สายลมพัดหวนคืนสู่เมืองสุ่ย

“ท่านลุง จวนท่านแม่ทัพเฉิงอยู่ที่ใดหรือ” เสียงนุ่มเอ่ยถามพ่อค้าหาบเร่ขายผักอยู่ข้างทาง สองมือยังคอยโอบอุ้มประคองก้อนแป้งน้อยที่หลับตาพริ้มทั้งยังอมนิ้วดูดดุนไม่เลิกรา

“โอ้ เจ้าก็จักไปดูความครึกครื้นเช่นกันรึ โน้น เดินต่อไปทางนั้น เลยศาลาว่าการไปอีกช่วงถนนแล้วเลี้ยวเข้าตรอกข้าง เจ้าก็จะเห็นขบวนแห่ยาวเหยียดเชียวละ”

“ขอบคุณขอรับท่านลุง” กายสูงโปร่งค้อมกายก้มลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณและบอกลา ก่อนจะพาสองเท้าให้ขยับก้าวเดิน

“ขบวนแห่งั้นหรือ” พึมพำเสียงแผ่วพลางลูบไล้แผ่นหลังของเจ้าก้อนแป้งเพื่อปลอบประโลมขับกล่อม สองเท้าก้าวเดินในจังหวะสม่ำเสมอ จนกระทั่งถึงศาลาว่าการตามคำบอกเล่า ห้วงนิทราที่พยายามกล่อมเจ้าก้อนแป้งพลันแตกสลายในทันใด เสียงดังจอแจวุ่นวายดังเซ็งแซ่จากรอบทิศทาง ช่วงกลางถนนถูกว่างเว้น สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงมากมายหาบแร่แข่งกันขายของรวมทั้งฝูงชนที่มุงดู

“ซวนเอ๋อร์....” ก้อนแป้งเงยหน้าขึ้นมองตามคำเรียก ไร้วี่แววเสียงร่ำไห้ขัดใจที่ถูกปลุกขึ้นจากนิทรา ริมฝีปากบางขยับยิ้มจนแก้มกลมพองขึ้นทั้งสองข้าง ส่อให้เห็นฟันคู่ซี่เล็กจิ๋วราวเมล็ดถั่วเขียวน้อยๆ น่ารักน่าชัง

ริมฝีปากบางดุจเดียวกันคลี่ยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากแคบอย่างอดใจไม่อยู่ ถูไถจมูกไปมา ก้มลงฟัดแก้มนุ่มนิ่ม แล้วจึงก้าวเท้าเดินต่อ หลั่งไหลไปตามฝูงชนที่เฝ้ารอขบวนแห่อย่างสนอกสนใจ

เขาก้าวเดินต่อจนกระทั่งเห็นประตูจวนอยู่ไกลๆ แต่ไม่สามารถขยับเข้าไปใกล้มากกว่านั้นได้เนื่องจากชาวเมืองต่างแห่แหนมามุงดู ด้วยไม่อยากเบีดเสียดไปกับผู้คน เขาจึงขยับเท้าถอยหลัง ออกมาอยู่นอกวงเพื่อป้องกันมิให้เจ้าก้อนแป้งได้รับบาดเจ็บ

ตึง!!

เสียงตีฆ้องร้องป่าวดังเข้ามาใกล้ เสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนดังเลื่อนลั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน เจ้าก้องแป้งสะดุ้งเฮือกหนึ่ง ก่อนจะขยับมือโบกไปมาด้วยรอยยิ้ม พยายามจับคว้ากลีบดอกไม้ที่โปรยปรายมาตามทาง

บุรุษผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ร่างกายกำยำควบขี่อาชากล้า ก้าวย่างอย่างมั่นคง ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาเย็นชา กลางอกสวมใส่ผ้าแพรสีแดงสด บ่งบอกถึงพิธีมงคลที่กำลังดำเนิน

ในคราแรกเขาเงยหน้าขึ้นด้วยความปีติยินดี ก่อนจะกลายเป็นแข็งค้างในบัดดล

“เฮ้อ น่าอิจฉาคุณหนูสี่ตระกูลลั่วเสียจริง ได้เอกบุรุษเช่นนี้ไปครอบครอง ใต้หล้านี้ไม่ว่าสิ่งใด ท่านแม่ทัพเฉิงล้วนหามาประเคนให้นางเป็นแน่”

“เจ้าก็ว่าไปนั่น ท่านแม่ทัพต่างหากที่น่าอิจฉา ได้หญิงงามล่มเมืองปานนั้นไปครอง เป็นข้าคงตระกองกอดนางทุกเช้าค่ำไม่ห่างกายสักคืนเลยคอยดู” ชายผู้หนึ่งพูดพลางยกมือวาดปากกระลิ้มกระเหลี่ย

“จิ๊ จิ๊ จิ๊ ไม่ว่าจะเจ้าบ่าวหรือเจ้าสาว ล้วนน่าอิจฉาทั้งสิ้น ใครไม่รู้บ้างว่าคุณหนูสี่ตระกูลลั่วเป็นดุจดั่งบุตรตรีขององค์ฮ่องเต้ องค์ไทเฮารักใคร่นางออกปานนั้น แทบจะแต่งตั้งนางเป็นกงจู่[1]อยู่แล้วเชียว หากไม่ติดที่ว่าหากแต่งตั้งนางจริงๆ คงต้องแต่งออกไปเป็นองค์หญิงบรรณาการให้แคว้นอื่น องค์ไทเฮาทรงยอมให้เป็นเช่นนั้นที่ใดกัน จึงได้ลงเอ่ยกับท่านแม่ทัพเฉิงนี่ไงเล่า” ชายหนุ่มอุ้มกอดกระชับเจ้าก้อนแป้งเอาไว้แน่น ในคราแรกเขาไม่ทันได้ฟังเรื่องราวความเป็นมา หากแต่บัดนี้ได้ยินชัดเจนแล้วรอยยิ้มที่เคยมี พลันเลือนหายไป

“ซวนเอ๋อร์ ดูท่าพวกเราคงมาช้าไปหน่อยกระมัง” เขาพูดพลางก้มหน้าลงมองลูกน้อย สองแขนโอบอุ้มประคอง ขับกล่อมบุตรชาย ก่อนจะขยับถอยหลังไปที่มุมกำแพง

เขาทรุดตัวลงนั่ง จัดท่าทางของบุตรชายให้นอนลงบนตัก พร้อมกับหยิบกู่ฉิน[2] ที่สะพายหลังออกมา

ยามที่ปลายนิ้วกรีดกราย เสียงกังวานใสของกู่ฉินดังขึ้น ขัดกับบรรยากาศโดยรอบที่ครึกครื้นสนุกสนาน

รอรักอยู่ใต้ชายคา

เสียงดังรำไรมาแต่ไกล

ล่องลอยดั่งวิญญาณ

มิรู้ตนว่าช้ำใจหรือดีใจ

มีเพียงคำบอกรักที่ยากจะพรากจากกัน......

เพลง [THAISUB/PINYIN] 糯米Nomi - 情字难 Qíng zì nán (ความรักเป็นเรื่องยาก) แปลไทย [BY YARDHAYMAN]

[1]กงจู่ หมายถึง เจ้าหญิง

[2] กู่ฉิน 7 สาย ใช้สำหรับบรรเลงเพลงพิณ