ทะลุมิติมาเป็นเมียท่านอ๋อง

ตอนที่ 1 — ทะลุมิติมาเป็นพระชายา

“ในที่สุดก็จบสักที!”

หลินอวี้ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง หลังจากอ่านนิยายจีนโบราณเล่มหนาที่ลากยาวมาหลายร้อยบทจนจบในคืนเดียว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูความคิดเห็นใต้เรื่องด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“พระเอกก็โง่ นางเอกก็ชอบสร้างเรื่อง ตัวร้ายก็โคตรน่ารำคาญ…”

นิ้วเรียวเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดตรงความคิดเห็นหนึ่ง

ถ้าฉันทะลุเข้าไปได้ จะเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้หมดเลย!

หลินอวี้หัวเราะ

“ถ้าเป็นฉันนะ ตัวละครพวกนี้ไม่มีทางได้ทำตามบทหรอก”

เขาพูดจบก็วางโทรศัพท์ลง ก่อนจะเอนตัวนอน แต่ยังไม่ทันหลับตาดี เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นขึ้นมา

เปรี้ยง!

“เฮ้ย!”

หลินอวี้สะดุ้งจนลุกพรวด แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นตรงหน้า ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท

“เดี๋ยว…อะไรเนี่ย!”

ร่างของเขาร่วงลงไปในความมืดโดยไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบา

“จงเปลี่ยนชะตาที่ไม่ควรเกิดขึ้น…”

“หา?”

ยังไม่ทันได้ถามว่าใครพูด ร่างของเขาก็เหมือนถูกเหวี่ยงออกจากความมืด

ตุบ!

“โอ๊ย!”

ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลัง หลินอวี้นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องของตัวเอง แต่เป็นหลังคาไม้แกะสลักอย่างประณีต

“…”

เขากะพริบตา

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

“นี่ที่ไหน?”

ห้องทั้งห้องตกแต่งด้วยเครื่องเรือนโบราณ โต๊ะไม้ ตู้เสื้อผ้า แจกันลายคราม และม่านสีแดงเข้มที่ปลิวตามแรงลม หลินอวี้มองรอบตัวอย่างไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวนะ…”

เขารีบลุกจากเตียงแล้วเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง กระจกทองเหลืองสะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งกลับมา ใบหน้าขาวเนียน ดวงตากลมสวย จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง และผมยาวสีดำที่ถูกปล่อยสยายลงมาตามแผ่นหลัง หลินอวี้จับแก้มตัวเอง คนในกระจกก็จับแก้มตาม

“นี่…ฉันเหรอ?”

เขาหยิกแก้มตัวเองแรง ๆ

“โอ๊ย!”

เจ็บ

“ไม่ใช่ความฝัน?”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู หลินอวี้หันไปมองทันที ประตูถูกเปิดออก ก่อนหญิงสาวในชุดโบราณจะเดินเข้ามา เมื่อเห็นเขายืนอยู่ก็รีบก้มศีรษะ

“พระชายา ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?”

“…”

หลินอวี้นิ่งไป

“เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ?”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“พระชายาเจ้าค่ะ”

“พระชายา?”

หัวใจของหลินอวี้เต้นแรง ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้ เขารีบวิ่งกลับไปที่เตียง หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองแล้วพยายามคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หญิงสาวตรงหน้ายังคงยืนรออย่างสงบ

“วันนี้วันที่เท่าไร?”

“วันที่สิบห้าของเดือนหก ปีต้าหยวนที่สิบสองเจ้าค่ะ”

หลินอวี้หน้าซีด ปีต้าหยวน? เขารู้จักชื่อนี้เพราะมันคือชื่อแคว้นในนิยายที่เขาเพิ่งอ่านจบเมื่อคืน!

“อย่าบอกนะ…”

เขาพึมพำ ก่อนจะรีบถาม

“ที่นี่คือจวนของใคร?”

หญิงสาวตอบทันที

“จวนท่านอ๋องเซียวเจ้าค่ะ”

โลกทั้งใบของหลินอวี้เหมือนหยุดนิ่ง จวนท่านอ๋องเซียว สถานที่ที่เขาจำได้แม่นที่สุดในนิยาย เพราะเจ้าของจวนคือพระเอกตัวจริงของเรื่อง

เซียวเหยียนหลง ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มีอำนาจมากจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ และคนที่กำลังจะเป็น… สามีของเขา หลินอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“แล้วฉันเป็นใคร?”

หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจ

“พระชายาแห่งจวนท่านอ๋องอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ชื่อ”

“หลินอวี้เจ้าค่ะ”

“…”

หลินอวี้ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทันที เขาจำชื่อนี้ได้ จำได้ดีเสียยิ่งกว่าชื่อของตัวละครเอกเสียอีก เพราะ หลินอวี้ เป็นตัวประกอบที่มีบทไม่ถึงสิบตอนพระชายาที่ท่านอ๋องไม่รัก คนที่ถูกตระกูลสามีดูถูก คนที่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นผู้หญิงร้ายกาจ และสุดท้าย… ถูกหย่า ก่อนจะตายอย่างอนาถ

“ไม่จริง…”

หลินอวี้พึมพำ

“ฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่กำลังจะตายเนี่ยนะ?!”

หญิงสาวมองเขาด้วยสีหน้ากังวล

“พระชายา ท่านไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ?”

“ไม่สบายมาก”

“ให้ข้าตามหมอไหมเจ้าคะ?”

“ตามหมอที่เก่งที่สุดมาเลย”

หญิงสาวรีบพยักหน้า

“เจ้าค่ะ”

“เดี๋ยว!”

หลินอวี้เรียกไว้

“ท่านอ๋องอยู่ไหน?”

หญิงสาวชะงัก

“ท่านอ๋องกำลังรอพระชายาอยู่ที่ห้องโถงเจ้าค่ะ”

“รอฉัน?”

“เจ้าค่ะ”

หลินอวี้หน้าซีดกว่าเดิม ความทรงจำของเจ้าของร่างค่อย ๆ ไหลเข้ามาในหัว เขาจำได้แล้ว… วันนี้คือวันที่สิบห้าของเดือนหก วันที่หลินอวี้ในนิยายกำลังจะถูกเซียวเหยียนหลงยื่นหนังสือหย่า เพราะเจ้าของร่างเดิมทำเรื่องวุ่นวายมากมายจนท่านอ๋องหมดความอดทน

“ฉิบหาย…”

หลินอวี้ลุกขึ้นทันที

“ฉันต้องไปคุยกับเขา”

“พระชายา?”

“ถ้าตามเนื้อเรื่องเดิม วันนี้ฉันต้องโดนหย่าใช่ไหม?”

หญิงสาวเบิกตากว้าง

“พระชายาทราบได้อย่างไรเจ้าคะ?”

หลินอวี้ชะงัก

“เอ่อ…”

เกือบพูดความจริงออกไปแล้ว

“ข้าฝันเห็น”

“…”

หญิงสาวทำหน้างุนงง แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ

หลินอวี้ถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทะลุมิติได้ ไม่รู้ว่าจะกลับโลกเดิมอย่างไร

และที่สำคัญที่สุด… เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถเปลี่ยนจุดจบของร่างนี้ได้หรือไม่ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาตัดสินใจได้แล้ว เขาจะไม่ตายตามเนื้อเรื่องเด็ดขาด

“เอาล่ะ…”

หลินอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ถ้าจะให้ฉันเป็นพระชายา ฉันก็จะเป็นให้ดีที่สุด”

เขาเดินออกจากห้องด้วยท่าทางมั่นใจ แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตู เขาก็หยุด

“เดี๋ยวนะ…”

เขาก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง ชุดจีนโบราณหลายชั้นจนเดินแทบไม่สะดวก

“ชุดนี่ใส่ยังไงวะ?”

หญิงสาวด้านหลังรีบเดินเข้ามาช่วยจัดชายเสื้อ

“พระชายา วันนี้ท่านดูแปลกไปมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ฉันก็คิดเหมือนกัน”

“เจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไร”

หลินอวี้เดินต่อ ระหว่างทางเขาเห็นคนรับใช้หลายคนพากันก้มหน้าเมื่อเขาเดินผ่าน บางคนแอบมอง บางคนกระซิบกัน

“พระชายาฟื้นแล้ว…”

“ไม่รู้ว่าคราวนี้จะก่อเรื่องอะไรอีก”

“ได้ข่าวว่าท่านอ๋องจะหย่า…”

หลินอวี้ได้ยินทั้งหมด แต่เขาไม่ได้สนใจ

ในเมื่อเขามีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครมากำหนดชะตาแทนเด็ดขาด ไม่นานเขาก็มาถึงห้องโถงใหญ่ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน เขาสวมชุดคลุมสีดำปักลายมังกรสีทอง ผมยาวถูกมัดอย่างเรียบร้อย ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์ ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกกดดันเพียงแค่เห็นครั้งแรก หลินอวี้ก็จำได้ทันที

เซียวเหยียนหลง พระเอกของนิยาย

ท่านอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจ และเป็นคนที่กำลังจะหย่ากับเขา เซียวเหยียนหลงเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจับจ้องเขา ทั้งห้องเงียบลงทันที

“มาแล้วหรือ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น หลินอวี้พยายามทำใจให้สงบ

“อืม”

คนรับใช้รอบข้างถึงกับหน้าซีด เพราะพระชายาคนเดิมไม่เคยตอบท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงเช่นนี้เซียวเหยียนหลงเองก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

“มานี่”

“ไม่”

ทั้งห้องเงียบสนิท หลินอวี้เองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตอบอะไรออกไป แต่ไหน ๆ ก็พูดแล้ว เขาจึงเชิดหน้าขึ้น

“มีอะไรจะพูดก็พูดตรงนี้”

เซียวเหยียนหลงมองเขานิ่ง

“เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า?”

“ทำไมจะไม่กล้า?”

“…”

“ฉันหมายถึง…”

หลินอวี้รีบแก้คำพูด

“ข้าหมายถึง ถ้าท่านมีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย”

เซียวเหยียนหลงยังคงมองเขา สายตานั้นทำให้หลินอวี้รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน ในนิยายบอกว่าเซียวเหยียนหลงเป็นคนอ่านใจคนเก่ง เขาคงต้องระวังตัวให้มาก ในที่สุดท่านอ๋องก็เอ่ยขึ้น

“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเรียกเจ้ามา”

หลินอวี้กลืนน้ำลาย

“เรื่องหย่า?”

คนในห้องมองหน้ากัน เซียวเหยียนหลงเงียบไปครู่หนึ่ง

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้ดี”

“ก็พอรู้”

“แล้ว?”

หลินอวี้กอดอก

“ถ้าท่านจะหย่า ก็หย่าเลย”

ดวงตาของเซียวเหยียนหลงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เจ้าต้องการหย่า?”

“ใช่”

หลินอวี้ตอบทันที เพราะตามเนื้อเรื่องเดิม หากเขาถูกหย่า เขาจะมีอิสระและสามารถหาทางเอาตัวรอดได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่ในจวนของคนที่เกลียดเขา

“แต่มีข้อแม้”

เซียวเหยียนหลงเลิกคิ้ว

“อะไร?”

“ข้าขอเงิน”

“…”

“ที่ดินด้วย”

“…”

“แล้วก็ขอคฤหาสน์สักหลัง”

สีหน้าของทุกคนในห้องแข็งค้าง หลินอวี้กลับคิดอย่างจริงจัง

“ถ้าเป็นไปได้ ขอคนรับใช้สักสิบคนด้วย”

เซียวเหยียนหลงจ้องเขา

“เจ้าคิดว่าข้าจะให้หรือ?”

หลินอวี้ยิ้ม

“ถ้าท่านไม่ให้ ข้าก็ไม่หย่า”

“…”

ครั้งแรกในรอบหลายปี ท่านอ๋องเซียวเหยียนหลงถึงกับพูดไม่ออก เขามองพระชายาที่อยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา คนผู้นี้… ไม่เหมือนเดิมเลยแม้แต่น้อยก่อนหน้านี้หลินอวี้เป็นคนขี้กลัว เอาแต่ร้องไห้ และพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันมาสนใจ แต่วันนี้กลับยืนเถียงเขาต่อหน้าคนทั้งจวน ที่น่าแปลกที่สุดคือ… เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญ กลับรู้สึกว่าอีกฝ่าย…

น่าสนใจ

“ถ้าอย่างนั้น”

เซียวเหยียนหลงวางถ้วยชาลง

“ไม่หย่า”

“…”

หลินอวี้อึ้ง

“อะไรนะ?”

“ข้าไม่หย่าแล้ว”

“ทำไม?”

“ข้าเปลี่ยนใจ”

หลินอวี้มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“แต่เมื่อกี้ท่านยังจะหย่ากับข้าอยู่เลย”

เซียวเหยียนหลงลุกขึ้น ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ความสูงที่ต่างกันทำให้หลินอวี้ต้องเงยหน้ามอง

“ตอนนี้ไม่แล้ว”

“เพราะอะไร?”

ท่านอ๋องก้มมองเขา

“ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงไหน”

หลินอวี้นิ่งไป เซียวเหยียนหลงเดินผ่านเขาไป ก่อนทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้

“นับจากวันนี้ เจ้าคือพระชายาของข้า”

“…”

หลินอวี้หันกลับไปมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย

“เดี๋ยวก่อน!”

เซียวเหยียนหลงหยุด หลินอวี้กำหมัดแน่น

“ข้ายังไม่ได้ตกลง!”

ท่านอ๋องหันกลับมา ริมฝีปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

“แต่ข้าตกลงแล้ว”

พูดจบก็เดินจากไป หลินอวี้ยืนอึ้งอยู่กลางห้อง

“นี่มันอะไรวะ…”

เขาเพิ่งรู้ว่า… การเปลี่ยนเนื้อเรื่องที่เขาคิดว่าจะง่าย อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยสักนิด และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การที่เขากำลังจะตายตามนิยาย

แต่คือ… พระเอกของเรื่องดูเหมือนจะเริ่มสนใจเขาเข้าแล้ว