นิราศวันวาน

ปู๊น… ปู๊น...

เสียงหวูดดังก้องออกมาจากสถานี ขบวนรถไฟกำลังจอดรอให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเก็บข้าวของที่ตั้งขายกันชิดรางรถไฟ เสียงตามสายจากสถานีรถไฟแม่กลองประกาศให้สัญญาณว่าอีกสามนาทีรถไฟจะเคลื่อนที่ผ่านตลาดแห่งนี้แล้ว

ผมเดินทอดน่องไปตามรางรถไฟ กลมกลืนไปกับนักท่องเที่ยวรายอื่น ๆ ที่กำลังถ่ายภาพบ้าง บันทึกวิดีโอบ้าง บางคนก็กำลังไลฟ์สด ผมยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์มือถือของสาวคนหนึ่งที่กำลังถ่ายสตอรี่ ก่อนจะเดินผ่านเธอมา

ที่นี่เปลี่ยนไปมากทีเดียวจากในความทรงจำของผม จากตลาดสดที่เคยมีผู้คนไม่มากนัก แต่มาวันนี้กลับมีนักท่องเที่ยวมากมายมาเยี่ยมชมราวกับมันเป็นอันซีนอินไทยแลนด์อย่างนั้นแหละ

ผมเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าแผงขายอาหารทะเลแห้งแบกับพื้นแผงหนึ่ง เจ้าของมันกำลังเร่งมือเกลี่ยสินค้าที่เทินสูงขึ้นสักครึ่งหน้าแข้งให้กระจายออกไปเพื่อให้ขบวนรถไฟผ่านไปได้โดยที่ไม่ทำให้สินค้าของเธอเสียหาย ผมจึงยอบตัวลงไปนั่งยอง ๆ บนส้นเท้า แล้วช่วยหยิบของบางอย่างโยนลงข้าง ๆ เพื่อให้มันสูงไม่ถึงขอบล่างของโบกี้รถไฟ

“ขอบใจมากพ่อหนุ่ม เฮ้อ เดี๋ยวนี้ยายเก็บไม่ค่อยทัน วันก่อนก็โดนรถไฟลากปลาทูไปตั้งหลายเข่ง ทุนก็หายกำไรก็ไม่ได้” ยายบ่นพึมพำ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาใช้ผม “อย่าว่างั้นงี้เลยพ่อหนุ่ม ช่วยยายหุบร่มลงมาที”

ยายชี้ให้ผมช่วยหุบร่มขาดวิ่นสีแดงคล้ำที่มันไม่น่าจะกันแดดได้สักเท่าไร แต่ผมก็ลุกขึ้นไปช่วยหุบร่มให้อย่างชำนาญ

“ขอบใจจ้ะ”

ยายขอบอกขอบใจผม ก่อนจะหันไปคว้าพัดสานไม้ไผ่มาพัดเพื่อระบายความร้อนยามบ่ายแก่เช่นนี้ แล้วแกก็เงยหน้าขึ้นมามองผมอีกที

“มาเที่ยวคนเดียวเรอะ?”

ผมยิ้ม ก่อนจะย่อตัวลงไปหา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ทำให้ยายตกใจจนผงะ แกรีบเอนตัวไปด้านหลัง ทำท่าราวกับกลัวว่าผมจะทำมิดีมิร้าย แล้วแกก็เตรียมจะโวยวาย ดีที่ผมถอดหมวกกับแว่นกันแดดออกเสียก่อน

“ไอ้ห่านิว!”

ถึงกระนั้นแกก็ยังโวยวายอยู่ดี แถมยังคว้าเข่งปลาทูจะปาใส่ผมอีก

“อะ ๆ ๆ ๆ ทุนจะหายกำไรก็ไม่ได้นะนั่นน่ะ” ผมรีบชี้ไปที่เจ้าปลาหน้างอคอหักสองตัวที่อยู่ในเข่ง ยายคงรับมาขายได้กำไรไม่เท่าไร หากแกใช้มันปาใส่หน้าผม สงสัยกำไรวันนี้คงหมดกัน

“ไหนเอ็งว่าจะมาอาทิตย์หน้าไง?”

พอหายตกใจยายก็รีบถาม คงดีใจแหละที่ได้เจอหลานชายสุดที่รักอย่างผมก่อนเวลาที่ผมบอกไว้ตั้งหลายวัน

“เซอร์ไพรส์!”

ผมเลยฉีกยิ้มกว้างแล้วก็กางแขนทั้งสองข้างออกจากกัน ทำท่าราวกับว่าตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ยายเต็มที่ แต่ความจริงแล้วคือ…

แผนเดิมของผมก็คือเดินทางกลับจากออสเตรเลียก่อนกำหนดหนึ่งสัปดาห์เพื่อมาเซอร์ไพรส์แฟน ใช่ครับ ผมมีแฟนแล้ว เขาชื่อธามไท เป็นไงล่ะครับ ชื่อเท่ใช่มั้ยล่ะ ผมกับพี่ธามรู้จักกันตอนที่ผมอยู่ที่ออสเตรเลีย พี่ธามถูกหน่วยงานต้นสังกัดส่งไปดูงานที่นั่นเป็นเวลาสี่เดือน บุพเพสุด ๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะครับ ขนาดผมไปอยู่ตั้งไกล บุพเพก็ยังอาละวาดไปถึงที่นั่น แต่ยังไม่ต้องสงสัยนะครับว่ายายผมเป็นแม่ค้าขายอาหารทะเลอยู่ในตลาด แล้วทำไมผมถึงไปเรียนเมืองนอกได้ เอาไว้ EP หน้าผมจะมาเล่าให้ฟัง ไม่ใช่ ๆ ลืมไปว่าไม่ได้ทำคอนเทนต์อยู่นี่หว่า เอาเป็นว่าจะเล่าให้ฟังทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้ขอเล่าเรื่องผัวเก่าก่อนนะครับ

สงสัยอีกละสิว่าตอนแรกเปิดมาบอกว่าเป็นแฟนแล้วทำไมตอนนี้เรียกมันว่าผัวเก่า คืองี้ครับ…