บทนำ
"อื้อ!! พูดไม่เพราะ" เมษาชักมือกลับมาปิดหูแล้วถอยออกห่างจากเจได ชายหนุ่มมองท่าทางเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจร้อนเจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ถูกพ่นออกมาอย่างหนัก
"เด็ก! ปัญญาอ่อน!"
"น้องเมย์ไม่ได้เด็กแล้วนะ อายุสิบแปดแล้วด้วย" เธอเถียงกลับ ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนทั้งที่กลัวเขาเป็นบ้า
"ใสหัวไปไหนไกลๆ อย่ามาให้เห็นหน้าอีก"
"ให้น้องเมย์ใสหัวไปคนเดียวไม่ได้หรอก พี่ก็ใสหัวไปด้วย" เมษาไม่รู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไปและนั่นก็ทำให้เจไดโกรธจนหน้าแดง เขายื่นมือไปหมายจะบีบคอระหงแต่เมษากลับถอยหนีจนมือเขาพลาดไปถูกสายชุดเดรสและเกี่ยวติดมือมาจนขาดวิ่น "ว้าย!!" เมษารีบกอดตัวเองไว้พลางย่อตัวนั่งลง
"บ้าเอ๊ย!" เจไดสบถคำอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้เมษานั่งอยู่คนเดียวในลานจอดรถกว้างข้างผับ เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาน้อยๆ ก่อนจะหอบชุดวิ่งกลับเข้ามาในผับด้วยความกลัว
บท 1
บทนำ
คอนโดหรูแห่งหนึ่ง
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นภายในห้องนอนขนาดใหญ่ กายเปลือยเปล่าทั้งสองกลมเกลียวกันแนบแน่น เสียงลมหายใจของแม่สาวร่างน้อยแผ่วลงทุกครั้งที่ถูกความจุกเล่นงาน
"อึก..อื้อ~ น้องเมย์เจ็บ" เสียงเล็กๆ สั่นเครื่องอย่างหนัก เธอพยายามบอกคนตัวโตที่สาดแรงกายเข้าใส่หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลจนเธอท้อใจ เขากระทำกับเธอเหมือนสิ่งของที่ไม่มีชีวิต ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างง่ายดาย
"เธอเลือกเอง อ๊า~" ร่างหนากัดฟันตอบกลับคนใต้ร่าง น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเห็นใจเธอเลยสักนิด ยิ่งรู้สึกเกลียดและโกรธเข้าไปใหญ่ "ร้อยทั้งร้อย ผู้หญิงมักจะทำตัวอ่อนแอเพื่อให้ดูสงสาร แต่ขอโทษนะฉันไม่ได้โง่" เขาว่าอะไรนะ เขาบอกว่าเธอแกล้งทำตัวอ่อนแองั้นเหรอ และสิ่งที่เขาพรากไปล่ะ?
เมษาได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดในใจและภาวนาให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็ว ใช่! เธอเลือกเองที่ยอมเป็นที่บำเรอความปรารถนาของเจได ทั้งที่มันมีทางเลือกอื่น..แต่มันก็สายไปแล้วตั้งแต่วันที่เธอพลีกายให้เจไดด้วยเพราะเธออยากให้เขาหายโกรธเรื่องจูนี่กับไนท์
"อ๊ะ! อ๊า..อื้อ~ น้องเมย์เจ็บน้องสาว มันแดงหมดแล้วค่ะ พอเถอะนะ ไม่ไหวแล้ว"
"ถ้ายังไม่ได้สั่งก็อย่าพูด! ลืมไปแล้วหรือไง เธอบอกเองจะทำทุกอย่างตามที่ฉันต้องการ" เจไดรีบหยิบเอาคำพูดเมษาที่ให้ไว้กับเขาขึ้นมาเป็นข้ออ้างทำให้คนใต้ร่างรีบเบือนหน้าหลบสายตาทันที "หึ!" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียง
"เสร็จแล้วใช่ไหมคะ" เมษารีบดึงผ้าห่มมาคลุมกายพลางจัดแจงผมเผ้า ดวงตากลมโตมีม่านน้ำตาเคลือบใสแป๋วไร้เดียงสาแต่นั่นกลับทำให้เจไดรู้สึกไม่ชอบใจ เขาเกลียดท่าทางไร้เดียงสาเธอ
"ยัง!" ชายหนุ่มตอบกลับมาเสียงห้วนแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ นั่งลงบนโซฟาปลายเตียง ยกแขนข้างหนึ่งพาดยาวกับพนักโซฟา สายตาดุดันมองคนบนเตียงไม่ลดละ
"เมื่อไหร่พี่เจจะพอใจคะ น้องเมย์ไม่อยากทำแบบนี้แล้ว น้องเมย์เจ็บ" เด็กสาวกลั้นใจถามออกไปแต่ทว่าเสียงถอนหายใจของคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงกลับทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เจไดแสยะยิ้มมุมปากทั้งที่คาบบุหรี่อยู่ ก่อนเดินตรงมาหาเธอ
มือหนาเชยปลาบคางมนขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอ เมษากลั้นใจแล้วขยับหนีด้วยความกลัว
"นิสัยไม่ดี ชอบทำอะไรเลวๆ" เธอพ่นคำด่าชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวผลที่จะตามมา แต่เจไดก็ไม่ได้สนใจคำด่าทอพวกนั้น เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วเปิดลิ้นชัก หยิบถุงยางอนามัยมาสวมใส่ให้ท่อนลำแล้วจึงก้าวขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้ สะบัดผ้าห่มออกอย่างแรงจนร่างบอบบางกระเด้งขึ้น
"เลวงั้นเหรอ? แล้วรู้ไหมว่าเลวๆเนี่ยเขาทำอะไรได้บ้าง"
"ไม่รู้ค่ะ" เมษาตอบกลับมาอย่างใสซื่อ มือเรียวบางค่อยๆเลื่อนขึ้นมาปิดยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อไว้ทำให้เจไดสนใจมันน่ะสิ เขาก้มมองสิ่งสวยงามที่ฝ่ามือเธอปิดไว้แล้วแสยะยิ้ม หน้าอกของเด็กสาววัยแรกแย้มขนาดพอเหมาะอุ้งมือเขา ฐานยอดถันสีน้ำตาลอ่อนติดไปทางสีชมพูหน่อยๆ มันช่างเย้ายวนใจจนบางครั้งเขาเผลอใช้ปากกับมันอย่างมูมมาม
เมษากัดริมฝีปากแน่นด้วยความทรมาน ก่อนที่ความเจ็บปวดทั้งหมดจะมารวมกันอยู่จุดๆ เดียวเมื่อคนตัวโตดันส่วนหัวมนสวมเครื่องป้องกันเข้ามาในกายเธอจนสุดความยาวของมัน ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบลงท้องน้อย
"อึก! ฮือ~ น้องเมย์เจ็บ เอาของพี่เจออกไป" เมษาเอ่ยบอกเจไดจนปากสั่น น้ำตาอุ่นๆไหลออกมาทางหางตา หยดลงบนหมอนจนเปียกเป็นวงกว้าง เธอได้แต่ภาวนาให้ทุกอย่างจบสิ้นเร็วๆนี้ เธอไม่อยากรับความเจ็บปวดนี้อีกแล้ว...
"ฉันยังไม่เสร็จ ลืมสัญญาที่ให้กันไว้แล้วเหรอ"
"อึก...ฮือ~" เมษาส่ายหน้าพัลวันด้วยความเจ็บ สติพลันกระเจิดกระเจิงเมื่อเขาจงใจกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วงราวกับจะแกล้งเธอให้ทรมาน เลือดสีแดงเริ่มไหลออกมาจากช่องทางรักเพราะความใหญ่เกินขนาดที่สอดเข้าออกทำให้ช่องทางรักเมษาฉีกขาดเป็นแผล เธอแสบจนแทนทานทนไม่ไหว "น้องเมย์ไม่ไหวแล้ว อึก..เอาออกไปได้ไหมคะ พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ"
"อ่อน! ปากดี!" เจไดหยุดเคลื่อนไหวร่างกายกะทันหันทั้งทียังไม่ได้ปลดปล่อย เขาถอดเครื่องป้องกันออกอย่างหัวเสียแล้วก้าวลงจากเตียง ก้มลงเก็บชุดนักเรียนขาดรุ่งริ่งบนพื้นโยนขึ้นไปบนเตียงอย่างไร้เยื้อใย
คนตัวเล็กค่อยๆดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพร่างกายอ่อนเพลียอย่างหนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านเพราะร้องไห้เป็นเวลานาน แต่แววตาคู่นั้นกลับใสแป๋วไร้เดียงสา เมษาหยิบเสื้อผ้ามากอดไว้พลางปาดน้ำตาออกจากหางตา
"น้องเมย์ทำให้พี่เจไม่พอใจอีกแล้วใช่ไหม อึก..คะ..ค่อยทำต่อพรุ่งนี้ได้ไหมคะ น้องเมย์เหมือนจะไม่สบายเลย"
"เรื่องของเธอ!" เจไดตวัดสายตาดุดันมองจนเธอต้องก้มหน้าหลบสายตา น้ำตาพานหยดลงเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกหลายอย่าง
"น้องเมย์ขอโทษค่ะ แล้ว..น้องเมย์ต้องยอมให้พี่เจทำแบบนี้อีกนานแค่ไหนพี่เจถึงจะให้อภัย"
"..." เจไดพ่นควันบุหรี่ออก แล้วเดินมาใกล้ๆเมษา เขาพ่นควันบุหรี่อีกครั้งแล้วบีบปลายคางมนแน่นจนใบหน้าสวยสั่นระริก
"..."! เมษาเริ่มหน้าถอดสี
"จนกว่าฉันจะพอใจ!"
"..."!
บทล่าสุด
#83 บทที่ 83 ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#82 บทที่ 82 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#81 บทที่ 81 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#80 บทที่ 80 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#79 บทที่ 79 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#78 บทที่ 78 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#77 บทที่ 77 บทที่ 76 ทะเล้น
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#76 บทที่ 76 บทที่ 75 ความสุข
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#75 บทที่ 75 บทที่ 74 ขอแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#74 บทที่ 74 บทที่ 73 ความสุขของพ่อแม่
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักเมียแต่ง
"แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พ่อคิดดีแล้ว"
"นี่คุณพ่อฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไงครับ อย่าลืมสิว่าเราทั้งสองเป็นญาติกัน แม้แต่นามสกุลก็ยังใช้นามสกุลเดียวกันเลย"
"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องไปใส่ใจ แค่เตรียมตัวรอเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้นพอ"
"อะไรวะ!!" ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย
"พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
"ค่ะคุณลุง" น้ำอิงสาวน้อยที่เติบโตจากบ้านนา ถูกผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงรับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูได้ระยะหนึ่งแล้ว
ที่ทัตเทพอยากให้หลานสาวตัวเองแต่งงานกับลูกชาย เพราะตอนนี้ลูกชายกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงที่ท่านไม่ปลื้ม ทั้งสองมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็จริง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข
เขาพยายามปฏิเสธพ่อมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมแต่งงานกับเธอไปก่อน เพราะถูกพ่อขู่ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้กับน้ำอิง
"คุณแทนคุณหยุดนะ!" หญิงสาวที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบร่างกายอยู่พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
"อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะทำหน้าที่ผัวอยู่นี่ไง ทำไมต้องบอกให้ฉันหยุดด้วย"













