พลาดซ้ำ

คำเตือน

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558

ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือทำซ้ำ หากพบเจอดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด ทั้งภาพและเนื้อหา

❌ ไม่อนุญาตให้ก๊อปปี้ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาซ้ำ ❌

✅ หากพบเจอ ปรับ 4 แสนบาททุกกรณี + ดำเนินคดีซ้ำ ✅

•••••

Kaizen : เดี๋ยวซื้อยาไปให้

Kaizen : ถุงแตก เอาออกไม่ทัน

Jaokha : เดี๋ยวขาจัดการเอง

Kaizen : ผิดไปแล้ว ขอโทษ

Jaokha : ขาผิดหวังในตัวเฮียมาก เฮียเซ็น

Kaizen : เรายังเป็นพี่น้องกันได้เหมือนเดิม เฮียเอ็นดูเธอเหมือนเดิมนะ

•••••

"เธอเมา เฮียเมา.."

"!!!"

"เฮียพลาด เราเมากันทั้งคู่.."

คำพูดโคตรทุเรศ! 

•••••

นิยายเรื่องนี้เป็นแนว พี่น้อง ท้องชนกัน 

- ตอนเด็ก ปกป้องดูแล 

- โตมา ป้องกันแต่แตกใน

พี่น้องกันแบบใดห์ ถึงนอนด้วยกัน? 

เมาแบบไหนถึงได้พลาดซ้ำ ๆ ตกลงพลาดหรือตั้งใจ? 

•••••

บทนำ

Condo Chama 

"เชิญนั่งก่อนค่ะคุณเจ้าขา"

"มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ" ร่างเล็กอรชรย่อตัวลงนั่ง เผยสีหน้างุนงงถามนิติคอนโดสาวของคอนโดชามาที่เธอพักอาศัยมานานกว่าห้าปี

ชามาเป็นหนึ่งในทรัพย์สินของคุณย่า คุณย่าเจ้าหญิงผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลก

ประโยคคำถามของเธอทำให้อีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามอึกอัก ยึกยักราวกับกำลังลำบากใจจะเอ่ย เธอเลยแสดงท่าทีเร่งรีบด้วยการดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาแล้วถามอีกฝ่ายซ้ำอีกหนึ่งครั้ง

"ตกลงมีปัญหาอะไรจะแจ้งให้ทราบคะ ฉันมีงานต้องไปทำต่อ"

"เอ่อ พอดีว่า.." เป็นอีกครั้งที่นิติคอนโดอ้ำอึ้ง ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยจนลูกบ้านอย่างคุณเจ้าขาเบือนหน้าราวกับไม่พอใจ

"ใช่ปัญหาเดียวกันกับที่ห้องหมายเลข 709 โวยวายไหม?"

"ค่ะ" นิติสาวก้มหน้าแล้วบีบมือแน่น

"พูดมาสิคะ อย่าเสียเวลา"

"พอดีว่าเจ้าของห้องหมายเลข 705 706 และ 708 ต้องการที่จะต่อเติม ตกแต่งภายในห้องเพิ่มเติมน่ะค่ะ"

"แล้ว?" ยังไงต่อ มันเกี่ยวอะไรกับการที่ทางนิติคอนโดต้องโทรมาขอเจรจากับเธอ?

"โดยมีข้อแม้ว่าจะทำการต่อเติมเฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้น คุณเจ้าขาสะดวกไหมคะ"

"กลางคืนที่ว่าคือเวลานอนหรือเปล่าคะ ถ้าใช่ แล้วต่อเติมตอนกลางคืน ห้องอื่นจะได้นอนกันไหม เกรงใจเพื่อนร่วมชั้นหน่อยก็ดีนะคะ"

"คุณฟีนเสนอเงินค่าที่พักโรงแรมให้จำนวน 3000 หยวน สำหรับ 15 วันที่มีการต่อเติม"

"มันพอเหรอคะ คุ้มแล้วเหรอ?"

"ถ้าคุณเจ้าขาไม่สะดวกรับเงื่อนไข สามารถติดต่อพูดคุยกับคุณฟีนเป็นการส่วนตัวได้เลยนะคะ คุณฟีนสะดวกค่ะ"

"สะดวกโดนด่าด้วยใช่ไหม?"

"..."

อยากจะบ้าตาย เธออยู่ของเธอมาเป็นปี ๆ ห้องด้านข้างเพิ่งขายออกไปไม่นาน มีเจ้าของปุ๊บก็มีปัญหาเลย น่าเบื่อจริง ๆ

แค่คิดว่านอนแล้วจะต้องได้ยินเสียงเจาะ เสียงเคาะ ประสาทก็แทบกินหัว ใครจะหลับลง แล้วไอ้เงินแค่สามพันหยวนมันจะไปพออะไรกับการนอนโรงแรมตั้งสิบห้าวัน เสนอจำนวนเงินได้โง่จริง ๆ

"หน้าหงิกขนาดนี้เป็นอะไร?" เสียงติดห้วนถามร่างเล็กที่นั่งสีหน้าไม่สบอารมณ์ กอดอก ถอนหายใจตรงล็อบบี้ของคอนโด ทำให้เจ้าของใบหน้าบึ้งตึงหันมาสบตา หน้าบูดบึ้งกว่าเดิม

"เจ้าของห้อง 5 6 8 จะต่อเติมห้อง แต่ต่อเติมแค่ช่วงกลางคืน กำลังคิดว่าจะโทรไปด่าดีไหม"

"ถ้ารบกวนเวลานอนของเธอก็โทรไป มีปัญหาเดี๋ยวเคลียร์ให้"

"ไม่ห้ามเหรอคะ?"

"ห้ามทำไม มันสมควรจริง ๆ"

"โห ~ เฮียซูมทำไมน่ารักขนาดนี้อะ ซัปพอร์ตน้องเก่งมาก"

"แน่อยู่แล้ว" คนถูกชมเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ยักคิ้วใส่ไปที ก่อนจะชี้ไปที่รถ ทำให้ร่างเล็กรีบลุกขึ้นยืน ฉีกยิ้มกว้าง

"ปะ ไปกัน"

"เฮียขับนะ"

"โอเค ~" เธอตอบพี่ชายเสียงติดทะเล้น แกล้งเดินวน เดินเวียน ดักหน้า ดักข้าง กว่าจะมาถึงรถ เฮียซูมส่ายหน้าคล้ายรำคาญเธอสิบรอบเห็นจะได้

เจ้าขา หรือที่ชอบแทนตัวเองว่า ขา เธออายุ 24 ปี เพิ่งเรียนจบมาหมาด ๆ หมาด ๆ ที่แปลว่าเรียนจบมาสองปีแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววจะกลับประเทศไทยสักทีอย่างที่เคยตกลงกับแฝดน้องทั้งสองคนไว้

ส่วนหนึ่งเพราะคนในใจอยู่ที่นี่ เจ้าขาเลยไม่อยากกลับประเทศไทยสักที แต่นั่นก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง อันที่จริงเธออยากเรียนรู้ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่นี่มากกว่า เวลากลับไทยจะได้ไม่ต้องปรับตัวเยอะ อีกอย่างเจ้าขาไม่อยากกลับไปแย่งงานน้อง แค่นี้เจ้าสัวกับเจ้านายก็เกี่ยงกันจะตายอยู่แล้ว

ขณะที่รถเริ่มเพิ่มความเร็วจนคงที่ เจ้าของรถหรูจึงหันไปถามน้องสาวที่นั่งนิ่ง ราวกับมีอะไรในใจ แล้วก็มีจริง ๆ

"คิดยังไงชวนเฮียไป กลัวหรืออะไร?"

"รอบก่อนเขามองขาแปลก ๆ กลัวอะ เฮียซูมช่วยเป็นไม้กันหมาให้ขาหน่อยนะ"

"เธอกลัวเป็นด้วยเหรอ"

"กลัว รุ่นป๋าเลย"

"มันจีบเธอเหรอ"

"ก็ประมาณนั้น ทั้งชวนไปกินข้าว ชวนไปชิมไวน์ ชวนไปนู่นนี่นั่นถึงจะยอมขายที่ให้"

"ยากมากก็อย่าไปซื้อ"

"ขาก็ว่ามันดูวุ่นวายมาก เริ่มไม่อยากได้แล้ว" เธอเป็นประเภทที่ชอบแล้วฝังใจก็จริง แต่ถ้ามีเหตุผลมารองรับมากพอ ชอบมากแค่ไหนก็เลิกชอบได้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร 

"ตื๊อตั้งแต่ปีที่แล้วหรือเปล่า ไอ้ที่ดินแปลงนี้?"

"อือ"

"งั้นก็พอเถอะ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ไม่ต้องพยายามขนาดนั้น"

"อ้าว งี้ขาก็แต่งตัวสวยเก้ออะดิ" เธออุตส่าห์เลือกชุดสวย ๆ แต่งหน้าให้เป็นธรรมชาติ ไหงเฮียซูมมาดักทางกันแบบนี้ แสดงว่าที่ตื่นเช้ามาแต่งหน้าแต่งตัวก็ไม่มีประโยชน์น่ะสิ ใช่ไหม?

"ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อก่อนเฮียกลับไทยปะล่ะ?"

"ชวนเดตปะเนี่ย"

"แก่แดด"

"ล้อเล่นน่า ~ เฮียซูมเลี้ยงนะ ขาชวดที่ดินแปลงนี้ไปอดได้ค่าขนมเลย ไม่มีเงินเลี้ยงแล้ว กระเป๋าแบนมาก" ไม่รู้เธอพูดน่าสงสารเกินไปหรือเปล่า เฮียซูมถึงกับหลุดหัวเราะ ผละมือออกจากพวงมาลัยรถมาลูบศีรษะแล้วพยักหน้าถี่ ๆ เฮียคงจะสงสารเธอแน่ ๆ

สงสารก็ดีแล้ว มื้อนี้จะได้กินฟรี แถมยังได้กินข้าวกับผู้ชายที่ตามตัวยากอย่างเฮียซูมอีกด้วย น่าภูมิใจสุด ๆ มื้อนี้ต้องกินข้าวอร่อยแน่นอน

เฮียซูมทั้งหล่อทั้งรวย ยิ้มก็ยาก แถมยังเข้าถึงยากสุด ๆ เธอโชคดีแล้วที่เกิดมาเป็นลูกป๋าขุนเพื่อนลุงภูมิ ป๋าเฮียซูม ไม่อย่างนั้นเฮียซูมคงไม่รักและเอ็นดูเธอมากขนาดนี้หรอก ช่างเป็นเรื่องที่โชคดีจริง ๆ แต่ก็โชคร้ายมากในเวลาเดียวกันที่เธอมีไอ้สัวเป็นน้อง

ครืด ครืด ครืด ครืด

3 Jao (กลุ่ม 3 เจ้า เจ้าขา เจ้านาย เจ้าสัว แฝดสาม)

Jaosua : เมื่อไหร่

Jaosua : อีกนานแค่ไหน

Jaosua : ขาโทรกลับหน่อยดิ @Jaokha

Jaosua : ยังเห็นหัวกันอยู่ปะ?

เจ้าขาเห็นข้อความที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอถึงกับถอนหายใจ เธอเบื่อเจ้าสัว เบื่อมาก ๆ เบื่อมันที่สุดในโลก คนด้านข้างก็คงไม่ต่าง ถึงได้ชะเง้อหน้ามาอ่านข้อความพลางส่ายหน้าพูด..

"ไม่รับสายมันเลยเหรอ เดี๋ยวมันก็มาหาอีกหรอก"

"ขาเบื่อ สัวมันชอบตามเหมือนเป็นผัวเลย"

"แล้วมีไหม?"

"คะ?"

"เธอมีผัวไหม?"

"..."