บทนำ
Vs
สาวสวยรวยเสน่ห์ที่เพิ่งพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาได้สามเดือน และยังหางานย่ำต๊อกอยู่เกือบทุกวันอย่าง ลักษิกา ปรีชาการณ์ จำต้องมาสวมบทคุณแม่จำเป็นกะทันหัน ทว่าแค่ชีวิตที่ต้องปากกัดตีนถีบก็ยุ่งวุ่นวายพอตัวอยู่แล้ว ดันมีหลานมาฝากผีฝากไข้ด้วยอีกคน เกรงว่าจะไม่รอดเอาได้ ภารกิจพิชิตใจพ่อของลูกจึงเริ่มขึ้น แต่ใครจะไปคิดว่าพ่อของลูกชายกำมะลอ นอกจากรวยหูดับแล้ว เขายังหล่อลากกระชากใจ หุ่นก็เซ็กซี่ขยี้ใจ ไม่พอพ่อคุณยังขยันอ่อยขยันหยอดอยู่เนืองๆ ประหนึ่งขายขนมครกเป็นอาชีพหลักทำธุรกิจเป็นอาชีพเสริมก็ไม่ปาน ใครมันจะไม่หวั่นไหวบ้าง
บท 1
อีกสิบห้านาทีจะเที่ยงคืน เป็นเวลาที่ควรจะนอนหลับฝันหวานอยู่บนที่นอนนุ่มๆ หากลักษิกา ปรีชาการณ์กำลังพาร่างในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ก้าวเข้าไปในผับแห่งหนึ่งด้วยความเร่งรีบ หลังจากได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสาวให้ช่วยมาพาตัวพี่ชายที่กำลังเมาอาละวาดอยู่ในผับแห่งนี้กลับบ้าน เนื่องจากเพื่อนของเธอยังติดอยู่บนรถแท็กซี่ซึ่งกำลังขับไปส่งลูกค้า บอกทิ้งท้ายแค่ว่าเสร็จแล้วจะมาสมทบ
พอเข้ามาในผับ จากที่คิดว่าพี่ชายเพื่อนคงจะอาละวาดโวยวายเสียงดังตามประสาคนเมาธรรมดา ทว่ารู้สึกเหตุการณ์จะหนักหนากว่าที่เธอคิด เพราะขณะนี้บุรินทร์กำลังดึงคอเสื้อของผู้ชายคนหนึ่งพร้อมกับง้างหมัดกะจะชกเต็มที่ โดยมีสาวน้อยนางหนึ่งส่งเสียงกรี๊ดๆ สลับกับร้องห้ามอยู่ใกล้ๆ อย่างคนลนลานทำอะไรไม่ถูก ลักษิกาจึงรีบถลาเข้าไปยื้อแขนพี่ชายเพื่อนเอาไว้ได้ทันเวลาเฉียดฉิว
“พี่บุ้งอย่า! นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“ลักษ์ ปล่อยพี่! พี่จะฟาดปากไอ้ชั่วนี่สักที ที่มันกล้าดีมายุ่งกับแฟนของพี่"
“ไม่ใช่นะคะ พี่รบเป็นพี่ชายแบม ครอบครัวเรารู้จักกัน พี่บุ้งฟังแบมบ้างสิ”
“เป็นพี่ชายงั้นเหรอ แบมกับพี่คบกันมาตั้งสี่ห้าปี พี่ก็เพิ่งรู้วันนี้นี่แหละว่าแบมมีพี่ชาย พี่ชายร่วมโลกน่ะสิ แล้วแบมยังกอดมันต่อหน้าพี่อีก"
“โว้ย! ก็บอกว่าเป็นพี่ชายยังไงล่ะ เมาแล้วก็กลับบ้านไปเลยพี่บุ้ง”
สาวน้อยที่พยายามแก้ต่างความเข้าใจผิดของแฟนหนุ่มเป็นรอบที่ร้อยเริ่มมีน้ำโหจึงขึ้นเสียงให้บ้าง ทว่ามันกลับสุมไฟโทสะให้กับคนเมาเข้าไปใหญ่ และเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น
“ที่ไล่พี่กลับ เพราะแบมจะได้จิ๊จ๊ะกับไอ้หมอนี่ได้สะดวกใช่ไหม”
“จิ๊จ๊ะกะผีอะไรเล่า พี่บุ้งพูดไม่รู้เรื่อง เมาหนักแล้วรู้ตัวบ้างหรือเปล่าเนี่ย”
เมื่อเห็นว่าสองหนุ่มสาวคงเถียงกันไปอีกนานไม่รู้จักจบสิ้น ลักษิกาจึงรีบห้ามทัพ
“พี่บุ้งพอได้แล้ว เมาก็กลับบ้านเถอะนะ ไป! เดี๋ยวลักษ์พากลับ”
“พี่ไม่กลับ! แบมทำแบบนี้กับพี่มันหยามหน้ากันชัดๆ คืนนี้พี่กับไอ้เฮงซวยนี่มันต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ปล่อยพี่ลักษ์!”
ลักษิกายังสงสัยว่าคืนนี้ใครกันแน่ที่จะตาย เพราะคนเมาที่บอกจะเอาเรื่องให้ได้ไม่ดูสารรูปของตัวเองตอนนี้บ้างเลย ยืนโอนเอนแทบจะปักหลักไม่ไหวอยู่แล้ว หากฝ่ายตรงข้ามทั้งสูงและหนากว่าบุรินทร์หลายนิ้ว เค้าโครงหน้า ตลอดจนสีตาของคู่กรณีบอกชัดว่ามีเลือดตะวันตกอยู่ในตัว ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไมชายหนุ่มถึงได้สูงใหญ่ได้ขนาดนี้ ดีอยู่หน่อยที่เขายังนิ่ง ไม่อารมณ์ร้อนตามแรงยั่วยุของบุรินทร์ แสดงว่าอีกฝ่ายยังมีสติและคงไม่เมาสักเท่าไร หรืออีกทีก็ไม่เมาเลย
หน้าตาคมคายของหนุ่มลูกครึ่งนั้นนิ่งเฉย และกลอกตามองบนอยู่เป็นพักๆ อย่างคนเบื่อหน่ายหรือเอือมระอากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอชายหนุ่มสลัดคอเสื้อออกจากอุ้งมือของบุรินทร์ ทั้งเธอกับบุรินทร์ถึงกับเซแซดๆ ไปหลายก้าว เพราะตั้งหลักไม่ทัน และบอกให้รู้ว่าฝ่ายถูกหาเรื่องคงมือหนักใช่ย่อย ก่อนเขาจะหันไปเอ่ยกับสาวน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยเสียงเรียบๆ ขรึมๆ
“เราน่ะกลับบ้านได้แล้วไป คุยกับคนเมาก็เหมือนคุยกับหมาบ้า มันไม่ฟังใครหรอก ตอนนี้น่ะมันพร้อมจะกระโจนกัดไม่เลือกหน้าอย่างเดียวเท่านั้นแหละ”
ทว่าประโยคนี้ของหนุ่มหน้านิ่งกลับสะกิดต่อมโทสะของคนเมาจนแทบทะลุองศา บุรินทร์เงื้อหมัดถลันเข้าหาคนพูดทันที พร้อมๆ กับลักษิกากับแฟนสาวของบุรินทร์ก็รีบกระโจนเข้าหาคนกำลังโมโหเดือดอย่างตกใจ เพื่อหวังจะช่วยยื้อยุดและห้ามปราม หากก่อนใครจะทันได้คาดคิด ชายหนุ่มที่ตั้งหลักรับมืออยู่นานแล้วก็ยกเท้าถีบบุรินทร์มาเต็มๆ ยอดอกอย่างไม่ออมแรง เหมือนคนเก็บกดอารมณ์มานาน แล้วได้ปลดปล่อยออกมาสุดฝ่าเท้ากระนั้น จนร่างบุรินท์กับนุสราแฟนสาวเซถลาหงายหลังไปนอนเค้เก้อยู่บนพื้นไม่เป็นท่า
ในขณะที่ลักษิกากลับคว้าตัวบุรินทร์พลาด เธอพุ่งเข้าไปหาร่างหนาของเจ้าของฝ่าเท้าหนักๆ นั้นเข้าอย่างจัง อารามไม่ทันได้ตั้งตัวบวกกับแรงปะทะทำให้ชายหนุ่มรีบคว้าร่างที่ปลิวเข้ามาหาแล้วเสียหลักเซถอยหลังไม่เป็นกระบวน ดีที่มีโซฟาตัวยาวซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังรองรับ ไม่อย่างนั้นเธอกับเขาคงได้ลงไปนอนกองกับพื้น ไม่จุกก็เจ็บไม่ต่างกับคู่นั้นเป็นแน่
ชายหนุ่มผู้ตกเป็นฝ่ายนอนหงายอยู่เบื้องล่างพยายามสะบัดหน้า เพราะเขารู้สึกว่ากำลังจะหายใจไม่ออก เนื่องด้วยแรงอัดแน่นที่อยู่บริเวณใบหน้าหนักหน่วงเอาการ หากมันไม่เป็นผล เนื่องจากกายอวบอิ่มที่โถมมาทับร่างเขาอยู่ทั้งตัวยังไม่ยอมขยับ และดูเหมือนคุณเธอจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงจำต้องใช้สองมือดันร่างเธอออกห่าง ซึ่งก็พอดีกับร่างนุ่มๆ ผละขึ้นมาอย่างคนเพิ่งรู้สึกตัว แล้วก้มลงมองสองมือของเขาขวับ ก่อนแม่คุณจะกรีดร้องออกมาดังลั่น
“อ๊ายยย! ไอ้โรคจิต ไอ้คนลามก เอามือออกจากหน้าอกของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”
ในขณะที่เจ้าของฝ่ามือใหญ่ที่ขยุ้มสองเนินเนื้ออวบอัดเอาไว้เต็มๆ อุ้งมือยังตั้งตัวไม่ติด สองมือของคุณเธอก็กระหน่ำเข้าใส่ทั้งแผงอกและใบหน้าของเขามาชนิดไม่ยั้งและไม่เลือกที่ โดยที่คนถูกทับเอาไว้ทั้งตัวยังทำอะไรได้ไม่ถนัด หนำซ้ำแก้มสากยังถูกฝ่ามือเล็กซัดมาเต็มแรงทิ้งท้ายจนชายหนุ่มหน้าหัน แล้วรีบดีดร่างนิ่มนวลลุกหนีไปตั้งหลักอย่างว่องไว
หากก่อนที่เรื่องมันจะชุลมุนไปมากกว่านั้นก็มีสาวร่างบางในชุดทะมัดทะแมงเข้ามาขัดตาทัพเสียก่อน
“เฮ้ย! ไอ้ลักษ์ เป็นไงบ้างแก”
สาวผู้มาใหม่รีบปรี่เข้าไปพยุงร่างพี่ชายที่นอนกองอยู่บนพื้น ซึ่งขณะนี้สติสตังแทบไม่เหลือแล้ว ได้แต่นอนครางอยู่เบาๆ หากคนเมาก็ตัวใหญ่และหนักเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ บางๆ จะดึงให้ลุกไหว เธอจึงหันมาเรียกเพื่อนสาวที่ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิมให้ช่วย
“ไอ้ลักษ์! ยืนทื่ออยู่ทำไมล่ะ มาช่วยกันแบกร่างไอ้พี่บุ้งออกไปจากผับเร็วเข้า”
ลักษิกาสะดุ้งแล้วรีบตะลีตะลานหันไปช่วยเพื่อนพยุงร่างคนเมาให้ลุกขึ้น จากนั้นก็พากันลากออกไปจากผับอย่างทุลักทุเล โดยมีแฟนสาวของคนเมาวิ่งตามหลังไปติดๆ เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นภายในระยะเวลาไม่ถึงสองนาที ซึ่งเร็วมาก เชื่อได้เลยว่านักท่องราตรีที่อยู่ในผับบริเวณโต๊ะใกล้ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น อาจจะเห็นว่ามีคนทะเลาะกัน แต่ก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุอย่างแน่นอน
ส่วนทางด้านคู่กรณีกำลังมึนจากนมจากเต้าซึ่งเขารู้ซึ้งดีว่าไซซ์ไม่ธรรมดาที่ถูกอัดมาซะเต็มหน้าแทบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ใครมันจะไม่มึนบ้าง แถมแม่คุณยังมีแจกตบทิ้งท้ายอีกหนึ่งที ฝ่ามือเล็กๆ นั้นหนักหน่วงใช่เล่น กว่าเขาจะตั้งสติและรีบลุกก้าวตามสามสาวออกไป ก็ได้เห็นแค่ท้ายรถแท็กซี่อยู่ไกลลิบโน่นแล้วละ
ชายหนุ่มเตะกระป๋องเบียร์ที่ทิ้งเกลื่อนอยู่หน้าผับระบายอารมณ์ นี่มันวันซวยอะไรของเขาวะเนี่ย มาเหยียบเมืองไทยวันแรกหลังจากไม่ได้กลับมาหกปีเต็มก็เจอดีซะแล้ว มาผับกะจะเข้ามาหาเหล้าดื่มแก้เบื่อแก้เซ็งซะหน่อย จู่ๆ แม่สาวน้อยชื่อแบมนั่นก็ตรงปรี่มาทักทายเหมือนกับรู้จักกันมาสักสิบชาติ ทั้งที่เขาก็เพิ่งเคยเห็นหน้าคุณเธอนี่แหละ จากสรรพนามที่สาวเจ้าใช้เรียก พี่รบอย่างนั้น พี่รบอย่างนี้ เข้าใจว่าคงรู้จักกับคนเป็นน้องชาย เขาก็เลยตามน้ำไปก่อน พอออกปากจะเลี้ยงเหล้า แม่คุณก็ดีใจยกใหญ่ประหนึ่งถูกแจ็กพอต เล่นโผมากอดซะเต็มเหนี่ยว ก่อนแฟนหนุ่มของคุณเธอจะโผล่มาเจอแล้วเกิดเรื่องทั้งหมดนั่น
แต่นั่นยังพอให้อภัยเพราะมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ที่เขาจะจองเวรคือยัยอึ๋มนั่นต่างหาก เอานมมาฟาดหน้าเขาแล้วจากไปยังไม่พอ แม่เจ้ายังด่ามาให้เป็นกระบุง แถมตบปิดท้ายอีกฉาดใหญ่ อย่าให้เจอตัวนะแม่คุณ ขย้ำอย่างเดียวมันคงน้อยไป พ่อจะฟัดไม่เลี้ยงเลยคอยดู! คาดโทษเสร็จชายหนุ่มก็ก้าวกลับเข้าไปในผับอีกครั้ง เพราะกำลังรู้สึกเซ็งหนักกว่าเดิม ต้องใช้เหล้าดีกรีแรงๆ ช่วยบรรเทาอย่างเร่งด่วน
บทล่าสุด
#88 บทที่ 88 ตอนที่91(The end)
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#87 บทที่ 87 ตอนที่90
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#86 บทที่ 86 ตอนที่89
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#85 บทที่ 85 ตอนที่88
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#84 บทที่ 84 ตอนที่87
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#83 บทที่ 83 ตอนที่86
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#82 บทที่ 82 ตอนที่85
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#81 บทที่ 81 ตอนที่84
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#80 บทที่ 80 ตอนที่83
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026#79 บทที่ 79 ตอนที่82
อัปเดตล่าสุด: 5/16/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ลุ้นรักซีอีโอร้าย (Inevitable Love)
"ถ้ากลัวผมจะทำเหรอ?" ซีอีโอหนุ่มย้อนถามถามด้วยน้ำเสียงเรียกร้องสิทธิ์เต็มที่ "สรุปว่าเด็กในท้องนี่... ลูกของผมใช่ไหม?"
หนึ่งคืนที่ผิดพลาด... กลายเป็นความลับที่ตราตรึงไปชั่วนิรันดร์
‘ไพลิน พิทักษ์โยธิน’ ทายาทสาวพันล้าน คืนสุดท้ายในลอนดอนควรเป็นการเฉลิมฉลองการเรียนจบที่แสนหวาน แต่เธอกลับตื่นขึ้นมาบนเตียงของชายแปลกหน้าพร้อมกับความสาวที่สูญสลายไป
ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความละอายและความเจ็บปวดที่เธอฝังลึกไว้เพียงลำพัง
จนกระทั่งรอยผิดพลาดในคืนนั้นเริ่มงอกเงยขึ้นในครรภ์!
‘มาร์คัส แกร์ริสัน’ ซีอีโอหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดของอาณาจักรเทคโนโลยีโรโบติกส์ระดับโลก เขาเป็นทั้งอัจฉริยะและปริศนา ร่ำรวยแต่เย็นชา ปิดกั้นหัวใจจากความรักมานานนับปี
ทว่าหญิงสาวแปลกหน้าในคืนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงรอยเล็บที่สลักลึกบนแผ่นหลังและความโหยหาที่กัดกินใจเขาจนไม่อาจลบเลือน
เมื่อโชคชะตาเหวี่ยงทั้งคู่ให้มาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ มาร์คัสจำเจ้าของรอยเล็บบนแผ่นหลังได้แม่นยำตั้งแต่วินาทีแรก
ยิ่งเห็นหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่น เขาก็ยิ่งมั่นใจว่านั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้













