สุภาพบุรุษแวมไพร์

โรงพยาบาล

ว่ากันว่า ‘ความรัก’ ไม่เคยทำให้ใครเจ็บปวด

หากแต่เป็น ‘คนรัก’ ต่างหากที่เป็นต้นเหตุของคราบน้ำตา

แต่ถ้าหากทุกอย่างเป็นเช่นนั้นแล้ว

ทำไมเสียงกู่ก้องกรีดร้องในหัวใจ...ยังเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา

“พี่ยังไม่หลับใช่มั้ยคะ แค่กๆ”

น้ำเสียงแหบแห้งและเสียงไอโขลกจากเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงทำให้ ‘คิมยองวอน’ ต้องปิดหนังสือเล่มเล็กในมือลงฉับพลัน สองเท้ารีบก้าวมาหยุดยืนอยู่ด้านข้างเตียง หางตาเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ด้วยความรู้สึกประหลาดใจ หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคมเข้มจะทำหน้าที่มองสำรวจใบหน้าที่ดูอิดโรยของน้องสาวด้วยความห่วงใย

‘คิมยองแอ’ เด็กสาวอายุเพียงเก้าขวบส่งมอบรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงให้กับเขา ยองแอเป็นเด็กร่าเริงสดใสและมักแบ่งปันรอยยิ้มที่ทำให้โลกน่าอยู่ให้กับคนรอบข้างเสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งในเวลาที่เธอกำลังนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล

“เรานั่นแหละ ทำไมถึงยังไม่นอน นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะยองแอ” ยองวอนเปิดบทสนทนาระหว่างเขากับยองแอด้วยคำถามเชิงตำหนิ แต่แฝงเอาไว้ด้วยความห่วงใย ฝ่ามือแสนอบอุ่นคู่ที่เขาใช้มันโอบอุ้มและปกป้องเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็กเอื้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอด้วยความอ่อนโยน

ก่อนหน้านี้ร่างกายของยองแอเคยมีน้ำมีนวลกว่านี้ ใบหน้าของเธอแจ่มใสกว่านี้ เส้นผมของเธอหนาและดกดำกว่านี้ แต่หลังจากเมื่อสามเดือนก่อนตรวจพบว่ามีโรคร้ายแฝงอยู่ในร่างกายของเธอ โรคร้ายนั่นก็ค่อยๆ กลืนกินความสดใสของเธอให้ลดหายไป

‘มะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน หรือ ลิวคีเมีย (Acute lymphoblastic leukaemia)’ คือเหตุผลที่ทำให้ยองแอต้องกลายเป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสงสาร แม้ว่าตัวเธอเองจะพยายามเข้มแข็ง รวมไปถึงทุกคนจะพยายามช่วยกันอย่างสุดความสามารถเพื่อจะรักษาเธอให้หายขาดจากโรคร้ายที่กำลังเผชิญ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ง่ายอย่างนั้น

ผลจากการถ่ายเลือดทำให้เธอเคยติดเชื้อในกระแสเลือด ผ่านวินาทีแห่งความเป็นความตายมาอย่างยากลำบาก แพทย์ต้องสั่งชะลอการรักษาเพื่อให้ร่างกายของเธอฟื้นตัวจากอาการติดเชื้อเสียก่อน รอจนอาการของเธอดีขึ้นจึงสามารถกลับมาทำการรักษามะเร็งด้วยการให้คีโม

แต่ผลปรากฏว่าร่างกายของยองแอตอบสนองกับตัวยาได้ไม่ดีเท่าที่ควร จึงทำให้ต้องเปลี่ยนตัวยาอยู่หลายครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งล้วนมีผลข้างเคียงที่ทำให้เธออ่อนแอลงเรื่อยๆ ทั้งอาเจียน ท้องเสีย ไข้ขึ้นสูง เส้นผมจากที่เคยหนาและดกดำก็เริ่มหลุดร่วงจนหมด ยองแอต้องใส่หมวกไหมพรมตลอดเวลา โดยมียองวอนเป็นคนเลือกแบบและสีสันสดใสแบบที่เธอชอบมาให้ บ่อยครั้งที่เขามักจะสวมมันเป็นเพื่อนเธอเพราะไม่ต้องการให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว

“ฉันนอนไม่หลับน่ะค่ะ” ยองแอสารภาพเสียงแหบแห้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอบอกได้ดีว่าเธอไม่โกหก

ยองวอนสังเกตว่าในค่ำคืนนี้ใบหน้าของยองแอดูซีดขาวกว่าคืนก่อน อาจเพราะเมื่อช่วงบ่ายเธออาเจียนจนหมดแรง แถมยังทานอะไรไม่ค่อยได้จนเขาเองก็ยังเป็นกังวลอยู่มาก

ยองวอนหย่อนก้นนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง สิ่งที่เขาทำเสมอเวลานั่งตรงนี้ก็คือจับมือของยองแอขึ้นมากุมเอาไว้ จ้องมองรอยยิ้มที่ขมขื่นของเธอนั้นด้วยหัวใจที่ปวดแปลบ

ถ้าเลือกได้ ยองวอนอยากจะเป็นคนที่รับเอาโชคร้ายทั้งหมดนั่นไว้เสียเอง อยากเป็นคนที่ตรวจพบเชื้อร้ายนั้นแทนเธอ สิ่งที่เขาเฝ้าอธิษฐานมาตลอดนับตั้งแต่วันที่รู้เรื่องคือขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง สิ่งที่เขาปรารถนาและจะขอยอมแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี คือการได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของน้องสาวเพียงคนเดียวคนนี้อีกครั้ง

“พี่คะ”

“ไม่ต้องกลัว พี่จะอยู่ข้างๆ เธอ” ยองวอนปลอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมกับก้มจูบเบาๆ ที่หลังมือของยองแอ หวังจะส่งผ่านกำลังใจทั้งหมดจากเขาไปถึงเธอ ขอให้มันช่วยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยได้เหมือนกับที่เป็นมาตลอด

“ฉันไม่ได้กลัวค่ะ ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว พี่เองก็ไม่ต้องกลัวนะคะ ถ้าหากว่าพรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นกับฉันจริงๆ พี่ต้องเข้มแข็งนะ”

คำพูดของเด็กหญิงวัยเก้าขวบทำให้ยองวอนรู้สึกจุกอยู่ในอก

“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอทั้งนั้นยองแอ ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี” ยองวอนให้คำมั่นสัญญา แม้ลึกๆ แล้วเขาจะรู้ดีว่ามันเป็นถ้อยคำโกหก แต่ความกลัวที่ฝังอยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจ จำเป็นต้องถูกซ่อนเอาไว้ให้อยู่ได้แค่เพียงในนั้น ไม่มีทางที่เขาจะแสดงออกมาให้เธอเห็นแน่นอน