เลขาภรรยาล้างหนี้

ตอนที่ 1

หนี้ที่ไม่ได้ก่อ

“ลลิน...”เสียงอ่อนแรงของผู้เป็นแม่ดังมาจากห้องข้าง ๆ

หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปหา“แม่คะ”

“พวกนั้นมาอีกแล้วใช่ไหม”ดวงตาของนางนวลพรแดงก่ำและเต็มไปด้วยความกังวล

ลลินฝืนยิ้ม แม้ตัวเองจะกลัวไม่ต่างกัน“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”

“แม่ขอโทษ...”คำพูดนั้นทำให้ลลินเจ็บในอก

แม่ของเธอไม่ควรต้องมาขอโทษเลย คนที่ควรขอโทษต่างหากคือโชคชะตาที่เล่นตลกกับครอบครัวนี้

หลังจากพ่อเสียชีวิตเมื่อปีก่อน ทุกอย่างก็พังทลายลง

ทั้งหนี้สิน ทั้งบ้านทั้งอนาคตลลินสูดลมหายใจลึก ก่อนเดินออกไปหน้าบ้าน

ทันทีที่เปิดประตูชายร่างใหญ่สามคนก็ยืนอยู่ตรงนั้น คนหนึ่งเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างอารมณ์เสีย

อีกคนถือเอกสารอยู่ในมือ

“พวกพี่จะเอายังไงอีกคะ”

“เอาเงิน”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ลลินเม้มริมฝีปากแน่น

“หนูขอเวลาอีกหน่อยค่ะ”

“เวลา?”ชายคนเดิมหัวเราะเยาะ“นี่กี่เดือนแล้วสิบล้านนะน้อง ไม่ใช่สิบบาท”หนี้สิบล้านบาทเหมือนค้อนหนักที่ฟาดลงกลางหัวใจ

ลลินไม่เคยก่อหนี้ก้อนนี้ แม่ของเธอก็ไม่เคยก่อ

แต่หลังพ่อเสียชีวิต กลับมีเอกสารหนี้จำนวนมหาศาลโผล่ขึ้นมาเจ้าหนี้ผลัดกันตามทวงโทรศัพท์ดังทั้งวัน

จดหมายทวงหนี้ส่งมาทุกสัปดาห์จนชีวิตไม่เหลือความสงบอีกเลย

“หนูจะหาเงินมาจ่ายค่ะ”

“หา? ฮึ”ชายคนหนึ่งแค่นหัวเราะ“ถ้าหาได้จริง ป่านนี้คงจ่ายไปแล้ว”

ลลินกำมือแน่น แต่ยังพยายามรักษาน้ำเสียง

“หนูขอเวลาอีกสามเดือน”

“ไม่ได้”

ชายร่างใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้“ถ้าไม่จ่าย พวกพี่จะดำเนินการตามกฎหมาย แล้วบ้านหลังนี้ก็ต้องถูกยึด”คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายลลินเย็นเฉียบ

บ้านหลังนี้คือทุกอย่างที่เหลืออยู่ คือที่อยู่ของแม่

คือความทรงจำของครอบครัว

“อย่านะคะ”

“งั้นก็หาเงินมา”ชายคนนั้นคว้าข้อมือเธอแรงจนลลินสะดุ้ง

“โอ๊ย!”

“พี่ให้เวลาอีกไม่นานหรอกถ้ายังไม่ได้คำตอบ พวกพี่จะกลับมาใหม่”เขาผลักมือเธอออกก่อนเดินจากไป

รถกระบะสีดำคันเก่าค่อย ๆ แล่นออกจากหน้าบ้าน เหลือเพียงความเงียบอันหนักอึ้ง

“บ้านเราจะถูกยึดไหมลูก”

ลลินรีบเข้าไปกอดผู้เป็นแม่“ไม่ค่ะ”

“หนูไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น หนูสัญญา”แม้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาสัญญาปแต่เธอก็จำเป็นต้องพูดเพราะหากแม้แต่เธอยังหมดหวังแล้วแม่จะเหลืออะไร

สำนักงานใหญ่กลุ่มวัฒนากร ตึกสูงระฟ้ากลางกรุงเทพฯ สะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างสง่างาม

ลลินเดินผ่านประตูอัตโนมัติด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ราวกับไม่ได้เพิ่งถูกเจ้าหนี้ข่มขู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

นี่คือสิ่งที่เธอทำมาตลอด เก็บทุกความเจ็บปวดไว้ข้างใน แล้วเดินหน้าต่อ“พี่ลลิน”เสียงพนักงานสาวเรียก

“ประชุมเก้าโมงนะคะ”

“ขอบใจจ้ะ”

ลลินยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินตรงไปยังชั้นผู้บริหาร

ในฐานะเลขาส่วนตัวของประธานบริษัท เธอต้องพร้อมก่อนทุกคน

หญิงสาววางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ตรวจสอบกำหนดการ เช็กอีเมล ประสานงานการประชุม ทุกอย่างเป็นระเบียบจนแทบไร้ที่ติกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น

ลลินเงยหน้าทันที ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมเข้มเย็นเฉียบทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม

คีรินทร์ ประธานบริหารหนุ่มวัยสามสิบห้าปี

ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจที่สุดคนหนึ่งในวงการธุรกิจ

“สวัสดีค่ะท่านประธาน”

“อืม”เขารับคำสั้น ๆก่อนเดินผ่านเธอไป

แต่แล้ว คีรินทร์กลับหยุดฝีเท้าดวงตาคมกริบจับอยู่ที่ข้อมือของเธอ

“แขนคุณไปโดนอะไรมา”น้ำเสียงของเขาเกือบดูเหมือนถามเพราะความเป็นห่วง

ลลินชะงักก่อนรีบดึงแขนซ่อนไว้“ไม่มีอะไรค่ะ”

“ผมถามว่าไปโดนอะไรมา”น้ำเสียงเรียบนิ่ง

แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล

ลลินหลบสายตา“อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”

คีรินทร์จ้องเธออยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะไม่เชื่อ

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ

“เอกสารประชุมอยู่ไหน”

“บนโต๊ะค่ะ”

เขาพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องทำงานส่วนลลินก็ปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เธอมักรู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน

ช่วงบ่ายหลังการประชุมต่อเนื่องหลายชั่วโมง

ลลินกำลังจัดเอกสารอยู่ที่โต๊ะ โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เลือดในกายเย็นวาบ

เจ้าหนี้ เธอรีบกดตัดสายแต่ปลายสายโทรกลับมาอีกครั้งและอีกครั้งจนมือเริ่มสั่น

“มีปัญหาอะไร”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง

ลลินสะดุ้ง ไม่รู้ว่าคีรินทร์ออกมาจากห้องตั้งแต่เมื่อไร

“ไม่มีค่ะ”

“โกหก”ทั้งน้ำเสียงและหน้าคาดคั้นหวังคำตอบ

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก“ฉันจัดการเองได้ค่ะ”

ดวงตาคมเข้มจ้องเธอนิ่งก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เธอใจหาย

“หลังเลิกงาน เข้ามาพบผมที่ห้องผมมีเรื่องจะคุย”พูดจบ เขาก็เดินกลับเข้าไปทันที ทิ้งให้ลลินยืนงุนงงอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเรื่องที่คีรินทร์ต้องการคุยคืออะไรแต่สัญชาตญาณกลับบอกว่ามันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

หกโมงเย็น ลลินยืนอยู่หน้าห้องทำงานของประธานก่อนยกมือเคาะประตู

“เข้ามา”

หญิงสาวผลักประตูเข้าไปภายในห้องเงียบสงบ คีรินทร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ สีหน้าอ่านไม่ออก

“นั่ง”

ลลินนั่งลงอย่างระมัดระวังจากนั้นคีรินทร์จึงเปิดลิ้นชักหยิบแฟ้มเอกสารสีดำออกมาวางตรงหน้าเธอ

“เปิดดู”

ลลินมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนเปิดแฟ้มตามคำสั่ง เมื่อเห็นเนื้อหาด้านในเธอก็หน้าซีดทันที เป็นข้อมูลหนี้ทั้งหมดของเธอ ทุกบัญชี ทุกยอดเงิน ทุกเจ้าหนี้ ละเอียดจนน่าตกใจ

“คุณ...”

“ผมรู้ทุกอย่างแล้ว”

หัวใจลลินเต้นแรง“ทำไมถึง...”

“นั่นไม่สำคัญ”

คีรินทร์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ดวงตาคมกริบมองเธอโดยตรง“สิ่งสำคัญคือ ผมช่วยคุณได้”

ลลินนิ่งงัน“หมายความว่ายังไงคะ”

คีรินทร์วางเอกสารอีกชุดลงตรงหน้า“ผมจะใช้หนี้ทั้งหมดให้คุณ”

หญิงสาวเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

แต่ประโยคต่อมาของเขา กลับทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน

“แลกกับการแต่งงานกับผม”