน้อยที่โดนขัดใจ มองฝาแฝดคนน้องที่นั่งเท้าค้างมองเขาและยักคิ้วอย่างกวนอวัยวะเบื้องล่างมาให้