เล่ห์วาเลนไทน์

ล่อลวง

ภายในผับหรูย่านทองหล่อ ที่ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นอัครสถานบันเทิงใหญ่ใจกลางกรุง มีผู้คนมากมายทั้งบรรดาไฮโซนักธุรกิจเข้ามาใช้บริการกันอย่างคับคั่ง และมันเป็นที่นัดพบที่เสี่ยโจจะขอดูตัว ‘เด็ก’ คนใหม่ที่แพรวาจะพามาแนะนำ

แดนดินนั่งไขว่ห้างอย่างถือตัวอยู่บนโซฟาสีแดงภายในห้องวีวีไอพี ใบหน้าหวานที่เคยเคลือบไปด้วยรอยยิ้มจนตาเป็นสระอิบัดนี้ดูเคร่งขรึม ไม่มีคำพูด ไม่มีคำถาม มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ในอกข้างซ้าย และคนที่รู้สึกได้ก็คือตัวของเขาเอง

เด็กหนุ่มหวนนึกถึงบทสนทนาของตัวเองกับแม่เลี้ยงอย่างแพรวาเมื่อหลายวันก่อน บทสนทนาที่นำพาให้เขามาอยู่ที่นี่ในค่ำคืนนี้

“เสี่ยโจ เจ้าของร้านทองในเยาวราช แล้วยังเป็นหุ้นส่วนผับชื่อดังแถวทองหล่อด้วยนะ อย่างเธอน่ะ สเปกเสี่ยเลยละ ถ้าอยากหาเงินมาไถ่บ้านละก็ ฉันช่วยแนะนำให้ได้นะ”

“ได้เท่าไร?”

“ครั้งละสองแสน แต่ถ้าเธอทำให้เสี่ยถูกใจละก็ ฉันว่าเท่าไรเสี่ยก็จ่าย รายนั้นน่ะสายเปย์อยู่แล้ว เด็กคนก่อนตั้งตัวได้เลยนะ ซื้อบ้านหลังละยี่สิบกว่าล้าน แถมรถสปอร์ตอีกคัน ชาตินี้ทั้งชาติ พ่อเธอก็ให้ไม่ได้หรอก”

หางเสียงเยาะหยันนั้นทำแดนดินต้องตวัดสายตาใส่อย่างไม่พอใจ

“คุณผลาญเงินพ่อไปตั้งเท่าไรอย่าคิดว่าผมไม่รู้”

“นั่นมันเป็นราคาที่พ่อของเธอต้องจ่าย”

“เหอะ”

แดนดินแค่นยิ้ม ภายในใจแสนเคียดแค้น นอกจากจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหาเงินมาไถ่บ้านแล้วยังต้องหาทางกำจัดแพรวาออกไปจากชีวิตของบิดาด้วย

อีปลิงปลวก!

แพรวาในชุดเดรสเปลือยหลังสีดำปรายตามองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูสลับกับเหลือบมองคนตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน

หึ ทำเป็นเล่นตัว สุดท้ายก็ยอมขายตัวให้เสี่ยโจจนได้ เงินสามแสนกำลังจะลอยมาเข้ากระเป๋าฉันง่าย ๆ ไอ้เด็กโง่เอ๊ย!

แพรวาซ่อนยิ้มร้ายไว้ภายใต้ใบหน้าสวยเฉี่ยว มือเรียวยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างกระหยิ่มในใจว่าสุดท้ายแดนดินคุณหนูไฮโซก็กำลังจะไม่ต่างอะไรกับเด็กที่นุ่งน้อยห่มน้อยเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกนั่น

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง จู่ ๆ บานประตูก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ถูกเคาะ พร้อมกับชายชุดดำคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา

ชายคนนั้นมองปราดไปทั้งห้อง ก่อนจะเปิดประตูออกกว้างเปิดทางให้อีกคน

ชายร่างท้วมที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้น แดนดินเดาไม่ยากว่าคงเป็นเสี่ยโจ แม้จะดูกักขฬะกว่าคนในรูปที่เคยเห็น แต่ก็ดูเลวพอกัน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนสวยของฉัน”

เสียงหัวเราะก็น่าขยะแขยง แถมสายตาที่มองมาก็แสดงความหยาบโลนอย่างไม่ปิดบัง

คำว่าคนสวยของฉัน เสี่ยโจไม่ได้หมายถึงแพรวา แต่เขายกมันให้กับแดนดินที่ยังคงนั่งหลังตรงราวกับหงส์แสนสง่า ใบหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย นั่นยิ่งทำให้เสี่ยโจอยากได้เหลือเกิน

แพรวาเดินตามชายชุดดำออกมานอกห้อง มือเรียวยื่นออกมารับซองสีขาว ก่อนจะยกมันขึ้นจูบเบา ๆ อย่างพอใจ สายตาเรียวปรายตามองประตูห้องวีวีไอพี ริมฝีปากสีแดงเหยียดยิ้มอย่างเยาะหยัน ก่อนจะก้าวเดินห่างออกไปด้วยมาดของนางพญา… มาร!

หลังแพรวาออกไปจากห้องพร้อมกับชายชุดดำ แล้วปล่อยแดนดินไว้กับเสี่ยโจตามลำพัง เสี่ยเจ้าของร้านทองก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง มันจู่โจมคนตัวเล็กกว่าด้วยแรงตัณหาราคะ หวังใช้ห้องวีวีไอพีในผับหรูเป็นรังรักบำบัดความใคร่

แดนดินถอยร่นจนร่างบางถึงทางตันตรงมุมห้อง ปากก็ร้องว่าอย่าทำ

เด็กน้อยคิดเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย ขอร้องอ้อนวอนว่าให้ปล่อยตัวเองไป

“มึงคิดว่ากูเป็นเพื่อนเล่นมึงหรือไง อีแพรวามันเอาเงินกูไปแล้วตั้งสามแสน มึงคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”

ร่างบางลอยหวือลงบนโซฟาสีแดง หมดเรี่ยวแรงต่อต้านเพราะโดนหมัดหนักเข้าที่ท้อง และโดนมืออวบอูมตบเข้าที่ใบหน้า

เสี่ยโจกระโจนลงทาบทับ สองมือบีบขยำผิวเนื้อขาวจนขึ้นแดงจ้ำ ใบหน้าหื่นกาม การกระทำหยาบโลน ไม่สนแม้แดนดินจะขอร้องทั้งน้ำตา

“อย่าทำผม”

เสื้อยืดแบบโอเวอร์ไซซ์ถูกกระชากจนตะเข็บตรงคอฉีกขาด แดนดินใช้ทั้งมือทั้งเท้าปัดป้องด้วยแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด