Dienstmeisje voor de Maffia

ROMANY

De rode en roze lichten van de club pulseerden fel vanaf elk oppervlak van de nachtclub. Ze flitsten en dansten mee op de harde rockballad remix die door de gigantische luidsprekers knalde. Ik zat helemaal achterin. Eenzaam aan een vergeten tafeltje, terwijl ik naar de zee van zwetende feestgangers keek die over de vloer dansten.

Mijn hoofd was een chaos. Dat was het al sinds die middag, toen mijn hele verknipte leven een omweg nam van de hel rechtstreeks naar de vergetelheid. Nu zat ik daar, wachtend op mijn nicht Ruby. Hopend dat zij misschien een beetje zonlicht kon werpen op de zwarte put van mijn bestaan.

Ik haalde diep adem, pakte mijn Long Island Iced Tea en bracht het rietje naar mijn lippen. De snelle ademstoten besloegen het gekoelde glas terwijl ik een slok van de nauwelijks gearomatiseerde alcohol nam. "Verdomme," stikte ik. De barman hier weet duidelijk wat een dronken dollar waard is. Hij had zeker niet bezuinigd op de drank.

Ik richtte mijn ogen weer op de dansvloer en scande de menigte van halfnaakte bezoekers op zoek naar mijn nicht. Ze zei acht uur. Het is negen uur. Waar in godsnaam is ze?

Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en stuurde haar opnieuw een bericht.

Ik-

Ruby??? Waar ben je in hemelsnaam? Je zei dat je me zou helpen, maar je bent nergens te vinden. Als je er niet binnen vijf minuten bent, ga ik weg.

Ik staarde naar mijn telefoon, al mijn tas verzamelend in trieste berusting dat weer iemand in mijn leven me had laten zitten, toen mijn telefoon pingde met een reactie.

Ruby-

Rustig aan Ro. Ik ben boven in de VIP aan het praten met de baas over jou. Geef me even.

Ik-

Praten met je baas over mij????? Waarom?!?!?! Ik heb je al gezegd dat ik HIER NIET WIL WERKEN!

Ruby-

Luister trut, ik doe mijn magie. Houd je slip aan - of doe hem uit - het kan me niet schelen, maar chill nog even.

"Verdomme haar!" siste ik, terwijl ik mijn telefoon op de tafel voor me legde, mijn rietje weggooide en de rest van mijn drankje opdronk.

Met mijn armen over mijn borst gekruist, staarde ik in de verte. Mijn gedachten cirkelden rond de gebeurtenissen van die middag en de klootzak die mijn leven had verwoest. Matthew Jenson, mijn ex-vriend, ex-huisgenoot, ex-Engelse professor. De waardeloze klootzak die hier zou moeten zitten in plaats van ik. Hij zou degene moeten zijn die hier zit en probeert te verdrinken in goedkope drankjes van tien euro. Niet ik! Hij is degene die beweerde dat hij van me hield en dat we een affaire moesten hebben, ondanks de gedragscode die dat duidelijk verbiedt. Het was zijn appartement waar hij eiste dat ik introk, voor godsnaam!

Helaas, hij is ook degene die beloofde de schuld op zich te nemen als er ooit iets over ons uit zou komen, maar wat deed hij in plaats daarvan? Hij beweerde dat ik hem had verleid en hem had gechanteerd om de relatie voort te zetten. Hij zorgde ervoor dat ik werd weggestuurd en het ergste is, ik ging ermee akkoord omdat hij het vroeg. Alleen om hem me uit ons appartement te laten gooien. Oh, pardon. Ik bedoel zijn appartement. De waardeloze klootzak.

Maar wat nog erger is, is dat hij me liet geloven dat hij me zou steunen, net lang genoeg om me nog één keer te neuken op ons bed voordat hij de lelijke, egoïstische waarheid op me losliet. Als ik niet zo beschaamd was over het feit dat ik zo'n complete idioot was, had ik ertegen gevochten. Misschien had ik mijn kant van het verhaal verteld. Maar nee, Matthew zwoer dat hij voor me zou zorgen als ik alleen maar met zijn verhaal meeging. Hij zei dat hij me niet kon onderhouden zonder zijn baan en dat hij met me wilde trouwen. Domme trut die ik ben, ik geloofde hem. Ik ging mee. Ik tekende mijn verdomde leven weg in het kantoor van de decaan die middag. Alleen om hem zijn kleine lul nog een keer in me te laten steken en me daarna op straat te gooien als een hoer van twaalf euro. Die klootzak had zelfs mijn spullen voor me ingepakt en in onze kast verstopt totdat hij klaar was met zijn lading lossen.

Ik zou nu woedend zijn als ik me niet zo verdomd stom voelde. Hij heeft mijn leven verwoest zonder ook maar een tweede gedachte. Ik hoop dat het volgende meisje dat hij bespeelt meer verstand heeft dan ik. Ik wou dat ik wist wie ze zou zijn, zodat ik haar kon waarschuwen. Zodat ik haar kon vertellen dat hij drie centimeter tekortschiet als een volwassen man en dat zijn tongspel eigenlijk de betere gok is. Het is in ieder geval langer dan zijn lul.

Nu staat mijn gezicht op de voorpagina van de Universiteitskrant en zit ik op straat als een verdomde bedelaar. Wat me bij mijn nicht brengt, die beloofde me te helpen.

Maar nog steeds zit ik hier te wachten.

Mijn telefoon pingt.

Ruby-

Neem de achtertrap naar de VIP. Zeg tegen de gigantische beer op het balkon dat je bij mij hoort en hij zal je naar het achterkantoor brengen. Maar schiet op, want DeMarco wil al weg.

Ik-

DeMarco? Meen je dat???

Ruby-

Kom op! Schiet op!

Alexander DeMarco was de eigenaar van de club en de baas van mijn nicht. Bekend in de hele stad vanwege zijn schimmige zaken. Er gaan zelfs geruchten dat hij banden heeft met de maffia en hoewel mijn nicht die geruchten nooit heeft bevestigd, ken ik haar goed genoeg om te weten dat ze waar moeten zijn. Ze werkt al tien jaar voor hem, vanaf haar vijftiende tot nu. Maar als je me zou vragen hoe ze haar geld verdient, zou ik het je niet kunnen vertellen. Ik heb absoluut geen idee welke geweldige vaardigheid haar al die tijd in dienst heeft gehouden bij DeMarco. Ik bedoel, ze is geen moordenaar.

Nou ja, tenminste, dat denk ik niet.

Ruby is twee jaar ouder dan ik, maar ik voel me eeuwen achter haar. Ik herinner me nog de dag dat ze mijn oom de middelvinger gaf en de stad verliet om haar eigen leven te leiden. Ze vertrok die dag, vond een manier om geld te verdienen en voedde zichzelf helemaal op. Ruby is een overlever en zo scherp als een mes. Ze is onafhankelijk en intimiderend. Soms vraag ik me af hoe we überhaupt familie kunnen zijn, want waar zij sterk stond tegen tegenspoed, boog ik mee met de wind als een jong boompje. Wanneer het moeilijk werd, werd zij sterker. Ik? Ik denk dat ik gewoon een sukkel ben, geboren om de zonden en pijn van anderen te absorberen. Want het lijkt erop dat ik alleen maar instort en toegeef.

Met een zware zucht stond ik op en liep ik over het platform naar de zes meter brede trap en omhoog naar het gloeiende rode bord waarop stond VIPs Only. Mijn oren werden geteisterd door alle muziek en mijn hoofd begon pijn te doen. De flitsende lichten op de dansvloer leken in mijn ogen te branden, mijn zintuigen te vervormen en mijn evenwicht te beïnvloeden terwijl ik naar de gespierde uitsmijter strompelde die het touw bewaakte.

"Te veel gedronken, meisje?" vroeg hij met een donkere grinnik. Zijn dikke hand schoot uit om me te stabiliseren toen ik naar de muur aan de overkant struikelde. "Wil je dat ik een taxi voor je bel?"

Ik glimlachte naar hem, met een kleine hoofdschudding. Dit moest de beer zijn waar Ruby het over had. Zijn brede voorhoofd en gemene trekken contrasteerden met zijn vriendelijke glimlach, net genoeg om hem er precies zo uit te laten zien, als een beer.

"Nee," antwoordde ik. "Ik ben Ruby's nicht. Ze zei dat je me zou begeleiden."

De ogen van de beer werden groter, zijn donkere chocolade lippen krulden omhoog in een halve glimlach. "Aha. Miss Romany," zong hij. Zijn zwarte ogen bestudeerden me, zijn wenkbrauwen fronsten terwijl hij mijn lengte en verwarde uiterlijk in zich opnam. "Je lijkt niet op Red."

Ik nam aan dat hij doelde op Ruby's felrode haar. Ze verft het al die kleur sinds de dag dat ze het huis verliet.

Ik keek hem boos aan, mijn armen over mijn royale boezem gekruist in ergernis. Niet de eerste keer dat ik dat hoorde. Ik ben klein, misschien één meter zestig. Ik heb te veel rondingen in een te klein pakketje en Ruby is lang en slank met elegant gevormde ledematen. Haar lichaam is soepel en stevig waar het mijne dik en zacht is. Ik bedoel, ik ben niet dik of zo, maar wat zou ik graag haar buikspieren en een paar van haar centimeters hebben. Ze heeft er minstens vijf meer dan ik.

De beer merkte mijn frons op en brak uit in een brede glimlach. "Daar is de gelijkenis. Jullie hebben allebei dezelfde gemene blik en rare teal ogen."

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog. "Uh-huh."

Hij glimlachte, knikte met zijn rotsachtige hoofd op het ritme van de muziek terwijl hij het fluwelen touw loshaakte en me naar de trap gebaarde. "Ga maar door schat, je hebt mij niet nodig om je te begeleiden. Neem links bij de overloop naar de enige set deuren aan het einde van de gang. Zorg ervoor dat je links gaat, anders beland je in een heel andere wereld en kom je er misschien niet meer uit."

Goed, oké. "Wat dan ook. Bedankt Beer."

Hij grinnikte. "Geen probleem, Suiker."

Oké, ten eerste, ik haat de bijnaam Suiker en als Ruby denkt dat ik hier een danseres ga worden en iedereen me bij een of andere verdomde artiestennaam gaat noemen, is ze gek.

Langs de spierbundel lopend nam ik de rest van de overgebleven treden zo voorzichtig als ik kon. Ik negeerde de vreemde, heldere muziek die uit de duisternis aan mijn rechterkant kwam en de flitsende blauwe lichten die leken te stotteren en te stuiteren over een veld van naakte dansers. Ik ging naar links, gericht op de enige set dubbele deuren in zicht.

Diep ademhalen, Romany, je kunt dit. Je hebt een baan nodig! Elke baan! Zelfs een stripbaan. Ze verdienen waarschijnlijk best goede fooien, toch? Je hebt een geweldige set boven en onder, denk aan de cashflow. Denk aan het geld!

Verdomme. Ik zou het echt haten. Ik ben nooit echt een exhibitionist geweest.

Na een paar kalmerende ademhalingen klopte ik op de grote marmeren deuren en wachtte.

En wachtte... En wachtte... en niets.