เกลียดชังโดยอัลฟ่า

ตัวละคร สถานที่ แนวคิด หรือเหตุการณ์ทั้งหมดที่กล่าวถึงในหนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งสิ้นและไม่เกี่ยวข้องกับผู้ที่มีชีวิตอยู่หรือล่วงลับไปแล้ว ฉากและองค์ประกอบอื่นๆ ทั้งหมดของเรื่องเป็นเพียงจินตนาการและเรื่องแต่งของข้าพเจ้า หากพบความคล้ายคลึงใดๆ ล้วนเป็นเรื่องบังเอิญ

เรื่องนี้มีเนื้อหาที่มืดหม่นและสำหรับผู้ใหญ่ เช่น ความรุนแรงและเรื่องทางเพศ หากคุณรู้สึกไม่สบายใจกับเนื้อหาดังกล่าว โปรดงดอ่าน

การขโมยผลงาน/แนวคิดใดๆ ของข้าพเจ้าจะได้รับโทษอย่างรุนแรงเนื่องจากการลอกเลียนแบบเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

สงวนลิขสิทธิ์ทั้งหมด

ซาน 2045

2021

ตอนที่ 1

ผมมองเห็นพรมแดนแล้ว เห็นต้นโอ๊กโบราณนั่น ผมเช็ดเหงื่อที่ขอบผม มองข้ามไหล่ตัวเอง เสียงกรงเล็บดังสนั่นกระทบพื้น บดขยี้ใบไม้ใต้ฝ่าเท้าขณะไล่ล่าผม เสียงครางหลุดจากริมฝีปาก ฝูงหมาป่าจะไม่ไปไกลกว่าพรมแดน และผมรู้ว่าต้นไม้นั่นจะเป็นที่หลบภัยได้ ถ้าผมไปถึงมันทันเวลา

ขณะที่หมาป่าตัวหนึ่งกำลังไล่กวดมาใกล้ ผมเลี้ยวอย่างแรง กระโดดข้ามต้นไม้ที่ล้มอยู่

ผู้ไล่ล่าผมเร็วและแข็งแรงกว่า เพราะเป็นอัลฟ่าและเบต้า แต่ผมคล่องแคล่วและมีประสบการณ์ การมีร่างกายเล็กกว่ามีข้อได้เปรียบบ้าง ผมรู้วิธีหลบ เลี้ยวหักมุม และกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางได้เร็วกว่าพวกอัลฟ่าและเบต้า

ทันใดนั้น หมาป่าที่น่ากลัวกว่าเกือบกัดขาผมขาด กรงเล็บจมลึก ทำให้ผมล้มคะมำ

"อ๊าห์!" ความเจ็บปวดแล่นเข้าครอบงำขาขวาผม

ก้าวของผมสะดุดไปวินาทีหนึ่งขณะที่มองลงไปที่น่อง เลือดไหลออกมาจากแผลลึกที่เกิดจากเล็บที่ฉีกเนื้อ ความแสบร้อนทำให้น้ำตาผมคลอ ผมรู้สึกได้ว่าฝูงหมาป่ากำลังเข้ามาใกล้โดยไม่มีทีท่าว่าจะชะลอลง

สูดลมหายใจลึก ผมหลับตา อะดรีนาลีนพุ่งพล่านในร่างกาย ผมใช้มันลุกขึ้นยืนและวิ่งสุดแรง

ผมแทบไปไม่รอด

เกือบวิ่งชนลำต้นยักษ์ ผมหันกลับและหยุดชะงัก ถ้าหมาป่าข้ามพรมแดนมา ผมจะตายภายในไม่กี่วินาที ไม่มีทางที่ผมจะทนความเจ็บปวดที่ขาและไฟที่ลุกไหม้ในปอดได้อีกต่อไป

ผมแทบร้องไห้ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ผสมกันระหว่างความยินดี ความโล่งอก และความเหนื่อยล้า เมื่อเห็นหมาป่าที่ดุร้ายหยุดกะทันหัน จนพวกมันล้มทับกันเป็นกองของแขนขาและเสียงเห่าที่สับสน

ผมล้มลงกับพื้นและกุมขาด้วยมือทั้งสอง พิงต้นไม้ที่ให้ที่กำบัง พยายามหายใจอย่างสิ้นหวัง กองของอัลฟ่าและเบต้าค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เปิดทางให้ผู้นำเดินผ่าน

"ถ้าฉันจับได้ว่าแกมาแอบซุ่มในอาณาเขตของเราอีก ฉันจะฉีกหัวแกออก เข้าใจไหม?" เสียงของเขาดังก้องไปทั่ว ลึกและเข้มข้นจนทำให้พื้นดินใต้ผมสั่นสะเทือน

ผมสะดุ้งตื่นและมองไปรอบๆ เพียงเพื่อพบว่าผมอยู่ในห้องของตัวเอง อกผมกระเพื่อม หายใจออกมาเป็นห้วงๆ ขณะที่พยายามกลืนน้ำลาย หลับตาลง ผมปล่อยให้ตัวเองได้หายใจสักครู่ อาบแสงแดดยามเช้า เส้นผมบางเส้นติดอยู่กับหน้าผากที่มีเหงื่อซึม

มันเป็นความฝันบ้านั่นอีกแล้ว

ผมไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมถึงยังฝันแบบเดียวกันไม่หยุด คนพวกนั้นเป็นใคร? และทำไมพวกเขาถึงไล่ล่าผม?

คนในโลกนี้ถูกแบ่งออกเป็นสามชนชั้น—อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า อัลฟ่าอยู่บนสุดของห่วงโซ่และถือเป็นสายพันธุ์ที่เหนือกว่าในทุกด้าน เบต้าเป็นรองผู้บังคับบัญชา จากนั้นก็มาถึงเผ่าพันธุ์อ่อนแอของผม—โอเมก้า พวกเราถูกมองแต่ไม่ได้ยิน ถูกปฏิบัติเหมือนเครื่องจักรสำหรับการสืบพันธุ์และทาสทางเพศของอัลฟ่า มีเพียงโอเมก้าชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับความเคารพ อัลฟ่าและโอเมก้ามีโอกาสสูงที่จะให้กำเนิดอัลฟ่าบริสุทธิ์ (คนที่สืบทอดยีนเด่นทั้งหมดจากอัลฟ่า) พวกเขาจับคู่กับโอเมก้า ส่วนใหญ่เบต้าและอัลฟ่าจะแต่งงานกัน

ไม่มีใครสนใจโอเมก้าน่าสมเพชอ่อนแอแบบผม มันไม่ใช่ความผิดของผมที่เป็นโอเมก้า ผมหมายถึง มันผิดตรงไหนกัน?

ลมหายใจถอนออกมาจากริมฝีปากยิ่งผมคิดถึงมัน

ไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นจากการคิดเรื่องนี้ ผมดึงผ้าปูที่นอนออกจากร่างกาย ลุกขึ้นยืน เตียงนอนตอนเช้าต้องเก็บให้เรียบร้อยก่อนที่ผมจะออกไป ไม่อย่างนั้นแม่จะไม่ให้ผมกินอาหารทั้งวัน

เมื่อห้องของผมสะอาดเอี่ยม ผมปิดประตูและเดินลงบันได

"คนนี้ล่ะ?" เสียงพ่อของผมดังก้องในหู ขณะที่ผมยืนอยู่ที่ขอบบันได ผมกลั้นหายใจ พยายามไม่ให้ถูกจับได้

พี่สาวของผมอายุยี่สิบเอ็ด และเธอจะต้องแต่งงานตามประเพณี

"ไม่ ฟรังค์ เขาอายุเกือบสามสิบแล้วนะ" แม่ของฉันดุ "แก่เกินไปสำหรับลูกสาวฉัน คาร่าต้องการคนที่หล่อ รวย และเป็นอัลฟ่าแพ็ค คนนี้ไม่มีอะไรเลย ดูหยาบๆ"

"เขาก็เป็นอัลฟ่านะที่รัก พวกเราก็หยาบๆ กันทั้งนั้นแหละ" เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าของพ่อดังขึ้น

พวกเขาพยายามหาอัลฟ่าที่เหมาะสมให้พี่สาวฉันมาหลายเดือนแล้ว

"โธ่ ใจเย็นสิ คุณแม้แต่แมลงวันยังไม่กล้าทำร้ายเลย" แม่ฉันฮึดฮัด "คุณไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่อยากให้คนอื่นเชื่อหรอก คาร่าเป็นคนอ่อนไหว ฉันไม่อยากให้อัลฟ่าที่ดุดันมาทำให้เธอกลัว เธอต้องการคนที่อ่อนโยนกว่านี้"

"แล้วโรสล่ะ ลูกเราอีกคน เธอก็ต้องการคู่ชีวิตเพื่อตั้งรกรากเหมือนกันนะ"

แก้มฉันร้อนผ่าวเมื่อได้ยินเรื่องการหาคู่ชีวิต ฉันจะบอกพวกเขายังไงดีว่าฉันเจอคนคนนั้นแล้ว คนที่ปฏิบัติกับฉันดีและช่วยให้ฉันลืมความทุกข์และความเจ็บปวดในชีวิต ก่อนที่ฉันจะเดินออกไป เสียงแหลมคมของแม่ก็แทงเข้าหูฉัน

"คุณต้องมาทำอารมณ์ฉันเสียอีก! ฉันไม่สนใจเธอหรอก" แม่ฉันพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด "แล้วใครจะทำงานบ้านถ้าเธอแต่งงานไปแล้ว คิดสิคะอัลฟ่า!"

น้ำตาคลอตา แม่ใจร้ายได้ขนาดนี้เลยหรือ ฉันเกือบจะบอกข่าวกับพวกเขาแล้วเชียว

"พอได้แล้วแมรี่! เธอก็เป็นลูกสาวเราเหมือนกัน เราควรคิดถึงเธอบ้าง เธออายุน้อยกว่าคาร่าแค่ปีเดียวเท่านั้น"

ฉันเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างรุนแรง สูดจมูกเบาๆ กะพริบตาไล่น้ำตา ฉันตั้งใจทำเสียงดังด้วยเท้าและไอก่อนก้าวออกไป สายตาสองคู่จับจ้องฉันขณะที่ฉันเดินเงียบๆ ไปที่ครัว มีก้อนอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ฉันเลยไม่แม้แต่จะทักทายพวกเขา

"อรุณสวัสดิ์ โรส" เสียงห้าวของพ่อทำให้ฉันชะงัก

ฉันมองข้ามไหล่และพยักหน้าให้เขา

แม่บิดปาก "ดูท่าทางเธอสิ! ไม่แม้แต่จะทักทายเราอีกแล้ว"

"แมรี่ เลิกเถอะนะ นี่มันเช้าๆ อยู่ เธอเพิ่งตื่นนอน"

"ช่างเถอะ" แม่กลอกตาก่อนหันความสนใจไปที่กองแฟ้มบนโต๊ะ

พวกเขายังคงคุยกันต่อขณะที่ฉันเล็ดลอดผ่านพวกเขาเข้าไปในครัว ฉันก้มตัวเหนืออ่างล้างหน้าและล้างหน้าด้วยน้ำเย็น สูดลมหายใจลึกๆ ฉันจะไม่ร้องไห้อีก คิดแบบนั้นไว้ ฉันหันไปทำกิจวัตรประจำวัน—ทำอาหารเช้าให้ทุกคน

ทันทีที่แน่ใจว่าพ่อแม่ออกไปดื่มน้ำชายามบ่ายกับเพื่อนบ้านแล้ว ฉันก็แอบออกไป พี่สาวฉันยังไม่กลับบ้าน คาร่ากำลังเรียนเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังที่สุดในเมือง เธอเรียนจนดึก เจ็ดโมงเย็น ฉันไม่เข้าใจว่ามันเป็นยังไง เพราะพ่อแม่คิดว่าการศึกษาระดับมัธยมก็เพียงพอสำหรับฉันแล้ว

"โรส!" มีคนตะโกนเรียกชื่อฉันจากไกลๆ

เมื่อหันไป ริมฝีปากฉันโค้งเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขา อัลฟ่าของฉัน—เซน เขาโบกมือ ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟถนน เหตุผลที่เราไม่ได้พบกันที่บ้านฉันเพราะพ่อแม่ไม่ชอบเซนเลย ตอนมัธยม เราเป็นเพื่อนกัน แต่พวกเขาเกลียดครอบครัวของเขา

มันยากขึ้นสำหรับเราที่จะพบกันหลังจากรู้เรื่องนั้น แต่เซนหาทางได้ เราพบกันที่จุดเดิมมาสี่ปีแล้ว นั่งบนม้านั่งเดิมจนดึกดื่นสำหรับเราทั้งคู่

"หวัดดี" ฉันยิ้มอย่างเขินอาย นั่งลงบนม้านั่งว่างและเว้นที่ให้เขา

ดวงตาของเขาจับจ้องใบหน้าฉัน สายตาหรี่ลงก่อนที่เขาจะถอนหายใจ "ร้องไห้อีกแล้วเหรอ"

ปากฉันอ้าค้าง และมือฉันบินไปที่ใบหน้าทันที เขารู้ได้ยังไง ฉันแน่ใจว่าล้างตาดีแล้ว

"ดวงตาเธอ" เขาเลียริมฝีปาก "มันบอกความจริง แม้เธอจะไม่พูดก็ตาม"

ฉันหลบสายตาแล้วเพ่งมองรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่วางอยู่บนตะแกรง บางครั้งฉันเกลียดเวลาที่เขาทำแบบนี้ แต่อีกอย่าง เซนรู้จักฉันดีเกินไป และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนอะไรจากเขา

เขาเชยคางฉันให้หันไปทางเขา นิ้วโป้งลูบแก้มฉันเบาๆ "สักวัน ฉันจะพาเธอไปจากที่นี่"

ความหวังผลิบานในอก เหตุผลเดียวที่เราไม่บอกใครคืออายุของฉัน เมื่ออายุยี่สิบเอ็ด ฉันจะรู้ว่าเซนเป็นอัลฟ่าของฉันจริงๆ หรือไม่ บางครั้งคนก็โชคดีและได้อยู่กับแฟนของพวกเขา บางครั้งพวกเขาต้องอยู่กับคู่ชีวิตที่ถูกกำหนดมา

เซนกำลังรอสิ่งเดียวกัน เราตัดสินใจว่าแม้เราจะไม่ใช่คู่ชีวิตของกันและกัน เราก็จะอยู่ด้วยกัน นั่นเป็นเหตุผลที่เขาทำงานสองกะเพื่อพาฉันออกไปจากครอบครัว

"และฉันก็หวังเช่นนั้น"