กาฝาก

บทนำ

ปึก! ตุบ! เสียงของเด็กหญิงวัยแปดขวบถูกผลักล้มลงไปกับพื้นหญ้าอย่างแรง

“ฮึก! ฮืออ!!!” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บตามประสาเด็ก ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงพื้นหญ้า แต่ด้วยแรงที่ล้มลงไปมันก็กระแทกจนเธอเจ็บไม่น้อย

“.....” เด็กชายวัยสิบสี่ปียืนมองภาพที่เด็กหญิงคนนั้นนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นหญ้าอย่างไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกสะใจและสมน้ำหน้ามากกว่า

“ทำไมพี่แทนต้องผลักปาลินด้วยคะ ฮือออ!!!” เด็กหญิงปาลินเงยขึ้นมองหน้าผู้เป็นดั่งพี่ชายที่ผลักตนพร้อมกับถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปเพราะพี่ชายตรงหน้าไม่ชอบเธอมากๆ เลย แล้วเขาก็มักจะแกล้งเธออยู่เป็นประจำจนเธอร้องไห้แทบทุกครั้งที่เจอหน้ากันอีกด้วย

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่! ฉันไม่มีน้องกาฝากอย่างเธอ!” น้ำเสียงกดต่ำของความไม่พอใจตามวัยของเด็กที่เข้าสู่วัยรุ่นดังขึ้นพร้อมกับสายตาดุดันที่จ้องมองไป เขาเกลียดเด็กผู้หญิงตรงหน้ามาก แล้วก็เกลียดแม่ของเธอเป็นที่สุด ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าหรืออยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับสองคนแม่ลูกคู่นี้เลยด้วยซ้ำ

“แต่คุณพ่อบอกให้เรารักกันเหมือนพี่น้อง ฮึก!” เด็กหญิงปาลินพูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสาตามที่ถูกสอนมา เพราะคุณพ่อบอกเธอมาแบบนั้น บอกให้เขารักเธอเหมือนน้อง แม่ของเธอก็เหมือนกัน บอกว่าให้รักและเคารพเขาดั่งพี่ชายของเธอ

“ฉันเกลียดเธอ! และไม่มีวันนับพี่นับน้องกับเธอ จำเอาไว้!” ชายตรงหน้าตะคอกกลับใส่เธอด้วยความโกรธเกลียดอย่างมากทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดพวกนี้จากปากเธอ

“ฮึก! ฮืออออ!!!” เด็กหญิงปาลินที่เห็นความน่ากลัวและได้ยินแบบนั้นก็ร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม ด้วยความเจ็บที่ยังไม่จางหาย พร้อมกับความตกใจกลัวพี่ชายตรงหน้ามากขึ้น

และเสียงร้องไห้ของเธอก็ดังเข้าไปถึงในตัวบ้าน จนทำให้ผู้เป็นพ่อของเด็กชายและแม่ของเด็กสาววิ่งออกมาดูอย่างรวดเร็ว

“รังแกอะไรน้องอีกแทนไทย!” เสียงเข้มของชายวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อถามลูกชายออกไปด้วยเสียงเข้มเป็นการตำหนิ เพราะเขามักจะเห็นลูกชายตัวเองรังแกเด็กหญิงตรงหน้าร้องไห้เกือบทุกวัน แล้วก็ยิ่งรุนแรงขึ้นตามพละกำลังของเขาที่เริ่มโตขึ้น

“.....” เด็กชายแทนไทยไม่ตอบสิ่งที่พ่อถาม แต่กลับมองหน้าเด็กหญิงปาลินด้วยความโกรธมากกว่าเดิม เพราะเขาคิดว่าเธอคงตั้งใจร้องไห้เสียงดังเพื่อให้พ่อเขาได้ยินจนวิ่งออกมาดุเขาแบบนี้

“ถ้าแกยังไม่เลิกทำนิสัยเสียๆ แบบนี้อีก พ่อจะส่งแกไปอยู่โรงเรียนประจำเอาไหม!” ผู้เป็นพ่อถามลูกชายออกไปอย่างข่มขู่ทันที เพราะเขารู้ว่าลูกชายตนชอบชีวิตอิสระ และไม่มีทางอยากเข้าไปอยู่โรงเรียนประจำเด็ดขาด ถ้าไม่ติดว่าเขายังเด็ก เขาคงออกไปอยู่ที่อื่นนานแล้ว

“พ่อก็เข้าข้างแต่กาฝากพวกนี้ตลอด!” เด็กชายแทนไทยหันไปตะคอกใส่ผู้เป็นพ่อด้วยความน้อยใจและไม่พอใจอย่างมาก เพราะตั้งแต่แม่เขาเสียไปไม่นาน พ่อก็เปลี่ยนไป ไม่มีเวลาให้เขา ไม่เคยพูดดีกับเขา พูดกันคำก็ทะเลาะกัน

“แทนไทย! พ่อไม่ได้เข้าข้างน้อง แต่เพราะแกชอบรังแกน้องไม่ใช่หรือไง” ผู้เป็นพ่อตอบกลับออกไปตามความจริง

เขาไม่ได้เข้าข้างใครเป็นพิเศษ แต่ที่เขาต้องว่าลูกชายตัวเองแบบนี้ก็เพราะว่าเขารู้อยู่แก่ใจไง ว่าลูกชายของเขามักจะเป็นคนรังแกเด็กหญิงปาลินจนได้แผลตลอด ต่างจากเด็กหญิงปาลินที่ดูจะรักลูกชายของเขาดั่งพี่ชายของตนอย่างที่แม่เธอสอนมาจริงๆ

“ก็ถ้ายัยกาฝากนี่ไม่มาใกล้ผมก่อน ผมจะรังแกเธอทำไม!” เด็กชายแทนไทยยังคงตะคอกเถียงใส่พ่อกลับไปอย่งไม่ยอมให้รู้ถึงเหตุผลที่เขาแกล้งเด็กนั่นออกไป

ถึงแม้ว่าเขาจะเกลียดเด็กคนนี้มากแค่ไหน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเข้าหาเพื่อแกล้งเธอก่อน กลับกัน เขาเป็นฝ่ายถอยออกมาห่างๆ จากสองแม่ลูกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเขาเกลียดมาก เขาไม่อยากเข้าใกล้เลยสักนิด ไม่แม้แต่จะอยากได้ยินเสียงหรือเห็นหน้าด้วยซ้ำ แต่กลับเป็นยัยเด็กนั่นที่ชอบมายุ่งกับเขาก่อนเองตลอด ชอบมาใกล้เขา ชอบถามนั่นถามนี่ทั้งที่เขาก็แสดงออกชัดเจนตลอดว่าเขาไม่ชอบ

“น้องก็แค่อยากเล่นด้วย ทำไมไม่พูดกับน้องดีๆ บ้าง” พ่อเขาพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยใจถึงเจตนาของเด็กสาว และไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วเหมือนกันให้ลูกชายยอมรับสองแม่ลูกนี้ได้สักที

“ผมไม่มีวันพูดดีทำดีกับพวกกาฝากนี้เด็ดขาด!” เขาตอบกลับไปอย่างเด็ดขาดดุดันให้ทุกคนได้รับรู้ พูดจบเขาก็เดินหนีเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่สนใจความรู้สึกของใครสักคนโดยเฉพาะสองคนที่เขากำลังเอ่ยถึง

แต่จะให้เขาดีกับพวกเธอได้ยังไง ในเมื่อพวกเธอเป็นผู้หญิงที่พ่อเขาพาเข้าบ้านตั้งแต่แม่เสียไปแค่ร้อยวันด้วยซ้ำ แล้วสองแม่ลูกนี้ก็เห็นแก่เงินและความสะดวกสบายรีบเก็บข้าวของมาอยู่ที่นี่ทั้งที่รู้ว่าแม่เขาพึ่งเสีย

เขาเกลียดทั้งพ่อ แต่เขากลับเกลียดสองแม่ลูกนั่นมากกว่า เพราะเมื่อก่อนเขาเคยเห็นแม่ชอบไปซื้อขนมร้านผู้หญิงคนนั้นบ่อยๆ แต่ใครจะไปคิด ว่าหลังจากแม่เขาเสีย ผู้หญิงคนนั้นกลับหักหลังแม่เขาโดยการเข้ามาเป็นเมียของพ่อเขาภายในเวลาอันรวดเร็วแบบนี้

เขาเกลียด เกลียดทุกคนในบ้านหลังนี้ เขาไม่มีทางทำดี พูดดีกับใคร ตอนนี้เขาทำได้แค่รอเวลา รอให้เขาโตพอที่จะก้าวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เมื่อไหร่ เขาจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยคอยดู!