ภรรยาพาร์ทไทม์

           “ว๊าย!”

มธุรดาหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว รีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายพลางหันรีหันขวาง เพราะขณะที่กำลังยืนกดโทรศัพท์อย่างเพลิดเพลินนั้น เธอรู้สึกว่าที่บริเวณบั้นท้ายกลมกลึงได้มีบางอย่างกำลังรุกรานไปตามความเต่งตึงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าเรียบลื่น มันผิดปรกติจนเธอต้องหันไปมองใบหน้าชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง การที่เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมเขยิบห่างออกไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเหยื่อรู้ตัว ทำให้เธอถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ ของผู้โดยสารบนรถเมล์ทันที

“แพง เป็นอะไร!”

มธุรยาพี่สาวฝาแฝดของเธอทำหน้าตาตื่น ขณะหันมาเขย่าแขนน้องสาวไปพร้อมกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายหันรีหันขวางคล้ายกำลังมองหาบางอย่าง ขณะเดียวกันนั้นมธุรดาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อเสียงร้องและพฤติกรรมแปลกๆ ของเธอทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งรถทันที เพราะเธอไม่กล้าที่จะโวยวายออกมามากกว่านี้ เพราะคิดว่าการที่ไม่มีหลักฐานว่าเธอถูกลวนลาม คงไม่มีใครยืดหน้าออกมายอมรับ ว่าเป็นคนที่กระทำเรื่องน่าอายดังกล่าว

“ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิตมันลวนลามเค้า เนี่ย…เอ๊ะ! ไปไหนแล้ว”

มธุรดากระซิบกระซาบกับพี่สาว คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ที่ชายดังกล่าวหายไปจากจุดเดิมราวล่องหน เธอชะเง้อผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดมองหาจนทั่วรถก็ไม่พบแม้เงา จนให้นึกอับอายยิ่งนักกับสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของคนบนรถ พานนึกโทษตัวเอง ที่ไม่น่าหาเรื่องขึ้นรถเมล์กลับบ้านในวันนี้เลย

“คิดมากไปหรือเปล่าจ๊ะแพง ไหนล่ะคนโรคจิตที่ว่า”

“มันยืนอยู่ข้างหลังจริงๆ นะ พี่เพื่อน ตัวเองต้องเชื่อเค้าสิ”

“แล้วไปไหนเร็วจัง เขาทำอะไรแพง”

“มะ ไม่รู้ รู้แต่ว่าลวนลาม”

มธุรดาหน้าแดงซ่านเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายลวนลามเธอด้วยอะไร เพราะเล่นเบียดสะโพกจนแนบชิดขนาดนั้น ความอับอายผสานกรุ่นโกรธที่ทำอะไรชายโรคจิตไม่ได้ทำให้เธอมองหน้าพี่สาวฝาแฝดนิ่ง ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยยังตกใจไม่หาย ทำให้มธุรยาต้องกระซิบกระซาบ เอ่ยปากเพื่อชวนกันลงไปจากรถคันนี้ก่อนจะดีที่สุด

“เราลงกันก่อนดีมั้ย หากบนนี้ไม่ปลอดภัย”

“ดะ ดีเหมือนกัน เค้าอายคน ดูสิ ยังมองกันอยู่ได้ ทำอย่างกับเค้าเป็นตัวประหลาด”

มธุรดากระซิบกลับไป ขณะปรายตามองไปรอบกาย ก็พบว่าเธอยังคงเป็นเป้าสายตาอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าไปทำความผิดร้ายแรงอะไรมา

“ลงป้ายหน้าเลยนะ”

“โทร.หาพี่ปราบต์ดีกว่า เค้ากลัว”

ไวเท่าความคิด มธุรดาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายอย่างร้อนรน เมื่อนึกไปถึงคนที่หวังจะพึ่งพาเขาได้ขึ้นมากะทันหัน เพราะเริ่มจะหวาดหวั่นในสวัสดิภาพของตนเอง และเชื่อว่าหากเขารู้ว่าเธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ จะต้องรีบบึ่งรถมาหาเธอทั้งสองทันที

สาเหตุเพราะอะไรนั้นมธุรยารู้ดี นั่นทำให้เธอเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เมื่อนึกถึงมัน แต่เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครได้ แต่ดูเหมือนมธุรดาจะไม่สนใจด้วยซ้ำ หญิงสาวยังคงให้ความสนิทสนมกับปฐพีเหมือนเช่นคนรู้จัก และเธอคงสถานะของเขาไว้แค่เพียงพี่ชายเท่านั้น

ทั้งสองตัดสินใจลงจากรถ หลังจากที่โทร.ไปเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ปฐพีฟัง เพื่อให้เขามารับกลับบ้านเป็นการด่วน ด้วยมธุรดานั้นเกิดความหวาดกลัวไม่ยอมที่จะนั่งรถโดยสาร ไม่ว่าจะคันไหนเธอก็ไม่ยอมที่จะขึ้นอีกเลย

“อ๊ะ! พี่เพื่อน นั่นไง ไอ้โรคจิตคนนั้น มันลงตามเราสองคนมาทำไม”

มธุรดาทำหน้าตาตื่น ก่อนพยักพเยิดไปยังชายที่ทำทีเป็นลงป้ายเดียวกัน การที่เขาทำเหมือนกำลังเดินตามเธอทั้งสองมานั้น ทำให้มธุรดาสะกิดพี่สาวให้รู้ตัว ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลักอย่างหวาดหวั่น รีบสาวเท้าเพื่อที่จะเข้าไปในห้างสรรพสินค้าโดยเร็วที่สุด เพราะได้นัดกับปฐพีเอาไว้แล้ว และเขารับปากว่าจะมาหาเธอทั้งสองในอีกไม่นานนัก

“เขาตามเรามา!”

“เร็วเข้าเถอะพี่เพื่อน ถ้ามันเอามีดจี้เราสองคน จะทำยังไง!”

“แพง! อย่าพูดให้กลัวสิ”

“จริงๆ นะ หากมันเอามีด หรือเอาปืนมาจี้ แล้ว…แล้ว…”

“แล้วอะไร!”

“ฉุดไปข่มขืน! อี๋ น่ากลัว”

“แพง! ไม่เอา อย่าพูดเป็นลาง มันคงไม่เลวร้ายขนาดนั้น”

“ตัวเองเร็วๆ เข้าเถอะ”

สองสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ขณะพากันวิเคราะห์เดาสุ่มไปไกล มธุรดาหันรีหันขวางไปมอง ก็เห็นว่าอีกฝ่ายทำเหมือนไม่ได้ตามเธอสองคนมา เพราะเขาทิ้งระยะห่างให้ไม่เป็นที่ผิดปรกติ แต่สัญชาตญาณของมธุรดานั้น บ่งบอกว่าเธอกำลังถูกติดตามมาตั้งแต่บนรถเมล์อย่างแน่นอน

รองเท้าส้นเข็มและกระโปรงสั้นเต่อ ทั้งยังฟิตอวดเรียวขาขาวเป็นอุปสรรคสำหรับการเคลื่อนไหว ต่างจากแฝดคนพี่ ที่เธอสวมกระโปรงสั้นแต่เป็นจีบระบายรอบตัว เลยทำให้คล่องตัวกว่า แต่คนเคลื่อนไหวช้ากลับไม่รู้ตัว ทั้งที่จะก้าวขาตามไม่ทัน แต่ก็ยังคงเอ่ยปากเร่งพี่สาวของตนเพื่อที่จะเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เพราะเชื่อว่า ที่นั่นจะปลอดภัยระหว่างที่รอปฐพีมารับกลับบ้าน

“เขาตามมามั้ย”

“ไม่น่านะ เพราะหายไปแล้ว”

“ฟู่…”

มธุรดาผ่อนลมหายใจทางปากอย่างโล่งอก จากที่มัวรีบจนลนลาน ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยไม่ใช่เล่น เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวทั้งสองพากันไปหาที่นั่งรอยังสถานที่โปร่งโล่ง และภาวนาว่าอย่าให้เกิดเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เลย