ขอไม่รักได้ไหมลูกมาเฟียคนนี้

กลุ่มควันสีขาวอมเทาถูกพ่นออกจากปากของชายหนุ่มช้าๆในขณะที่เขายืนกอดอกมองดูภาพเหตุการณ์ตะลุมบอลอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตานิ่งจนยากจะคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรกับเหตุการณ์นี้อยู่

“เฮียจะให้พวกผมจัดการขั้นสุดเลยไหมครับ” หนึ่งในผู้ชายที่เป็นลูกน้องก้าวมายืนอยู่เยื้องๆทางด้านหลังและเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านาย

“อือ พวกมึงเก็บให้หมด อย่าให้เหลือซาก กูไม่อยากเห็นอะไรที่รำคาญลูกตากู...แล้วซ้อพวกมึงล่ะ” ผู้เป็นนายพูดเสียงเรียบพร้อมส่งก้นบุหรี่ที่เขาสูบยังไม่เสร็จดีให้ลูกน้องเป็นคนเอาไปจัดการทิ้งให้

“ซ้ออยู่บนรถปลอดภัยแล้วครับเฮีย ตอนนี้ไทเป็นคนดูแลอย่างใกล้ชิดตามคำสั่งเฮียครับ”

“อืม” ตอบเสียงในลำคอก่อนจะหันหลังให้ภาพตรงหน้า

“มึงจำได้หมดใช่ไหม ว่าไอ้ตัวไหนมันเอามือสกปรกมาแตะต้องเมียกู” เอ่ยถามลูกน้องโดยไม่หันไปมองหน้า เพราะสายตาของเขาตอนนี้จับจ้องไปที่รถยนต์ที่จอดรอเขาอยู่และบนรถคันนั้นก็มีผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องยกโขยงลูกน้องมาถึงที่ผับแห่งนี้ด้วย

“ผมจำได้หมดครับเฮีย”

“ดี! มือข้างไหนแตะเมียกูมึงจัดการให้กูมั่นใจด้วย ว่าพวกแม่งจะไม่มีมือข้างนั้นให้ได้ใช้อีกต่อไป และถ้ามันอยากหาที่ตายนักมึงก็สงเคราะห์ให้มันสะ!”

“ครับเฮีย พวกผมจะจัดการให้เร็วและเงียบที่สุดครับ” ก็พยายามให้เงียบอย่างสุดๆแล้วครับแต่ตอนนี้มันยังตีกันไม่หยุดเลย ชุลมุนมาก

หลังจากฟังลูกน้องพูดรับปากเสร็จสรรพแล้วเขาก็ไม่เสียเวลายืนอยู่ตรงนี้ต่อ ชายหนุ่มเดินก้าวขายาวๆตรงไปที่รถและมีลูกน้องอีกคนที่ยืนรออยู่แล้วรีบเปิดประตูรถให้ผู้เป็นนายเข้าไปนั่ง และรีบเดินมานั่งประจำที่คนขับ ขับรถพาเจ้านายออกจากพื้นที่ตรงนี้ไป

พอล้อหมุนปุ๊บ ชายหนุ่มรีบสูดลมหายใจเข้าและผ่อนลมหายใจออกช้าๆเพื่อปรับอารมณ์เดือดในใจของเขา ก่อนจะหันหน้าไปหาหญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอนั่งตะแคงหันหลังให้เขาพยายามหลบไม่ให้เขาเห็นหน้าตาของเธอ

“ขอเฮียดูหน้าหน่อย” เอ่ยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะประดิษฐ์ออกมาพูดกับเธอตอนนี้ได้

“...” เงียบไม่มีเสียงตอบกลับออกมาจากคนตัวเล็กข้างๆ

“หมวย เฮียพูดไม่ได้ยินเหรอ”

“...” เงียบยังไม่ยอมตอบ

ได้! ถ้าจะไม่ตอบแบบนี้เฮียจะไม่ถามแล้วแต่เฮียจัดการอุ้มคนตัวเล็กมานั่งอยู่บนตักของเขาสะเลยแล้วใช้แขนสองข้างกอดรัดรวบตัวเธอไว้แน่นไม่ยอมให้ขยับหนี

“เฮียฉี! ปล่อยหมวยเลยนะ”

“ขอเฮียดูหน้าหน่อย เฮียเป็นหวงหมวยนะ หมวยเจ็บตรงไหนบ้างช่วยบอกเฮียได้ไหม เฮียอยากรู้” แต่จากที่มองด้วยสายตาก็พอดูออกแล้วเพราะเธอผิวขาวโดนนิดหน่อยก็ช้ำง่าย

“หมวยเจ็บที่ข้อมือค่ะ” น้ำเสียงเขาดูเป็นห่วงจริงๆ เธอจะยอมใจอ่อนพูดตอบเขาง่ายๆสักครั้งก็แล้วกัน แต่ในใจยังคงรู้สึกขุ่นเคืองคนตัวโตกว่าที่ชอบขัดใจเธอตลอด

“ตรงนี้เหรอ” จับข้อมือเล็กของเธอขึ้นมาดูใช้นิ้วโป้งกดคลึงบริเวณที่เห็นรอยช้ำชัดเจนอย่างแผ่วเบา

“เจ็บมากแค่ไหน เลข1ถึงเลข10 บอกตัวเลขเฮียมา” ดวงตาคมจ้องใบหน้าของคนตัวเล็กและเขายังไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาเช่นเดิม น้ำเสียงของเขาดูเป็นห่วงแต่ที่ใบหน้ากับนิ่งเหลือเกิน ‘แล้วเฮียห่วงจริงๆไหมเนี่ย’

“หมวยเจ็บถึงเลข8ค่ะ ไอ้คนนั้นมันบีบข้อมือของหมวยแรงมากเลยเฮียฉี หมวยกลัว”

ฟู่ๆ เขาไม่พูดอะไรตอบเธอแต่ก้มหน้าเป่าลมเบาๆบนรอยช้ำที่เริ่มเห็นเป็นรอยนิ้วมือชัดมากขึ้นกว่าเดิม

“กลัวแล้วจำไหม?” เอ่ยถามเสียงนิ่งวางมือของเธอลงแล้วใช้สายตามองสำรวจไปทั่วแขนของคนตัวเล็กอยากเช็กให้มั่นใจว่าเธอไม่ได้ช้ำตรงไหนเพิ่มอีก ‘แล้วใต้ร่มผ้าจะช้ำไหม?’ คงต้องกลับไปเช็กดูที่บ้านจับเธอถอดชุดตอนนี้ก็ไม่สะดวก

“...” หมวยไม่กล้าตอบคำถามของเขาเพราะเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะจำ เจ็บแล้วก็ควรจำ แต่เธอดันเป็นคนดื้อสะด้วยถ้าอะไรที่เขาห้ามก็ชอบทำนัก ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

“ก็ถ้าเฮียยอมให้หมวยออกมาเที่ยวด้วยดีๆตั้งแต่แรก หมวยก็ไม่หนีมาเที่ยวเองแล้วเกิดเรื่องแบบนี้หรอก” พูดฉอดๆใส่เขาแต่พูดแบบหลบหน้าหลบตานะเพราะไม่กล้ามองหน้าของเขาตรงๆ เวลาที่เฮียฉีไม่พอใจใบหน้าหล่อๆของเขาจะดูเข้มขึ้นและน่ากลัวมาก แต่จะให้ยอมรับความผิดง่ายๆก็เสียฟอร์มหมด

“หมวยดื้อกับเฮีย ชอบเถียง” คนตัวโตกว่าพูดบ่นออกมา

“หมวยเปล่าดื้อนะ และก็ไม่ได้เถียงด้วย”

“แล้วที่พูดอยู่นี่เรียกว่าอะไรหมวย!” คนตัวโตกว่าเริ่มทำเสียงเข้มขึ้นแล้ว จะมีสักครั้งไหมที่เธอไม่พยศใส่เขา บอกซ้ายก็ไปขวา บอกให้นั่งก็ยืน บอกให้เดินก็จะวิ่ง บอกว่าดื้อก็เถียงกลับ

“เรียกว่าโต้แย้งคำพูดของเฮียฉีค่ะ”

“...” เฮ้อ! ถอนลมหายใจออกมาอย่างเหลืออดแล้วเลือกที่จะเอนศีรษะพิงเบาะปิดเปลือกตาลงดับอารมณ์กรุ่นๆของตัวเอง