De Schaduw Van Een Luna

"Waarom," sloeg hij, "de fuck," schopte hij, "kun je niet," sloeg hij, "iets goed doen?" Mijn vader tierde terwijl hij boven me stond en me in elkaar sloeg. Elk woord perfect uitgesproken, zelfs als hij dronken was, en hij zorgde ervoor dat hij me tussen elk woord raakte. Alsof dat zijn boodschap nog duidelijker zou maken. Alles omdat zijn avondeten koud was toen hij thuiskwam. Het is niet alsof hij me vertelde wanneer hij thuis zou komen, dus hoe moest ik weten wanneer ik zijn avondeten klaar moest hebben?

Hij had me net midden in de nacht wakker gemaakt en me aan mijn haar een trap af gesleept naar onze keuken omdat hij net thuis was gekomen en er geen avondeten voor hem was. Hij wist niet dat het in de magnetron stond. Ik had het wel gemaakt, maar hij kwam nooit thuis.

Toen hij klaar was met me te slaan, pakte hij nog een fles bier uit de koelkast en ging naar de woonkamer om de tv aan te zetten terwijl ik op de keukenvloer lag, niet in staat om te bewegen. Ik lag daar en keek naar het plafond, me afvragend wanneer deze marteling zou eindigen.

"Nog maar een paar maanden," zei ik tegen mezelf. "Een paar maanden tot ik 18 word en dan ben ik hier weg en er is niets dat hij eraan kan doen," mompelde ik tegen mezelf.

Ik probeerde diep adem te halen maar realiseerde me meteen dat het een slecht idee was. Ik voelde dat ik zeker een paar gebroken ribben had en moeite had met ademen.

Toen ik hoorde dat papa's ademhaling gelijkmatiger werd op de bank, wist ik dat hij was flauwgevallen en ik pakte langzaam een gevallen stoel vast en gebruikte die als steun om mezelf omhoog te helpen en ik kreeg langzaam mijn evenwicht terug.

Ik slaagde erin langzaam de trap op te lopen naar onze vleugel van het roedelhuis die gereserveerd was voor mij en mijn vader omdat hij de Beta van het roedel was en ik liep door de gang naar mijn kamer.

Ik liep mijn slaapkamer binnen en klom terug in mijn bed en keek naar de tijd. Het was 5 uur 's ochtends en ik zag eigenlijk niet het nut van weer gaan slapen.

Ik bleef daar nog even liggen omdat papa mijn kamer de perfecte kamer voor een prinses had gemaakt zodat iedereen kon zien wat een liefdevolle vader hij was. Zelfs als hij me niet zo behandelde. Hij behandelde me als vuil. Slechter dan hoe je een hond zou behandelen. Maar het bed was groot en comfortabel en ik wilde er gewoon nog even in wegsmelten.

Toen ik eindelijk opstond, ging ik naar mijn en-suite badkamer en trok mijn kleren uit en deed ze in de wasmand en toen draaide ik me langzaam om naar de spiegel. Ik was bang om naar mezelf te kijken, maar het moest ooit gebeuren.

Ik was bedekt met zwarte en blauwe kneuzingen en verse snijwonden van die afranseling. Maar ook kneuzingen onder de nieuwe kneuzingen die nog moesten genezen. Ik was ondervoed en genas niet zo snel als weerwolven. Maar ik was eraan gewend.

Sinds mijn moeder stierf toen ik zes was, werd mijn vader steeds erger tot het uiteindelijk tot deze vorm van mishandeling kwam. Wat de ergste soort was. Waarbij ik nauwelijks kon lopen of zelfs naar mezelf in de spiegel kon kijken.

Ik nam een snelle douche omdat het water mijn huid te veel prikte en ik waste mijn bil-lange sneeuwwitte haar en kwam uit de badkamer en liep naar mijn kledingkast.

Ik kleedde me in een paar zwarte leggings, een loszittend shirt en een hoodie eroverheen. Het was zo ongeveer mijn kenmerkende look.

Toen ik mijn boeken in mijn tas stopte, sloeg mijn slaapkamerdeur met een knal open en ik sprong bijna tegen het plafond omdat het me zo erg schrok.

Papa stond daar en ik was verbaasd dat hij eigenlijk kon staan.

"Schiet op. Het roedelontbijt begint," eiste hij, nog steeds met dubbele tong.

Hoe ging hij dat aan de ouderlingen van de roedel uitleggen? Dit zou interessant worden. Maar het kon me eigenlijk niets schelen.

Ik pakte mijn tas en ging naar beneden. We verlieten onze kant van het roedelhuis en liepen samen door lange gangen. Toen ik het tempo van mijn vader niet kon bijhouden, greep hij mijn arm en sleurde me mee, wat mijn ribben alleen maar meer pijn deed.

"Stop met klagen. Wat is er in hemelsnaam met je aan de hand?" snauwde hij naar me. Ik was niet verbaasd dat hij het zich niet herinnerde. Hij was te dronken om het zich te herinneren.

Maar toen we bij het hoofdgedeelte van het roedelhuis aankwamen, zorgde hij ervoor dat zijn kleren netjes waren en dat zijn kalende grijze haar en sikje niet in de war zaten. We liepen de grote eetzaal binnen waar veel belangrijke roedelleden elke ochtend ontbijt aten. Inclusief de Alpha, zijn dochter Bella, de ouderlingen van de roedel en andere invloedrijke mensen binnen de roedel. Zoals de dokter enzovoort.

Er stonden verschillende tafels opgesteld en er was een buffet waar je zoveel kon eten als je wilde. En ik kwijlde praktisch bij het zien van het eten toen mijn vader ernaartoe liep en een bord vol stapelde met bergen eten en mij vervolgens het tweede bord gaf met alleen toast en een pannenkoek erop.

Ik zag Bella aan een tafel zitten bij het raam. Ze was de tweede geboren en enige dochter van de Alpha. En mijn beste vriendin. We zijn even oud en kennen elkaar al sinds we in luiers zaten.

"Ik zie dat je de hoodie weer tevoorschijn hebt gehaald," fluistert Bella terwijl ik probeer te gaan zitten zonder aandacht te trekken naar hoeveel pijn ik had. We weten allemaal wat het betekent als we de hoodie zien - het is om de blauwe plekken te verbergen.

"Ik wist niet dat ik hem ooit had opgeborgen," zeg ik.

"Nou, ik ben blij dat ik de mijne vandaag niet hoef te dragen," merkt ze op.

"Ja. Je vader is minder streng voor je geworden. Is daar een reden voor?" vraag ik nieuwsgierig en een beetje jaloers.

"Ja. Omdat mijn broer vandaag thuiskomt," straalde ze naar me. En een enorme glimlach verspreidde zich ook over mijn gezicht.

"Dat meen je niet. Ethan komt eindelijk thuis," zeg ik. En ze knikt. Ik kon zien dat ze alles probeerde om haar opwinding te verbergen.

"Ik kan het niet geloven. Dat is fantastisch," zei ik.

Ik merkte dat Bella om zich heen keek in de kamer, maar ze zei niets. Dus keek ik ook om me heen en toen ik dat deed, stopte iedereen snel met naar me kijken.

Vader probeerde zijn slechte kant te verbergen. Maar hij hield niemand voor de gek. Als hij dronken werd, begon hij altijd ruzie te maken met mensen en werd hij ondraaglijk. En hij werd de laatste tijd veel vaker dronken. Mensen hadden een idee van wat er in ons appartement gebeurde. Maar niemand wilde het opnemen tegen de Beta. Omdat ze allemaal wisten dat de Alpha er zou zijn om hem te steunen en ze uit de roedel zouden worden gezet. Of erger.

Veel roedelleden leefden in angst voor onze Alpha en Beta. Het was een vreselijke manier om te leven. Maar als ze probeerden te vertrekken, stuurde de Alpha krijgers achter hen aan om hen te doden. Hij had het meer dan eens gedaan. De krijgers kregen de opdracht om hele families die op de vlucht waren te doden. Inclusief kinderen.

Dat maakte deze roedel de sterkste aan de oostkust. Omdat niemand het aandurfde te vertrekken, was het een enorme roedel en trainden alle krijgers onophoudelijk. Het enige probleem was dat meisjes niet mochten trainen.

We leefden in feite in de steentijd. De Alpha geloofde dat wolvinnen er alleen waren om hun metgezellen te vinden en welpen te baren voor hun metgezellen om de roedel sterk te houden. Het was barbaars en beledigend. Maar hij was de Alpha. Zijn woord was wet.