บทนำ
เพราะเกิดมาจากความไม่ตั้งใจ ชีวิตของเขาจึงถูกบงการให้ผ่านพบความบัดซบไร้ศักดิ์ศรี ต้องดิ้นรนหลบหนีสุดฤทธิ์ ยอมทำทุกวิธีแม้กระทั่งต้องกลายเป็นคนคุก ภายใต้ใบหน้าแย้มยิ้มเป็นมิตร ซุกซ่อนหล่อหลอมคนที่เลือดเย็นและไร้หัวใจ เขาเกลียดความอ่อนแอและความพ่ายแพ้ทุกชนิด
ทว่า โชคชะตากลับเหวี่ยงสาวน้อยหน้าใสผู้แสนอ่อนแอและอ่อนต่อโลกมาตรงหน้า แววตาหวาดหวั่นปนเว้าวอนที่มองสบ ตรึงสายตาจนไม่อาจเมินหนี
เขาควรจะทำอย่างไรกับเธอดี ขย้ำทึ้งกลืนกินให้สิ้นหวาน หรือพันธนาการไว้อุ่นเตียง
“ระวังหน่อย”
ปลายกระบอกปืนถูกกุมจับ ร่างสูงขยับเข้าใกล้อีกนิด ส่วนปลายนั้นก็กดลงตรงแผงอกข้างซ้าย
“บทเรียนแรก”
เธอตาโตมองผู้ชายที่แย้มมุมปากยิ้มทั้งที่วัตถุอันตรายจ่อหัวใจ กลายเป็นเธอที่มือสั่นมากขึ้นจนเกือบจะทำปืนร่วง
“ถ้าคิดจะเล่นงานใคร หนูต้องมั่นใจว่ามันจะลุกขึ้นมาเอาคืนไม่ได้”
ชลวัสกำปลายปืนแน่น ขณะที่ตาไม่ละจากดวงหน้าหวานที่มีแววตาตื่นตระหนก
“โดยเฉพาะผู้ชายแบบพี่...” เขาก้มลงหา ปลายจมูกแทบจะเบียดกัน “...พัลลภา”
เจ้าของชื่อผงะ หากเขาไม่ปล่อยให้เธอผละห่างเกินสองเซนติเมตรด้วยการใช้มืออีกข้างเหนี่ยวลำคอเล็ก...ตรึงไว้ ประกบปากจิ้มลิ้มด้วยริมฝีปากอย่างแนบเน้นเอาเรื่อง...
บท 1
“ลูกพี่! ทางนี้!”
เสียงเรียกเจือความดีใจไม่ทำให้เจ้าของร่างสูงสมาร์ตที่กำลังก้าวผ่านประตูบานเลื่อนของสถานีตำรวจหยุดชะงัก หน้าคมสันหล่อเหลาฉาบความเหนื่อยหน่าย ตาคมกล้าระเรื่อแดงเล็กน้อย ใช่ว่าเกิดจากการดื่ม มันมาจากอาการนอนไม่พอ
ด้วยความโดดเด่นทั้งรูปร่างและหน้าตา ชายหนุ่มจึงเรียกความสนใจจากใครหลายคนที่อยู่ในที่นั้น เขารับรู้แต่ไม่สนใจ
ชลวัสเบนทิศไปยังหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนเกาะลูกกรงเหล็ก พอเห็นหน้าเขา มันทำหน้าดีใจราวกับเด็กสิบสี่ทั้งที่อายุมันยี่สิบสี่ปีแล้ว
เขาเดินไปหยุดหน้าลูกกรงเหล็ก ถอนหายใจยาว ขึงตาด่าหน้ายิ้ม ๆ ที่ยังมีร่องรอยฟกช้ำดำเขียว สาเหตุที่ทำให้มันเข้ามาอยู่ในมุ้งสายบัว
“อย่าเพิ่งโมโห ช่วยวินก่อน วินไม่อยากอยู่ในนี้ รอลูกพี่ตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ”
“กูผิด” คิ้วเข้มเลิกสูง กดเสียงต่ำถามพอให้ได้ยินกันแค่สองคน
ถนนในเมืองหลวงรถติดตายชัก ยิ่งในช่วงเช้าแบบนี้
“วินเปล่าพูดแบบนั้น ช่วยวินออกไปก่อน”
“นี่มึงจนหรือมึงโง่วะ แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าวินสักที แม่ง! หลอนรูหูฉิบหาย”
“น่าป๋าชล อย่าเพิ่งบ่น ช่วยกันก่อน ผมไม่อยากอยู่ในนี้”
“คู่กรณีมึงล่ะ”
ชลวัสด่าทางสายตาอีกครั้ง กวาดตามองผ่าน ในห้องขังนั้นมีผู้ชายอีกสองคนแต่ดูแล้วไม่ใช่คู่วิวาทของไอ้วินแน่ ส่วนห้องขังอีกห้องเป็นเด็กผู้หญิงที่นั่งกอดเข่าก้มหน้าก้มตาแนบตัวติดผนังปูนราวกับจะแทรกตัวเป็นเนื้อเดียวกับมัน
“พวกมันถูกปล่อยตัวไปแล้ว” วินทกรตอบ ที่เขายังอยู่ก็เพราะเอกสารสำคัญต่าง ๆ หายไปพร้อมกระเป๋าสตางค์ตอนมีเรื่องกัน
วินทกรไปทำงานตามคำสั่งผู้เป็นลูกพี่ซึ่งก็คือชลวัส ทำงานเสร็จเขาแวะผ่อนคลายอารมณ์ที่ผับแห่งหนึ่ง นั่งไม่นานมีสาวสวยเข้ามาพูดคุยด้วย ก่อนจะมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งเข้ามาหาเรื่องว่าเขาสีเด็กมัน เรื่องชกต่อยจึงเกิดขึ้น เขาถูกการ์ดของผับรวบมาโยนไว้ที่โรงพักจึงต้องโทร.ตามชลวัส เนื่องจากกระเป๋าก็หาย ไม่มีเงินติดตัวสักบาทเดียว
“มึงอย่าบอกใครนะว่าเป็นลูกน้องกูถ้าจะโง่ขนาดนี้”
ชลวัสทำเสียงรำคาญใจ ถึงมันไม่เล่าเขาก็พอมองภาพออก ร่างสูงหันไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ประจำการวันนี้ พูดคุยไม่กี่คำ ก่อนถูกเชิญไปยังห้องทำงานบนชั้นสองของคนที่ยศใหญ่กว่าร้อยเวร
ไม่นาน วินทกรก็ได้รับการปล่อยตัว
“ซู้ด...อา... อิสรภาพนี่มันสดชื่นจริง ๆ”
ชายหนุ่มสูดอากาศเข้าปอดด้วยอาการเบิกบานหลังได้ออกมายืนรับแสงแดดหน้าอาคารหลังเล็ก แม้สิ่งที่สูดเข้าไปจะเต็มไปด้วยควันจากท่อไอเสีย กลิ่นควันจากรถเข็นปิ้งย่างที่อยู่บนทางเท้าหน้าสถานีเขาก็คิดว่ามันสดชื่นเหลือเกิน
“หากาแฟให้ลูกพี่สักแก้วดีกว่า เผื่อจะอารมณ์ดี”
ดูสภาพก็รู้ว่าชลวัสนอนไม่พอ ก่อนที่เขาจะถูกตบกะโหลกจากเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ตนสร้างไว้ต้องหาทางเอาใจลูกพี่ไว้ก่อน
“ขอบคุณสารวัตรมากนะครับ”
“เรื่องทะเลาะวิวาทแค่นี้เอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”
“งั้นผมไม่รบกวนเวลาแล้วนะครับ” ชลวัสยกมือไหว้ชายวัยสี่สิบเศษด้วยรอยยิ้มดุจที่ทำเป็นนิจ
ต่อหน้าบุคคลทั่วไป เขาคือหนุ่มอารมณ์ดี
ฝ่ายหลังยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน
นั่นเพราะสารวัตรรับรู้ดีว่าหนุ่มฉกรรจ์ตรงหน้าเป็นใคร
ชลวัส เดโช... ผู้ช่วยและมือขวาคนสนิทของ ปฏิพัทธ์ ธนา เจ้าของกิจการโรงแรมหรู ผับ บาร์ แหล่งบันเทิงสุดพิเศษหลากหลายประเภท อาทิเช่น สนามแข่งรถหรูริมทะเล ร้านอาหารที่มีบริการพิเศษ กระทั่งกาสิโนหรูหราครบวงจรอีกหลายแห่ง รับเฉพาะลูกค้าวีไอพีและวีวีไอพีระดับประเทศ เขาและเพื่อนหลายคนเป็นสมาชิกอยู่ด้วยเช่นกัน
ผู้ที่ทำกิจการระดับนี้ได้นอกจากจะมีอำนาจทั้งเงินและกำลังแล้ว ยังมีแบ็กกราวนด์ที่แข็งแกร่งคอยสนับสนุนด้วยซึ่งตัวเขาเองไม่รู้ว่าเป็นใคร
หากเลือกได้ สารวัตรไม่มีทางอยากเป็นปรปักษ์กับ ชลวัส เดโช แน่นอน
ร่างสูงสมาร์ตเดินลงบันไดอย่างไม่เร่งร้อน กาแฟที่สารวัตรจัดให้เรียกความสดชื่นพอควร พอลงมาถึงชั้นหนึ่ง เสียงแว้ดแหวของผู้หญิงก้องมาตามทางเดินเล็กๆ แทรกด้วยเสียงปรามของร้อยเวร
“สมใจมึงรึยัง นังเด็กไม่รักดี!”
“หนูอยากออกไป ฮือๆ หนูไม่อยากอยู่ในนี้ ไม่อยากติดคุก ฮือๆ”
“ไม่อยากติดคุก! แล้วอีตอนแทงเขา มึงทำไมไม่คิด มึงรู้มั้ย ถ้าแทงสูงอีกนิดจะเป็นยังไง ข้อหาพยายามฆ่าใครจะช่วยมึงได้หา! กูอยากจะตีมึงให้ตายคามือจริงๆ”
“อย่าครับ หยุดๆ ห้ามทะเลาะวิวาท ห้ามเสียงดังครับ ที่นี่โรงพัก”
“ก็แล้วมันน่าโมโหมั้ย อีเด็กเวรนี่ เลี้ยงเสียข้าวสุก คุณตำรวจดำเนินคดีให้ถึงที่สุดเลยนะ ฉันจะแจ้งความข้อหาพยายามฆ่า ให้มันติดคุกตลอดชีวิตไปเลย เด็กไม่รักดี นังเด็กเนรคุณ!”
เสียงแว้ดแหวนั้นไม่ได้ลดความดังลง
ชลวัสเองก็คงปล่อยให้เรื่องราวพวกนั้นผ่านหู หากว่าไม่กวาดตามองผ่านไปทางห้องขังแล้วสะดุดดวงหน้าเปียกน้ำตาของเด็กสาวหลังลูกกรง คนที่เขาเห็นเธอนั่งกอดเข่าเจ่าจุกกับผนังคนนั้น
“หนูไม่อยากติดคุก...ฮือๆ หนูอยากออกไป...” เธอสะอึกสะอื้นไม่ดังนัก หากน้ำตาไหลไม่ขาดสาย มือเล็กๆ ที่มีรอยเปื้อนเลือดแห้งกรังยื่นผ่านช่องว่างลูกกรงออกมาไขว่คว้าตัวหญิงอีกคนที่หน้าตาบึ้งตึง เธอก้าวเข้าใกล้ห้องขัง ตีแขนเรียวเล็กนั่นเสียงดัง ก่อนจะกระชากตัวเด็กสาวกระแทกลูกกรงแล้วยื่นมือเข้าไปตบตีไม่เลือกที่ขยุ้มทึ้งผมยาวหยัก ศีรษะเด็กสาวกระแทกลูกกรงหลายครั้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งต้องรีบเข้าไปห้าม
บทล่าสุด
#127 บทที่ 127 Chapter 127 จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#126 บทที่ 126 Chapter 126
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#125 บทที่ 125 Chapter 125
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#124 บทที่ 124 Chapter 124
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#123 บทที่ 123 Chapter 123
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#122 บทที่ 122 Chapter 122
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#121 บทที่ 121 Chapter 121
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#120 บทที่ 120 Chapter 120
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#119 บทที่ 119 Chapter 119
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025#118 บทที่ 118 Chapter 118
อัปเดตล่าสุด: 11/27/2025
คุณอาจชอบ 😍
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
แสร้งรักเมียหย่า
เธอยอมบอกลาผู้ชายที่รัก และยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก เพียงเพื่อแลกกับ ‘อิสระ’ ที่พ่อกับแม่สัญญาว่าจะคืนให้หลังจากนี้
แต่เมื่อถึงวันนัดหมาย...
ผู้ชายที่นั่งรอเธออยู่กลับไม่ใช่คิมหันต์
“เอ่อ ... คุณไม่ใช่คิมหันต์”
“แล้ว ...?”
‘เหมันต์ ภูสิทธิ์อุดม’ ลูกชายคนกลางที่หายไปจากครอบครัวนานกว่าหกปี และถูกเรียกตัวกลับมาเพียงเพราะพี่ชายปฏิเสธการแต่งงาน
เมื่อเธอต้องแต่งเพื่อรักษาผลประโยชน์ของครอบครัว
ส่วนเขาต้องแต่งเพราะเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของใครอีกคน
การแต่งงานที่ไม่มีความรักตั้งแต่แรก
จึงเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับข้อตกลงของคนสองคน
โดยไม่มีใครรู้ว่า เมื่อถึงวันที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง
ใครกันแน่ ... ที่จะยังแสร้งทำเป็นว่าไม่รัก
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?













