อ้อมกอดร้าย

เพราะไม่ได้ตั้งใจได้เธอเป็นเมีย เขาจึงยื่นคำขาดว่าจะทำหน้าที่สามีแค่ปีเดียว แต่เขาเองกลับต้องทบทวนสัญญาใหม่ เพราะดันมีโซ่ทองคล้องใจที่เขาไม่อาจปล่อยเธอได้ในท้ายที่สุด

ไตรทศ – หทัยภัทร

ไตรทศ พ่อเลี้ยงหนุ่มหล่อแต่ดุดัน กินเหล้าเมาและเข้าห้องผิดในคืนนั้น ทำให้เขาต้องรับผิดชอบ หทัยภัทร ตามความต้องการของพ่อแม่ฝ่ายหญิง ทั้งที่เขารักกับ รติมา ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนมาก่อน เขาจำใจรับเธอเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย แต่ตลอดเวลากลับแสดงออกและย่ำยีให้เธอเจ็บช้ำเจียนตาย หทัยภัทรต้องทนอยู่กับความเกลียดชังจากสามีที่ไม่เคยรัก หากแต่เธอยอมจำทนมีชีวิตอยู่เพื่อเยื่อใยสุดท้าย ลูก ข้อโซ่บอบบางที่เธอจะไม่มีวันทำลายอย่างเด็ดขาด

©©©©©©©©

บทที่ 1

เมียที่ไม่ตั้งใจ

ร่างสูงยืนนิ่งที่ระเบียงศาลาริมน้ำในยามเย็นย่ำใกล้ค่ำ ทิ้งบุหรี่ที่สูบมวนแล้วมวนเล่าลงในน้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมเสียงถอนหายใจจนไม่อาจนับครั้ง สักครู่ก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ้น

“พ่อเลี้ยงคะ...มื้อค่ำเสร็จแล้ว พ่อเลี้ยงจะกินข้าวก่อนไหมคะ”

“ผมไม่หิว” ไตรทศตอบห้วน ๆ พร้อมขว้างก้นบุหรี่ลงน้ำด้วยสีหน้าถมึงทึงขณะหันกลับมายังหญิงสาวในเสื้อคอบัว นุ่งผ้าซิ่นลวดลายประณีต

“ค่ะ” หทัยภัทรพยักหน้ารับ แต่ก่อนหันหลังกลับก็ต้องชะงักเมื่อไตรทศเอ่ยขึ้น

“ทีหลังไม่ต้องทำกับข้าวไว้ก็ได้ เพราะผมไม่อยากกินข้าวที่บ้าน”

“ค่ะ”

“นี่พูดได้แค่นี้เองหรือ ถ้าพูดคำอื่นไม่เป็นทีหลังไม่ต้องมาพูดกับผมก็ได้นะ!”

ชายหนุ่มก้าวลงมาจากศาลา หยุดตรงหน้าหญิงสาวที่มองไปทางอื่นเหมือนไม่อยากสบนัยน์ตาเข้มคู่นั้นที่ตอนนี้ข้นคลั่กด้วยแรงอารมณ์

“พริ้มขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง พริ้มจะจำไว้ค่ะ”

“แล้วก็จำไว้ด้วยว่าถ้าผมไม่เรียกก็ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามาหา สะใจแล้วใช่ไหมที่เป็นแบบนี้!”

“พ่อเลี้ยง” หญิงสาวตระหนกเมื่อเขากระชากไหล่บางจนร่างนั้นเซเข้าหาอกกว้าง มือหนาหนักบีบไหล่เธอไว้แน่น แน่นจนหทัยภัทรเจ็บแปลบไปถึงหลัง แต่หญิงสาวกลับอดทนไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“ถึงขนาดนี้แล้วไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นอ่อนต่อโลก ทำเป็นไร้เดียงสาทั้งที่คุณมันมายายิ่งกว่ากะหรี่ข้างถนน!”

“พ่อเลี้ยง...พริ้มเจ็บค่ะ”

“คุณเจ็บแต่ผมทรมานกว่าไม่รู้กี่เท่า! นี่ใช่ไหมที่คุณต้องการ อยากมีผัวจนตัวสั่นถึงขนาดวางแผนทุกอย่างไว้จนสำเร็จ นี่ไง! ได้ผมเป็นผัวแล้วพอใจหรือยัง!”

“พ่อเลี้ยงปล่อยพริ้มก่อนเถอะค่ะ พริ้มเจ็บจริงๆ นะคะ”

“ก็ไม่ได้อยากจะแตะต้องนักหรอก ทำหน้าเหมือนไร้เดียงสา ทำเป็นมารยาแต่ไม่รู้ว่าผ่านใครมาแล้วสักกี่คน!”

ไตรทศผลักร่างแน่งน้อยออกห่าง หทัยภัทรเอามือลูบบนไหล่ เจ็บขนาดไหนเธอก็ยังไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา ได้แต่ก้มหน้า

“ถ้าพ่อเลี้ยงไม่กินข้าว พริ้มจะไปเก็บก่อนค่ะ”

หทัยภัทรหันหลังให้และเดินกลับเข้าไปในบ้านไม้สักหลังใหญ่ท่ามกลางป่าเขาแวดล้อม หลังจากเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานตามธรรมเนียมพื้นบ้านเล็กๆ กับ ไตรทศ เสาวภาคย์ เจ้าของ เสาวภาคย์ปางไม้เลื่องชื่อเมืองน่านได้เพียงวันเดียวเท่านั้น

หทัยภัทรก็รู้แก่ใจว่าการแต่งงานที่เกิดขึ้นมันหาใช่ความตั้งใจของไตรทศไม่ เขาจำต้องมารับหน้าที่เจ้าบ่าวจำยอมก็เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาไปงานเลี้ยงที่บ้านของเธอ

พ่อของหทัยภัทรเป็นช่างไม้ในละแวกใกล้เคียง และมีการจัดเลี้ยงกันแค่ไม่กี่คนเท่านั้น เธอก็รู้จักเขา เจ้าของปางไม้ชื่อดังที่ยังหนุ่มแน่นและขึ้นชื่อว่าทำแต่งานไม่เคยหยุดหย่อน ไตรทศเป็นชายในฝันของผู้หญิงหลายๆ คน เขาหล่อเหลา กำยำ และมีความสุภาพ ไม่เคยแสดงความรุ่มร่ามกับผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยด้วย

เธอเองเป็นคนหนึ่งที่แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ อย่างชื่นชม ไม่เคยคิดหวังแม้ลึก ๆ จะแอบชอบเขาก็ตามที เหตุผลเพราะไตรทศมีผู้หญิงที่เขาชอบพออยู่ก่อนแล้ว เป็นคนที่เธอรู้จักดี คือรติมา ญาติใกล้ชิดกันมากเพราะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

รติมาเป็นลูกสาวคนเดียวของลุง เรื่องนี้ใครต่างก็รู้กันในหมู่เครือญาติ แต่คืนที่เกิดเรื่องรติมายังไม่กลับจากกรุงเทพฯ เพราะยังเรียนมหาวิทยาลัย สำหรับหทัยภัทรไม่ได้เรียนต่อหลังจบเพียงชั้นมัธยมปลาย

เธอต้องช่วยงานที่บ้านเพราะฐานะไม่ได้ร่ำรวยอย่างญาติผู้พี่ ถึงกระนั้นเธอไม่เคยเก็บเอามาเปรียบเทียบให้เป็นปมด้อย ยังคงคบและพูดคุยกับรติมาเหมือนเป็นพี่สาวคนหนึ่งเสมอ

ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นร้ายแรงและทำร้ายจิตใจใครหลาย ๆ คน คืนนั้นเธอไม่รู้ตัวเลยว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะไตรทศกินเลี้ยงกับพ่อของเธอและมีเพื่อนร่วมวงเหล้าอีกแค่สองสามคน

เธอเข้านอนตอนสี่ทุ่มและตื่นขึ้นมาในตอนรุ่งสางด้วยความตกใจเมื่อเห็นไตรทศนอนอยู่ข้าง ๆ พอเขารู้สึกตัวก็ดุเหมือนทุกอย่างเริ่มอลหม่าน เพราะเขาเองก็ตกใจที่จู่ ๆ มาล้มตัวนอนบนเตียงลูกสาวเจ้าของบ้าน

หทัยภัทรยังนึกเห็นภาพและได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบเปิดประตูก็เห็นพ่อกับแม่และยังมีเพื่อนบ้านอีกคนยืนอยู่และทุกคนตกใจมาก แม่ของเธอโวยวายขึ้นว่า

“ว๊าย!...ตายแล้ว...เกิดอะไรขึ้น...ทำไมพ่อเลี้ยงเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ล่ะ”

“แม่...พ่อ...ไม่มีอะไรเลยนะ พริ้มไม่ได้...”

“ไม่มีอะไรได้ยังไง พริ้ม...ทำไมพ่อเลี้ยงมานอนในห้องลูกล่ะ”

“ใจเย็นนะครับ...นี่ผมก็เพิ่งรู้สึกตัว ผมคงเข้าห้องผิด”

ไตรทศอธิบายแต่พ่อของหทัยภัทรหน้าเครียด

“พ่อเลี้ยงบอกว่าเข้าห้องผิดเหรอครับ...แล้วมาเข้าห้องลูกสาวผมแบบนี้เนี่ยเหรอ นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะครับไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย”