Per Vergissing Gemarkeerd: Zijn Zoon, Haar Wraak

De verloving

Camilla’s POV

Vader riep ons, mijn tweelingzus en mij, naar de zitkamer. Hij zei dat hij belangrijk nieuws had om aan te kondigen.

Nu wachtten we.

De lucht in de kamer stond gespannen van verwachting. Caroline en ik zaten zij aan zij op de oude houten bank, onze ruggen stijf. Het enige geluid was het geknetter van de vlam in de lantaarn.

Caroline tikte met haar lange vingers ongeduldig tegen haar dij. Ik zat stil, nerveus, en staarde naar de dansende vlam van de lantaarn voor ons.

We deelden een gezicht. Maar waar zij een knetterende fakkel was, was ik het stille water eronder. Ons verschil is zo scherp als nacht en dag.

De deur ging open en de lucht veranderde. Onze vader, Jack—gerespecteerd krijger en tweede man naast Alpha Michael—kwam de kamer binnen. Decennia aan roedelleiderschap stonden in zijn houding gegrift.

Zijn zilveren haar was naar achteren gekamd, en hoewel de leeftijd zich langzaam in zijn trekken nestelde, was zijn blik zo standvastig als altijd.

Hij deed de deur achter zich dicht en schraapte zijn keel.

“Jullie zijn allebei uitgegroeid tot mooie vrouwen,” begon hij, zijn stem diep en vast. “En ik ben trots op de dochters die jullie zijn geworden.”

Mijn adem stokte. Dit was geen gewone lof.

Hij keek me recht aan.

“Alpha Michael heeft zijn keuze gemaakt. Na de laatste vollemaanbijeenkomst kwam hij privé naar me toe… en vroeg om jouw hand, Camilla.”

Mijn hart stond stil. Caroline draaide zich om en keek me geschokt aan.

Ik knipperde. De wereld vernauwde zich tot het bonzen in mijn oren. “De mijne?”

“Ja,” knikte vader. “Hij heeft gezien hoe jij je draagt—kalm, loyaal en intelligent. Hij gelooft dat jij de perfecte Luna zult zijn om naast hem te staan.”

Caroline’s hap naar adem was niet subtiel. Ze schoot overeind.

“U moet zich vergissen,” zei ze snel. “Michael en ik hebben altijd een connectie gehad. Ik dacht—hij flirt met me. Iedereen ziet het.”

Vader draaide zich naar haar toe, fronsend. “Hij flirt met velen. Maar het is Camilla die hij wil, en zijn woord is definitief.”

Een holle ruis vulde mijn oren. Mijn mond ging open, maar er kwamen geen woorden. Mijn vingers trilden in mijn schoot. Dit… dit was niet iets wat ik verwacht had. Ik bewonderde Alpha Michael. Hij was sterk, wijs voor zijn jaren, en charmant op de manier waarop een toekomstige heerser zou moeten zijn.

Ik had er ooit van gedroomd Luna te worden—maar ik had nooit geloofd dat het zo snel zou komen of op deze manier.

Caroline’s groene ogen keerden zich naar mij, brandend. “Wist jij hiervan?”

“Nee,” fluisterde ik eerlijk. Maar de waarheid voelde zwak.

Ze snoof. “Natuurlijk niet. Jij zit daar gewoon, stil en braaf, en krijgt de wereld in je schoot geworpen, hè?”

Ik deinsde terug.

“Genoeg,” snauwde vader. “Dit is een eer, Camilla. Alpha Michael zal morgenavond in de Verzamelhal zijn officiële aankondiging doen. Wees er klaar voor.”

Hij liet geen ruimte voor tegenspraak. Caroline wierp me nog een laatste, verschroeiende blik toe voordat ze de kamer uit beende.

Ik bleef zitten, mijn hart bonkend als het ritme van een verre trom. Ik wist niet of het angst was… of iets anders.

De volgende dag gonste onze roedel van opwinding. Gefluister volgde me over het trainingsveld en door de markt. Sommigen keken me aan met bewondering, anderen met jaloezie.

Ik probeerde het allemaal van me af te zetten en me in plaats daarvan te richten op de ceremonie die me te wachten stond.

Door de handen van onze oudere vrouwen werd ik getooid in een zwierige witte jurk die glinsterde als het maanlicht zelf. Ze schilderden zachte zilveren patronen over mijn schouders en armen en vlochten kleine kraaltjes door mijn haar.

Ik keek in de spiegel toen ze klaar waren en herkende de vrouw die ik zag nauwelijks—ze zag eruit als een Luna.

Maar vanbinnen voelde ik me als een bang klein meisje.

De ceremonie werd gehouden in de Grote Zaal, een rond bouwwerk met een open dak waar al generaties lang roedelrituelen werden uitgevoerd. De maan hing recht boven ons en keek toe.

Alpha Michael stond in het midden van de zaal, gekleed in ceremonieel zwart met zilveren borduursel.

Zijn blik hield de mijne vast terwijl ik aan de arm van mijn vader naderde, een blik van goedkeuring, intens en diep bezit.

Hij zag er tevreden uit, trots. Alsof ik zijn prijs was.

Toen we naast elkaar stonden, begon de oudste met het ritueel. Ik hoorde de gezangen nauwelijks—mijn gedachten dreven weg, vast tussen het ongeloof van dit alles en het gewicht van wat het betekende.

Morgen zal ik gemerkt worden.

Ik zal hem toebehoren.

Het merkritueel zal heilig zijn. De beet in de nek zou onze zielen binden op een manier die zelfs de dood niet zou kunnen verbreken. Als het eenmaal gebeurd was, was er geen weg terug.

Terwijl de oudste de laatste riten uitsprak, boog Michael dichter naar me toe en streek mijn haar opzij.

„Je bent adembenemend,” murmelde hij in mijn oor. „Ik kan niet wachten om je de mijne te maken.”

Iets in zijn toon deed mijn huid strak trekken. Er zat honger in, ja—maar ook arrogantie. Bezit. Ik slikte moeizaam en wist niet hoe ik moest reageren.

De menigte juichte toen de oudste verklaarde dat het ritueel voltooid was. Michaels hand sloot zich om de mijne, stevig en onontkoombaar. Hij hief onze ineengestrengelde handen hoog op. Een nieuwe golf applaus barstte los en deed de stenen van de Grote Zaal trillen.

Hij leidde me het hart van de feestvierende roedel in. Gezichten vervaagden om me heen—brede glimlachen, ogen die glinsterden van nieuwsgierigheid. Handen staken uit om Michael op de schouder te kloppen, om mij geluk te wensen, wensen die ik beantwoordde met een verdoofde glimlach en een knik waarvan ik hoopte dat die hoffelijk leek.

Michael dronk gul uit elke aangeboden beker, zijn lach schalde, zijn trots was tastbaar. „Op mijn perfecte Luna!” verklaarde hij keer op keer, terwijl hij me dicht tegen zich aan trok.

Ik dreef er allemaal doorheen. Het gelach en de muziek klonken gedempt, alsof ik onder water was.

Naarmate de nacht dieper werd en het feestgedruis loom werd, liet Michael me eindelijk los. Zijn ogen waren glazig van drank en voldoening. Hij leunde naar me toe, zijn adem warm en met de geur van mede. „Tot vannacht, mijn mooie luna,” murmelde hij. „Ga. Bereid je voor op mij. Ik kom je halen.”

Hij drukte een laatste, opeisende kus op mijn voorhoofd voordat hij werd meegesleurd door een groep van zijn krijgers, hun luidruchtige gepraat over het komende merkritueel dat hen de nacht in volgde.

De oudere vrouwen brachten me naar de vertrekken van de Alpha en baadden me in water dat geurde naar nachtbloeiende bloemen. Ik bewoog als een pop terwijl mijn ziel zich losgekoppeld voelde.

Eindelijk alleen. Het merk was nog uren weg. De band was nog uren weg. Hij was nog uren weg.

Maar daar ging het allemaal mis.