ภรรยาเปลี่ยนมือ

บนเก้าอี้ลายฉลุสีขาวสะอาดตาบริเวณสนามหน้าหน้าคฤหาสน์หรูย่านชานเมือง มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดตัวเองน้ำตาคลอ เธอลอบมองเข้าไปในบ้านอยู่หลายครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ถ้าคนไม่รู้จักเธอมาเห็นภาพนี้เข้าคงต้องรู้สึกเวทนา

'ชลฉัตร' หรือ 'ม่อน' นั่งรอมารดาอย่างใจจดใจจ่อ หญิงสาวกลัวเหลือเกินกับ 'งานใหม่' ที่มารดาบอกให้รู้ก่อนจะเดินทางมาที่นี่ ลำพังความสามารถบัณฑิตจบใหม่อย่างเธอ แค่ทำงานแลกเงินเดือนแต่ละเดือนยังไม่พอจ่ายค่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่มารดาหยิบยืมมาด้วยซ้ำ แต่กระนั้นเธอก็พร้อมจะหางานสุจริตทำ แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่มันก็ดีกว่าต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อความสุขสบาย ถ้ามารดาฟังเธอสักนิด น้ำตาสักหยดคงไม่ได้ออกจากดวงตาคู่งาม ชลฉัตรได้แค่รอคอยปาฏิหาริย์ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง

ใบหน้าสวยเปียกเปื้อนน้ำตาที่ไหลริน ปลายจมูกแดงเป็นปื้น พวงแก้มก็แดงปลั่ง ริมฝีปากบางนั้นถูกกัดจนห้อเลือด มือทั้งสองข้างจับกันไว้แน่น บางครั้งก็ประสานกันไปมาอย่างคนกระวนกระวาย หญิงสาวชะโงกหน้าดูคนที่คุยกันอยู่ด้านใน พลางภาวนาให้คนในบ้านไม่รับข้อเสนอมองมารดา

เสียงเครื่องยนต์รถหรูดังกระหึ่มที่ดังผ่านเข้ามาในเขตรั้ว สั่งการให้ดวงตากลมโตรีบหลบวูบ ก่อนหญิงสาวจะก้มหน้าเช็ดน้ำตาตัวเอง ชายหนุ่มที่เพิ่งลงจากรถแปลกใจไม่น้อย ที่เห็นหญิงสาวนั่งอยู่หน้าบ้านเขาเพียงลำพัง แต่เมื่อเห็นรถคันกลางเก่ากลางใหม่จอดอยู่อีกคันก็คิดว่าเธอคงเป็นแขกของบิดา แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าก็รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้

'ชนวีร์' เดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะโยนกุญแจรถให้คนงานที่วิ่งเข้ามารับอย่างรู้หน้าที่ เพลย์บอยเจ้าสำราญที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าและน่าอิจฉาที่สุดในขณะนี้คือเขา...  'ชนวีร์ ชนะกานต์' ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการ คู่ควงของเขาต้องระดับดารานักร้องไฮโซ และที่สำคัญเขาไม่เคยควงใครซ้ำหน้า เสน่ห์อย่างร้ายกาจคือสายตาพิฆาต แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่แทบหลอมละลาย ไหนจะปากบางช่างเจรจาที่สามารถกล่อมหัวใจคนฟังได้ทั้งเรื่องธุรกิจและร่ายมนต์ให้บรรดาสาวๆ สยบแทบเท้า ในเวลานี้ไม่มีใครไม่รู้จักนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงคนนี้ อีกไม่นานเขาจะขึ้นรับตำแหน่งประธานกรรมการแทนบิดา ที่แม้ยังแข็งแรงดีแต่ก็อยากวางมือให้ลูกชายรับช่วงต่อ เรียกว่าพ่อลูกคู่นี้เดินไปไหนมาไหนก็เป็นที่ฮือฮา เพราะถึงแม้ 'คุณนิรุจ' บิดาของเขาจะอายุอานามล่วงหกสิบปี แต่สาวน้อยสาวใหญ่และสาวแก่แม่ม่าย ต่างก็ยังล้อมหน้าล้อมหลังไม่แพ้ลูกชาย

ชนวีร์เดินฮัมเพลงเบาๆ กำลังจะขึ้นบันได เขานึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะพูดคุยกับบิดา จึงเดินย้อนกลับมายังห้องรับแขก ชายหนุ่มชะงักเท้าอยู่หน้าห้อง แล้วมองให้แน่ใจว่าผู้มาเยือนใช่คนที่เขารู้จักบ้างหรือเปล่า แต่แค่เพียงเขามองสบสายตาคนเป็นพ่อก็รู้ว่าควรจะถอยออกห่าง เขาแค่ยิ้มมุมปากพยักหน้าแล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ความร่างสูงออกมาสูดอากาศหน้าระเบียงห้อง มือหนาเปิดผ้าม่านออกเพื่อมองดูสาวนิรนามที่สนามหญ้า เธอยังคงก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่เดิม ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าและยิ้มมุมปาก สาวน้อยสดใสในวันนี้ คงจะกลายเป็นสาวกร้านโลกเมื่ออยู่บนเตียงกับบิดาเขา เฉกเช่นผู้หญิงหลายๆ คนที่ผ่านเข้ามา ชนวีร์เกือบละสายตาจากตรงนั้น หากดอกของต้นหางนกยูงไม่พร้อมใจกันร่วงหล่นตามแรงลม สาวน้อยหน้าใสแหงนมองมันอย่างตั้งใจก่อนจะลุกขึ้นยืน  เขาเห็นเธอหลับตาพริ้มพร้อมกับแบมือยื่นไปข้างหน้า

ชายหนุ่มถึงยืนกอดอกมองกิริยาของเธออยู่นาน... นานจนสายตาคู่เศร้าเหลือบขึ้นมาเห็น ทั้งสองมองกันนิ่งราวเวลาหยุดหมุน หญิงสาวเองก็ละสายตาจากเขาไม่ได้ เหมือนมีมนต์สะกดให้เธอจดจำภาพผู้ชายตรงหน้า ชลฉัตรเม้มริมฝีปากเข้าหากัน รู้สึกได้ถึงความแห้งผากในลำคอ

“ม่อน... ม่อน...” เสียงมารดาเรียกสติ ทำให้เธอรีบหันกลับไปมอง

“ค่ะแม่”

“มองอะไรอยู่แม่เรียกตั้งหลายครั้ง ไปกลับบ้านกัน”

“เอ่อ...”

ชลฉัตรไม่ตอบ หญิงสาวเดินตามคนเป็นแม่ไปได้สองสามก้าว ก็อดไม่ได้ที่จะมองกลับมาอีกครั้ง ทว่าหนุ่มรูปงามหายไปแล้ว เมื่อเธอรีบเดินตามมารดาไปขึ้นรถ ชนวีร์จึงออกมาจากที่ซ่อนแล้วยิ้มกับตัวเอง ชายหนุ่มไม่แปลกใจในกิริยาอาการของเธอสักนิด ผู้หญิงของบิดาแต่ละคนเวลาเห็นเขาก็แทบละสายตาไม่ได้กันทั้งนั้น แต่เอาเข้าจริงๆ เงินในกระเป๋าของคุณนิรุจ ก็ทำให้บรรดาสาวๆ เหล่านั้นชายตามองเพียงหนุ่มใหญ่วัยหกสิบปีอย่างท่านเพียงคนเดียว บางคนโชคดีก็อยู่ปรนเปรอกันข้ามเดือน บางคนโชคร้ายก็สำราญกันแค่ข้ามคืน

“แม่คะ”

ชลฉัตรจิตใจว้าวุ่นนั่งกระสับกระส่าย หญิงสาวอดทนรอให้ไปถึงบ้านต่อไม่ไหว เธอต้องรู้ชะตาชีวิตของตัวเองให้ได้

“แม่ผัดผ่อนเขาได้ไหมคะ”

คุณจิตรลดาเม้มปากสนิทนิ่ง ชลฉัตรเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของนาง มือที่เริ่มเหี่ยวย่นยกขึ้นกุมขมับในยามที่รถกำลังติดไฟแดง หญิงสาวกลัวคำตอบแต่เธอก็จำเป็นต้องรู้ เพราะมันหมายถึงชีวิตของเธอทั้งชีวิต