เจ้าสาวมาเฟียของเขา

ค่ำคืนอบอุ่น สายลมฤดูร้อนพัดผ่านเส้นผมของหญิงสาวทั้งสามที่เบียดเข้าไปในคลับใกล้ๆ

คลับคึกคัก มีชีวิตชีวาและคึกครื้น แสงไฟสลัวสีบูรุนดีและควันขาวหมอกสร้างบรรยากาศของคลับที่มีชีวิตชีวา ขณะที่ผู้คนเต้นตามจังหวะของเพลง

"ฉันว่าเราไม่ควรมาที่นี่นะ" เป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีพีชของน้องสาวคนเล็ก อลินา ดวงตาของเธอกวาดมองรูปลักษณ์ของทุกคนที่เธอเห็นได้ในคลับ

พี่สาวทั้งสองของเธอ วาเนสซ่าและไลล่า จ้องมองเธอด้วยความงุนงง

"อะไรเหรอ?" เธอยักไหล่ใส่พวกเขาแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์

"ทำไมเธอถึงเป็นเด็กนักล่ะ? ฉันเข้าใจว่าเธอเป็นน้องคนเล็ก แต่อย่างน้อยเธอก็กล้าหน่อยสิ!" ไลล่าตะโกนเดินมาหาเธอที่บาร์

"ทำไมเธอต้องกลัวอะไรตลอดเวลาด้วย?" วาเนสซ่าเห็นด้วย

"พ่อแค่บอกว่า..." อลินาพยายามปกป้องตัวเอง แต่ถูกพี่สาวของเธอปัดทิ้งอย่างรวดเร็ว

"ลูกรักของพ่อ เลิกทำตัวเหมือนเธอเป็นคนเชื่อฟังที่สุดได้แล้ว เธอรู้ไหม มันไม่ได้พาเธอไปไหนหรอก" วาเนสซ่าพูดเยาะก่อนจะเดินจากไป

อลินาจ้องมองเงาร่างของเธอหายเข้าไปในคลับและดวงตาของเธอหรี่กลับมาที่ไลล่า

"ไลล่า เธอเข้าใจฉันใช่ไหม? เธอเป็นพี่คนโต ฉันแค่พยายามจะ..."

"พอเถอะ" ไลล่าบึ้งตึงทันทีก่อนจะทิ้งอลินาไว้ตามลำพัง

อลินามองพี่สาวของเธอแยกย้ายกันไปและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเริ่มก่อตัวขึ้นภายในตัวเธอ

อลินา

ฉันมองพี่สาวของฉันทิ้งฉันไปเหมือนเคย และฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกที่คอ ทำไมพวกเขาถึงมองทุกอย่างที่ฉันทำเป็นภัยคุกคามล่ะ?

มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เราเด็กๆ แล้ว พวกเขาไม่เคยนับฉันเป็นน้องสาวและมักจะรีบชี้นิ้วกล่าวหาฉันเสมอ

พ่อรักลูกทุกคนเท่าเทียมกัน และฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ว่าฉันเป็นคนที่เชื่อฟังและขยันที่สุดเพื่อให้พ่อโปรดปรานฉัน พวกเขาเป็นพี่สาวของฉันเพื่อพระเจ้า

ฉันจะได้อะไรจากการทำให้พวกเขาดูไม่ดี? ความเจ็บปวดของฉันทำให้ฉันทนไม่ไหว และฉันรีบวิ่งไปที่ทางออกทันที

ฉันเพิกเฉยต่อพี่สาวของฉันที่ก็เพิกเฉยต่อการจากไปของฉันเช่นกัน ขณะที่พวกเขาส่ายร่างกายรอบๆ ผู้ชาย คลับมีกลิ่นของเซ็กซ์และแอลกอฮอล์ลอยอยู่ในอากาศ ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้ามีคนกำลังมีเซ็กซ์กันในห้องน้ำ

เมื่อเอื้อมไปที่ประตูกระจกของคลับ ฉันบังเอิญชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาในคลับพอดีกับที่ฉันเอื้อมมือไปจับที่จับประตู

"ขอโทษค่ะ" ฉันพึมพำผ่านเขาไปโดยไม่อยากหยุดยืนและขอโทษเพิ่มเติม ฉันแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเพราะแสงไฟในคลับมืดสลัวมาก

ขณะที่กำลังลูบหน้าผาก ฉันเดินออกมาข้างนอกเมื่อจู่ๆ ก็มีแขนข้างหนึ่งหมุนตัวฉันกลับมาจากด้านหลัง

สายตาของฉันสบกับชายสามคนที่มีกล้ามเนื้อเท่ากัน และความสับสนปรากฏบนใบหน้าของฉัน พวกเขาจับสีหน้าของฉันด้วยสายตาที่ดุดัน พวกเขาดูอันตรายมาก เป็นประเภทที่คุณไม่ควรยุ่งด้วย

"คุณต้องการอะไร?" ฉันถามพร้อมกับทำสีหน้าเรียบเฉย

"เวลาคุณขอโทษ ทำให้มันถูกต้อง" หนึ่งในนั้นประกาศ จ้องฉันด้วยสายตาคมกริบ

คิ้วของฉันขมวดเข้าหากัน เขาไม่ใช่คนที่ฉันชนเข้าเลยด้วยซ้ำ แล้วเขามีปัญหาอะไร?

ฉันบอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เห็นหน้าของคนที่ฉันชน แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็แตกต่างกันชัดเจน

"ฉันไม่ใช่คนที่ชนนายด้วยซ้ำ" ฉันโต้กลับไป

ความหงุดหงิดของฉันเพิ่มขึ้นและขาฉันอยากจะรีบออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด

"บอสของผมโดน" อีกคนตอบพร้อมก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

ฉันถอยหลังโดยสัญชาตญาณและล้วงหาสเปรย์พริกไทยในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างมีชั้นเชิง

พระอาทิตย์กำลังตกดิน ท้องฟ้าสีชมพูและส้มที่ทอดยาวเป็นแนวนอนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินประดับดวงดาว พระจันทร์ยังไม่ปรากฏ แต่ดวงดาวเริ่มส่องแสงประดับท้องฟ้าแล้ว

สภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำให้ถนนกลายเป็นที่อันตราย และใครก็ตามอาจถูกคุกคามได้ง่าย

ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนี้เป็นใคร และทำไมพวกเขาถึงสนใจนักหนาที่ฉันไม่ได้ขอโทษบอสของพวกเขาให้ถูกใจ

"บอกบอสของนายสิว่าฉันขอโทษแล้ว ฉันพึมพำตอนที่ชนเขาไปแล้ว เขาต้องการงานเลี้ยงเพื่อการขอโทษรึไง?" ฉันตะโกนคำสุดท้ายออกไปแล้วหมุนตัวออกทันที

"เขาคงไม่พอใจกับคำขอโทษแบบนั้นหรอก" ฉันได้ยินเสียงจากด้านหลัง ฉันฟังไม่ออกว่าใครพูด และฉันก็ไม่สนด้วย

"งั้นก็ช่างหัวคำขอโทษไปเลย" ฉันสบถก่อนจะขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่

น้องสาวของฉันคงหาทางกลับบ้านเองได้

ดันเต้ มอเรลลี่ นั่งอยู่บนโซฟากว้างในห้องวีไอพีของคลับ ดวงตาสีมรกตของเขาจับจ้องไปที่บรรดาลูกน้องที่เดินกลับเข้ามาในคลับ

สาวๆ ในชุดวาบหวิวยืนล้อมรอบเขา หวังจะได้รับการตอบสนองจากเขา ในขณะที่สาวผมแดงคนหนึ่งกำลังส่ายสะโพกบดเบียดกับหว่างขาของเขา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเลย เพราะมีเรื่องอื่นที่กำลังรบกวนจิตใจเขาอยู่

"เธออยู่ไหน?" เขาถาม

ทอมมาสโซ หนึ่งในลูกน้องตอบว่า "เธอปฏิเสธที่จะขอโทษคุณครับ"

ดันเต้รู้สึกเดือดพล่านอยู่ภายใน ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้าไม่ให้เกียรติเขาแบบนั้น

"ใจเย็นๆ ดันเต้" เปโตรแนะนำเมื่อสังเกตเห็นว่าดันเต้เริ่มเครียด เขานั่งลงตรงข้ามกับดันเต้

"พวกแกสามคนปล่อยให้เธอเดินหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" ดันเต้พยายามไม่ตะโกน แต่ความโกรธทำให้เขาผลักสาวผมแดงออกจากตัว

เสียงร้องดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงของเธอ แต่เธอไม่กล้าบ่น

"เอานี่ไปแล้วออกไป" ดันเต้โยนเงินมัดใหญ่ให้เธอจากกระเป๋าเอกสารที่เปิดอยู่

"ทุกคนออกไป!" เขาตะโกนพร้อมโยนเงินมัดอื่นๆ ให้กับสาวๆ ที่อยู่รอบตัวเขาและลูกน้องของเขา

ดวงตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจกับการที่เขาปฏิบัติต่อพวกเธออย่างหยาบคาย แต่ภาพของเงินสดทำให้พวกเธอน้ำลายไหลและรีบทำตามคำสั่งของเขา

"ก็คุณบอกว่าไม่ให้ทำร้ายเธอนี่ครับ" สเตฟาโนเตือนเขา พลางจิบเตกีล่าที่วางอยู่ตรงหน้า

ดันเต้ใช้มือที่มีรอยสักลูบผมสีดำของตัวเอง ยุ่งเล็กน้อย

"เฮ้ย พวกแกน่าจะลากตัวเธอเข้ามาที่นี่! เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?" เขาพ่นคำพูดอย่างเดือดดาล

"ผมไม่คิดว่า---" เปโตรตอบอย่างลังเล "คุณเห็นหน้าเธอไหม?" เขาถามดันเต้

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่มุมปากอันเย้ายวนของเขา "แน่นอนว่าเห็น แต่ฉันเดาว่าเธอคงมองหน้าฉันไม่ชัดเจนหรอก"

"แล้วแผนต่อไปคืออะไรครับ?" สเตฟาโนถามพร้อมยกคิ้วขึ้น

ดันเต้มองลูกน้องคนสนิททั้งสามคน "โลกนี้แคบนัก เราต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ และครั้งหน้าฉันจะทำให้เธอขอโทษอย่างถูกต้องและชดใช้สำหรับความไม่สุภาพของเธอ ไม่ว่าจะด้วยวิธีที่ยากหรือง่ายก็ตาม"