De Geheime Drieling van de Alpha

Freya's POV

Ik lag naakt op het bed, mijn vingers rusteloos over mijn lichaam glijdend, een vuur van verlangen dat in mij woedde, me hol en rusteloos achterlatend.

Als weerwolf werden mijn versterkte zintuigen verergerd door de kwelling, elke centimeter van mijn huid schreeuwend om iets - wat dan ook - om deze behoefte te bevredigen.

Mijn lichaam kronkelde oncontroleerbaar, dieper zinkend in dit verboden genot. Mijn tepels, gezwollen en rechtop door constant plagen, voelden bijna verdoofd terwijl ik ze met wanhopige handen kneedde.

"Godverdomme," kreunde ik, hatend hoe wanhopig ik klonk.

Door de waas heen was één ding duidelijk - Tiffany had me gedrogeerd. Die trut.

Mijn benen wreven instinctief tegen elkaar, mijn handen glijdend over mijn huid, omhoog naar mijn borst.

Ik kon het wanhopige verlangen naar een man niet onderdrukken, om de gapende leegte in mijn ziel te vullen.

In mijn roes hoorde ik voetstappen naderen. Het medicijn maakte alles wazig, maar ik kon een mannelijk silhouet in de deuropening onderscheiden.

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben. Hij ademde zwaar, en zelfs door de mist in mijn hoofd kon ik zien dat hij groot was. Sterk. Gevaarlijk.

Nee, schreeuwde mijn brein. Blijf weg van hem.

Maar mijn lichaam had andere ideeën. Toen hij me naar zich toe trok, smolt ik in zijn armen in plaats van te vechten.

Zijn ruwe handen streelden mijn gevoelige huid, stuurden elektrische rillingen door me heen, waardoor ik me nog steviger aan hem vastklampte.

Mijn benen haakten instinctief om zijn middel terwijl ik jammerde: “Sneller, ik kan het niet aan... Ik heb meer nodig!”

“Verdomme, schat, je bent zo sexy.”

Zijn stem was laag en schor, met een plagerige ondertoon, zijn ademhaling werd zwaarder.

Zijn pik was hard als staal, beukend in mijn kut met meedogenloze kracht, elke stoot diep in mij treffend, waardoor mijn lichaam oncontroleerbaar trilde.

Zijn dikke schacht teisterde me, rekkend me tot de rand, elke beweging raakte mijn gevoelige plek tot mijn weerstand bezweek onder het woeste ritme.

“Ik... Ik heb meer nodig...”

Lust steeg naar een koortsachtig hoogtepunt, mijn lichaam bijna brekend onder zijn meedogenloze stoten, elke stoot raakte mijn ziel. Zijn pik pompte sneller en sneller in me, de wrijving brandde me op tot ik het gevoel had dat ik zou smelten.

Ik voelde mijn bewustzijn geleidelijk vervagen, zinkend in een eindeloze afgrond... tot een donderende klap me wakker schudde.

De deur was ingebeukt! Mijn ogen schoten open om mijn naakte lichaam voor me te zien... alles van gisteravond was toch geen droom geweest.

En toen zag ik twee figuren binnenkomen - de kalende man vooraan was mijn vader, Marcus Austen, Alpha van de Sterrenroedel! En achter hem aan kwam mijn stiefzus, die me gisteravond had gedrogeerd!

"Freya!" Zijn stem kon glas breken. "Je zou volgende maand met Alexander trouwen, en ik vind je zo?"

"Papa, luister naar me. Tiffany heeft me erin geluisd-"

"Onzin! Waag het niet om je zus de schuld te geven van je fouten!"

"Freya, ik weet dat je me haat omdat ik onwettig ben," snikte Tiffany. "Als mij de schuld geven je beter laat voelen, begrijp ik dat. Ik wilde gewoon niet dat die man je pijn deed."

De voorstelling was Oscar-waardig. Ik wilde overgeven.

"Jij leugenachtige stuk-"

Vaders hand sloeg tegen mijn gezicht voordat ik kon afronden. De klap echode in de kamer.

Ik beet hard, weigerend de tranen te laten vallen, zowel de pijn als de vernedering verdurend.

"Dat is het." Vaders stem was ijskoud. "Je bent klaar. Weg uit mijn roedel. De Sterrenroedel heeft geen schande zoals jij nodig."

Hij draaide zich om en liep weg. Zo maar.

"Papa, alsjeblieft!" Ik probeerde hem te volgen, maar ik was nog steeds naakt onder deze dunne deken. "Luister gewoon naar me!"

Hij keek nooit achterom.

"Waarom?" Ik richtte me meteen op Tiffany zodra papa weg was.

Ze liet de onschuldige act onmiddellijk vallen. "Waarom denk je? Jij kreeg alles in de schoot geworpen - de roedel, Alpha Alexander, de juwelenhandel. Wat kreeg ik? Restjes."

"Dus je vergiftigde de hele familie?"

"Ik ben bijna gestorven door dat gif, maar het was het waard om te zien hoe papa zich tegen jou keerde." Ze glimlachte als een haai. "En nu mag ik alles nemen wat van mij had moeten zijn."

"Je bent echt meedogenloos!" Ik gromde door mijn opeengeklemde tanden, haat dreigde me te verteren.

Na dat vergiftigingsincident daalde de tolerantie van mijn vader voor mij drastisch, zijn houding verslechterde scherp, terwijl hij steeds meer van haar begon te houden.

"Freya, weet je wat? Vanaf de eerste dag dat mama en ik bij de Sterrenroedel kwamen, toen je me met zoveel minachting aankeek, zwoer ik dat ik alles van je zou afpakken."

Tiffany keek me aan met waanzin in haar ogen.

"Waarom zou jij beter zijn dan ik in alles? Waarom ben jij geboren met legitiem Alpha-bloed? Je bent getalenteerder in juweelontwerp dan ik, en zelfs de Alpha die voor jou gekozen is, is beter dan elke vriend die ik heb gehad."

Bij deze woorden werd Tiffany's gezicht donkerder, haar stem strak gecontroleerd, haar ogen gevuld met verwrongen jaloezie.

"Wat dan nog als ik onwettig ben? Wat dan nog als ik in elk opzicht inferieur ben aan jou?" Ze lachte koud. "Freya, je bent door je eigen vader uit de roedel verbannen. Nu sta ik op het punt om de Kroon & Edelsteen over te nemen."

Ik staarde naar Tiffany met pure afschuw. Verdomme! Ik haatte mezelf omdat ik er te laat achter was gekomen, omdat ik niet dieper had gegraven in alles wat er eerder was gebeurd.

"Ja, dat is de uitdrukking die ik graag zie - willen me vermoorden maar volledig machteloos zijn om iets te doen." Tiffany lachte maniakaal en duwde mijn kin weg alsof ze afval weggooide.

"Ik heb zo lang op deze dag gewacht. Je moet nu zo jaloers op me zijn, nietwaar? Vanaf vandaag behoort alles in de Sterrenroedel aan mij, inclusief jouw verloofde Alexander Reid, Alpha van de Maan Schaduw Roedel!"

Ze keek me met medelijden aan. "Freya, waarom kruip je niet gewoon in een vergeten hoek en sterf als een rat."

Op dit moment leek ze zich iets amusants te herinneren dat ze wilde delen. "Oh, er is nog iets dat ik vergat te vertellen. Je kleren waren zo smerig, ik was zo vriendelijk om ze in de prullenbak te gooien. De Sterrenroedel kan tenslotte geen nutteloos afval rond laten slingeren, vind je niet?"

Ik staarde Tiffany aan, haar beeld brandend in mijn geheugen.

Ik zou mijn wraak krijgen!

Zonder een woord te zeggen, wikkelde ik de deken strakker om me heen en liep naar de deur.

"Wacht." Tiffany's stem liet me verstijven. "Dat is mijn deken."

Ik staarde haar aan. "Je maakt een grap."

"Geef hem terug."

Ze rukte hem van me af en gooide hem op de grond. Toen trapte ze erop, maalend met haar hak.

Prima. Ik zou vertrekken met niets. Het zou niet de eerste keer zijn.

De storm barstte los zodra ik buiten kwam. Regen vermengde zich met de tranen die ik nog had, en ik kon niet meer onderscheiden wat wat was.

Tenminste, de straten waren leeg. Kleine genade.

Ik keek nog één keer terug naar de Sterrenroedel. Dit was nog niet voorbij. Lang niet.

Ik zou alles terugkrijgen. En wanneer ik dat deed, zou Tiffany boeten voor elk ding dat ze van me had afgenomen.