เมียเด็กของเฮียธาม

เมียเด็กของเฮียธาม

ตอนที่1 เปิดตัวตระกูลเตชานันท์

“อะไรนะครับแม่คุณย่าเรียกพวกเราทุกคนไปที่บ้านอย่างนั้นเหรอครับ ให้ตายสิ แค่นี้นะครับแม่แล้วผมจะรีบไป”

ธามไธวางโทรศัพท์จากแม่แล้วถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้เป็นย่าตามให้หลานๆ กลับมาที่บ้านเป็นการด่วนแต่ไม่รู้ด้วยว่าการตามตัวครั้งนี้ด้วยเรื่องอะไร แค่นึกถึงว่ากลับบ้านไปต้องไปเจอกับลูกพี่ลูกน้องและน้องของตัวเองนั้นก็แทบประสาทจะกิน นึกมาถึงตรงนี้ธามไธถึงกับทำท่าขนลุกขนพองสยองเกล้า เนื่องด้วยแต่ละคนนั้นธรรมดากันซะที่ไหน ตัวร้าย ตัวแสบ ตัวตึง ดีๆ กันทั้งนั้น และแต่ละคน วีรกรรมก็ใช่ย่อยกันซะที่ไหน.

คฤหาสน์ตระกูลเตชานันท์บนเนื้อที่ประมาณ10ไร่ เพราะที่นี่มีทายาททั้งรุ่นแรกและรุ่นที่สองที่อาศัยอยู่ที่นี่แต่จะว่าไปทายาทรุ่นที่สองนั้นคงอยู่แค่เพียงชื่อเท่านั้นเพราะว่าทั้งหมดได้ออกไปสร้างเนื้อสร้างตัวและทำงานที่ตัวเองรัก คงเหลือแค่เพียงทายาทรุ่นแรกนั่นก็คือพ่อแม่ของแต่ละคน อันได้แก่ คุณไพรัช และคุณภารดี เตชานันท์

สองท่านนี้เป็นพี่ชายของพ่อผมนั่นเอง คุณลุงกับคุณป้ามีลูกชายอยู่สองคน

คนแรก มีชื่อว่าเฮียพอร์ช เตชานันท์

“เฮียพอร์ช อายุก็30ปีแล้วจะว่าไปก็เป็นพี่ผมแค่เพียงปีเดียวเท่านั้นจะเรียกว่าไอ้พอร์ชก็ยังได้เลยแต่ก็นะ เอาเป็นว่าเฮียพอร์ชเป็นเจ้าของโชว์รูมรถยนต์ นิสัยนะเหรอ หึๆ ขี้เก็กสุดๆ แต่มันหล่อไง แต่ก็น้อยกว่าผมแหละ สาวๆ มันเนี่ยนะไม่อยากจะพูดรูปหล่อพ่อรวยก็ธรรมดาที่สาวๆ จะห้อมล้อม แต่ก็ไม่เห็นว่าเฮียจะมีใครเป็นตัวเป็นตนสักทีนะ”

“คนที่สอง เจ้านี่มันอายุเท่ากันกับน้องสาวผมนี่แหละ 28 ปี มันมีชื่อว่า ภาม เตชานันท์ นิสัยมันก็เหมือนผมอีกนั่นแหละ นิ่งๆ เงียบ ธุรกิจของมันนะเหรอ เจ้าของบริษัทตุ๊กตา ไม่เข้ากันใช่ไหมครับ ผมจะชอบแซวมันว่ามันไม่ได้ทำตุ๊กตาเด็กเล่นหรอกมันแอบทำตุ๊กตาผู้ใหญ่เสียมากกว่า

นี่คือสองคนที่เป็นลูกของคุณลุง มาดูครอบครัวผมบ้าง พ่อผมมีชื่อว่า ไพฑูรย์ แม่ชื่อว่า ปราณี เตชานันท์

ผมเป็นลูกคนโตของบ้านนี้ ทุกคนเรียกผมว่าเฮียธาม หรือ ธามไธ อายุผมอย่างที่บอกคือ29 ปี ธุรกิจของผมก็คือเจ้าของโครงการหมู่บ้านจัดสรร นิสัยก็คงดีแหละแต่ว่าบุคลิกของผมก็คือ เฉยชา ไม่ค่อยพูด ถ้าได้พูดก็พูดน้อยต่อยหนัก แต่ที่สำคัญผมนะ ร้ายลึกบอกเลย”

“น้องสาวคนเดียวของตระกูลเตชานันท์ เธอมีชื่อว่าไออุ่น แต่ผมจะเรียกเธอว่าหมวย อายุ28 ปี ทำไมถึงชื่อไออุ่นนะเหรอเพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวทั้งบ้าน เธอทำงานเกี่ยวกับธุรกิจแบรนด์เสื้อผ้าดัง นิสัยนะเหรอ เห้อ อย่าให้ได้พูด และคนสุดท้ายของบ้านผมนั่นก็คือ

เจ้าแดนดิน แต่ผมจะเรียกมันว่าดินแดน อายุ25 ปี แต่ถือว่ามันประสบความสำเร็จได้ไวเหมือนกัน เพราะมันเป็นเจ้าของโรงแรมหลายๆ ที่ นิสัยมันนะผมจะบอกให้ว่าเจ้าหมอนี่รับมือยากสุดๆ ก็ว่าได้ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด ทั้งเจ้าชู้ตีมึนสุดๆ

แต่ว่ามีอยู่คนเดียวที่รับมือหลานๆ ทั้ง5คนได้นั่นก็คือคุณย่าของพวกผมยังไงล่ะที่เอาตัวแสบทั้ง5คนอยู่หมัด” นึกมาถึงตรงนี้ธามไธถึงกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนที่คิดไม่ตกว่าคุณย่าจะมาไม้ไหนอีกในวันนี้

“คุณพรประภา เข้ามาหาผมหน่อยครับ” ธามกดโทรศัพท์ภายในเรียกหาคุณพระประภาเลขาสาวหรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าแก้มนั่นเอง “ค่ะท่านประธาน” พรประภาตอบรับแล้วรีบเดินเข้ามายังห้องทำงานของธามไททันที

“ท่านประธานมีอะไรให้แก้มทำเหรอคะวันนี้ งานด่วนหรือเปล่าคะ เพราะปกติเช้าๆ แบบนี้ไม่เห็นท่านประธานเรียกหาหรือว่าต้องการชา กาแฟค่ะท่าน”

พรประภารีบเอ่ยถามทันทีที่เห็นว่าท่านประธานของเธอมีความผิดปกติ ทั้งที่รู้ว่าต่อให้ถามเป็นสิบคำถาม ท่านประธานของเธอนั้นจะตอบมาแค่ประโยคเดียวเท่านั้น

“วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกอาจไม่กลับเข้ามาแล้วมีงานด่วนอะไรก็โทรมาหากไม่ด่วนก็....” ธามไธพูดไม่ทันจบเลขาสาวก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

“หากไม่ด่วนก็ส่งเมล์มานะคะท่านประธานไม่ต้องเป็นห่วงค่ะแก้มจะจัดการให้เรียบร้อยเลยค่ะ”

ธามไธเลิ่กคิ้วมองเลขาเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“ขอบคุณมากออกไปได้แล้วครับ”

ธามไธตอบรับและไล่เลขาออกไปในเวลาเดียวกัน ธามไธนั่งทำงานต่อสักพักเพื่อรอเวลาที่จะกลับบ้านแต่ตอนนี้เขากำลังคิดว่า ในบรรดาพี่น้อง5คนนี้ใครจะไปถึงก่อนนะ คนแรกกับคนสุดท้ายต้องโดนคุณย่าบ่นอย่างมากมายแน่นอน เพราะไปถึงก่อนก็ย่อมโดนก่อน และคนสุดท้ายที่มาสายก็จะโดนเพราะไม่ตรงเวลา ฉะนั้นถ้าไปกลางๆ ได้ก็จะอยู่รอดปลอดภัย เมื่อคิดได้อย่างนั้นธามไธจึงนั่งทำงานสักพัก แต่ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นก่อนเดินออกไปนอกห้องทันที “ลืมไปเลยว่าถ้าเราคิดได้อีก4คนมันก็ต้องคิดได้เหมือนกัน แย่แล้วจะทำยังไงดี”