ใต้แอกทรราช

แอชเชอร์ เบนเน็ตต์

ถนนในนิวยอร์กเงียบสงบ อาบไล้ด้วยแสงอ่อนๆ ของยามเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเต็มดวง ผมเดินเอามือล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ต รู้สึกถึงลมเย็นๆ ที่พัดมา วันนี้เป็นวันเสาร์—ในที่สุดก็ถึงวันที่ไม่มีเรียน ผมกำลังมุ่งหน้าไปบ้านดักลาส เราจำเป็นต้องคุยกัน

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปและห่างเหิน ข้อความที่เคยส่งหากันตลอดกลายเป็นเรื่องหายาก และเวลาที่ผมส่งข้อความไปหาเขา คำตอบของเขา ถ้ามี ก็สั้นและเย็นชา ความสัมพันธ์สองปีของเรารู้สึกเหมือนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่มองไม่เห็น และผมไม่เข้าใจว่าทำไม

ผมเงยหน้ามองท้องฟ้า พยายามผลักไสความคิดด้านลบออกไป บางทีเขาอาจแค่เครียด ผมพึมพำกับตัวเอง พยายามหาข้ออ้างให้กับพฤติกรรมของเขา วันนี้ เราจะคุยกันและแก้ไขทุกอย่าง

เมื่อมาถึงบ้านเขา ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติทันที ประตูหน้าบ้านเปิดแง้มอยู่นิดหน่อย—ซึ่งเป็นสิ่งที่ดักลาสจะไม่มีวันทำ ผมขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผลักประตูเปิดและก้าวเข้าไปข้างใน

"ดักลาส?" เสียงของผมสะท้อนก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า ไม่มีการตอบกลับ

ผมมองไปรอบๆ แต่บ้านเงียบผิดปกติ หัวใจผมเริ่มเต้นแรง ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นภายใน

"ดักลาส นี่แอชเชอร์นะ" ผมก้าวขึ้นบันไดไปสองสามขั้น เรียกเขาอีกครั้ง ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ

ผมปีนบันไดขึ้นไป แต่ละก้าวรู้สึกหนักกว่าก้าวที่ผ่านมา เมื่อขึ้นมาถึงโถงทางเดินชั้นบน ผมได้ยินเสียงที่ทำให้ท้องไส้ผมปั่นป่วน—เสียงครางต่ำๆ ต่อเนื่องดังมาจากห้องนอนของเขา ผมชะงักไปชั่วขณะ สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน

ไม่... มันเป็นไปไม่ได้... ความคิดนั้นก้องในหัวขณะที่เท้าของผมเคลื่อนไปเองแทบจะอัตโนมัติไปยังประตู

มือผมสั่นขณะที่หมุนลูกบิด และด้วยการเคลื่อนไหวช้าๆ ผมผลักประตูเปิดออก

สิ่งที่ผมเห็นกระแทกผมราวกับโดนต่อยเข้าที่ท้อง ตรงนั้น บนเตียง คือดักลาส—แฟนของผม—และข้างๆ เขาคือแม่ของผม

พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นผม หลงอยู่ในห้วงเวลาที่ทำให้หัวใจผมแตกสลาย ลมหายใจผมติดอยู่ที่ลำคอ และผมรู้สึกว่าขาอ่อนแรง

"ดักลาส?" เสียงของผมแทบเป็นเสียงกระซิบ แทบจะไม่ได้ยิน แต่ก็เพียงพอที่จะทำลายภาพตรงหน้าผม

พวกเขาแยกจากกันอย่างรวดเร็ว ตาเบิกกว้าง รีบคว้าอะไรก็ได้มาปกปิดร่างกาย แม่ของผมเป็นคนแรกที่พูด เสียงของเธอสั่นเครือขณะที่พยายามอธิบาย

"แอชเชอร์ แม่... นี่ไม่ใช่อย่างที่ลูกเห็น..."

"ไม่!" ผมตะโกน ตัดบทเธอ "ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!" เสียงของผมดังและแหลกสลาย น้ำหนักของการทรยศบีบอกผม "คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?"

ดักลาสพยายามก้าวเข้ามาใกล้ มือของเขายื่นออกมาราวกับจะปลอบผม

"แอชเชอร์ ได้โปรด ให้ฉันอธิบาย..."

โดยไม่คิด กำปั้นของผมพุ่งไปข้างหน้า กระแทกเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างแรง ดักลาสเซถอยหลัง มือกุมจมูกที่เลือดกำลังไหล ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"อย่าแตะตัวผมด้วยมือสกปรกของคุณ!" ผมตะโกน น้ำตาไหลอาบใบหน้า "ทำไมดักลาส? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม?"

ผมหันไปหาแม่ สายตาพร่ามัวด้วยความโกรธและเจ็บปวด

"คุณทำแบบนี้กับพ่อได้ยังไง?" เสียงของผมเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อทำงานหนักขนาดไหน พยายามให้เรามีชีวิตที่ดี แล้วคุณทำแบบนี้เหรอ?"

ยังคงห่อตัวอยู่ในผ้าปูเตียง เธอตะโกนกลับมา เสียงเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

"พ่อของลูกก็นอกใจแม่เหมือนกันนะแอชเชอร์! เขาทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว!"

"แล้วคุณต้องทรยศเขากับแฟนของผมด้วยเหรอ?" ผมกรีดร้อง เสียงแหบแห้ง "ทำไม? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?"

ดักลาส ยังคงกุมใบหน้าไว้ ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าที่จะพูด

"ฉัน... ฉันไม่รู้สึกอะไรกับนายอีกแล้ว แอชเชอร์ ฉันไม่รู้จะจบมันยังไง"

คำพูดของเขาเป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย และผมรู้สึกว่าหัวใจแตกสลายในแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ ผมมองทั้งสองคน—สองคนที่ผมรักและไว้ใจ—และรู้ว่าพวกเขายืนอยู่ตรงนั้น ทำลายทุกอย่าง

"ผมเกลียดคุณ" ผมกระซิบ เสียงแทบจะไม่ได้ยิน "ผมเกลียดพวกคุณทั้งคู่"

โดยไม่รอแม้แต่วินาทีเดียว ผมหันหลังและวิ่งลงบันได เสียงของพวกเขาค่อยๆ เลือนหายไปข้างหลัง ผมต้องออกไปจากที่นี่ ผมต้องหนีจากความเจ็บปวดที่กำลังบีบรัดผม

ผมวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีทิศทาง ไม่มีจุดหมาย—แค่วิ่ง พยายามหนีออกจากสถานที่นั้น จากความเจ็บปวดที่ฉีกทึ้งอกผม น้ำตาไหลอาบใบหน้าโดยไม่อาจควบคุม ทำให้การมองเห็นพร่ามัว แต่ผมไม่หยุด ผมหยุดไม่ได้

หัวใจผมเต้นราวกับจะระเบิด และลมหายใจหอบแห้งๆ ถนนแทบจะว่างเปล่า โลกรอบตัวผมเป็นเพียงภาพเบลอของสีและรูปทรง ทั้งหมดที่ผมรู้สึกคือความเจ็บปวดท่วมท้นและความเจ็บแสบของการถูกทรยศ

หลังจากที่รู้สึกเหมือนผ่านไปชั่วนิรันดร์ ขาของผมเริ่มอ่อนแรง ผมสะดุด เกือบล้ม เมื่อมือแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าผมไว้

"แอชเชอร์?" เสียงของนิค—เพื่อนรักของผม—เป็นเหมือนแสงนำทางในพายุ "เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น?"

ผมพยายามพูด แต่คำพูดไม่ยอมออกมา ลำคอผมตีบตันด้วยอารมณ์ และทั้งหมดที่ผมทำได้คือสะอื้น นิคดึงผมเข้าสู่อ้อมกอดแน่นๆ กอดผมไว้มั่นคงขณะที่ร่างกายผมสั่นเทา"แอชเชอร์ คุยกับฉันหน่อย เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย

ในที่สุด คำพูดก็เริ่มหลุดออกมาอย่างขาดๆ หายๆ

"ดักลาส... เขา... เขานอกใจฉัน... กับ... แม่ของฉัน"

คำพูดหลุดออกจากปากฉันอย่างสะอื้น และฉันรู้สึกว่าร่างกายทรุดลงในอ้อมแขนของนิคมากขึ้น

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง กำลังประมวลผลสิ่งที่ฉันเพิ่งพูด แล้วเขาก็กอดฉันแน่นขึ้น

"พระเจ้า แอชเชอร์..." เขากระซิบ เสียงเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความโกรธที่เก็บกลั้นไว้แทบไม่อยู่ "ฉันอยู่ตรงนี้นะ มันจะต้องดีขึ้น ร้องไห้ออกมาเถอะ"

และฉันก็ทำตาม ฉันร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปล่อยให้ความเจ็บปวดทั้งหมดไหลออกมาขณะที่เขากอดฉันไว้ มอบความปลอบประโลมเพียงอย่างเดียวที่ฉันยึดเหนี่ยวได้ในตอนนั้น หัวใจฉันบีบรัด บาดแผลยังคงสดและลึก แต่อ้อมกอดของเขาเป็นเหมือนโล่เล็กๆ ที่ปกป้องฉันจากความสิ้นหวังทั้งหมด

เขาไม่พูดอะไรอีก—แค่กอดฉันไว้ ให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ค่อยๆ เสียงสะอื้นของฉันเริ่มจางหาย และลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่หนักเท่าเดิม นิคยังคงโอบแขนรอบตัวฉัน ราวกับกลัวว่าฉันจะล้มอีกครั้ง

"รู้สึกสงบขึ้นหรือยัง" เขาถามเบาๆ น้ำเสียงแฝงความห่วงใยและเอาใจใส่

ฉันแค่พยักหน้า ไม่สามารถหาคำพูดได้ ลำคอยังคงตีบตัน และความคิดยังคงวุ่นวายไปด้วยความเจ็บปวด

เขาถอนหายใจ โล่งอกที่เห็นฉันนิ่งขึ้น เขาประคองใบหน้าฉันด้วยมือทั้งสองข้าง บังคับให้ฉันสบตากับเขา ดวงตาของเขาจริงจังแต่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ

"แอชเชอร์ มองฉัน" เขารอจนกระทั่งสายตาของฉันจ้องมองเขา "จำได้ไหมที่ฉันบอกว่ากำลังวางแผนจะย้ายไปอีลิสเซีย" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต่อ่อนโยน "ฉันอยากให้นายไปกับฉัน เราสามารถหางานที่นั่น—เริ่มต้นใหม่ และถ้าวันหนึ่งนายอยากกลับมา เราก็จะกลับ แต่ตอนนี้ นายต้องออกไปจากสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด"

ฉันมองเขา ซึมซับคำพูดของเขา โดยไม่ต้องคิดสองครั้ง ฉันรู้ว่าฉันต้องการอะไร ความคิดที่จะไม่เห็นแม่หรือดักลาสอีกเลยคือทั้งหมดที่ฉันต้องการ ความเจ็บปวดยังคงอยู่ ดิบและเต้นตุบๆ แต่ข้อเสนอของเขาเหมือนแสงเล็กๆ ในความมืด

"ฉันจะไป" เสียงของฉันเบาแต่หนักแน่น "ฉันอยากไปกับนาย นิค ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากเห็น... พวกเขา"

หลังจากถูกทรยศโดยคนสองคนที่ฉันรักมากที่สุดในโลก ฉันโชคดีที่ยังมีนิค เพื่อนรักของฉัน

ในตอนนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าชีวิตใหม่ที่ฉันคิดว่าจะมีกับนิคจะลากฉันเข้าสู่วังวนอันใหญ่โตและน่ากลัวอีกครั้ง!

"ผู้อ่านที่รัก

ก่อนอื่น ฉันอยากขอบคุณที่คุณสละเวลาอ่านเรื่องราวนี้ คุณเลือกที่จะดำดิ่งลงสู่เรื่องราวมืดมน เข้มข้น และผิดศีลธรรมโดยสิ้นเชิง และสำหรับสิ่งนั้น ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง

หนังสือเล่มนี้เป็นนิยายรักชายแนวดาร์ค ซึ่งหมายความว่ามันหนักหน่วง ไม่มีฮีโร่มาช่วยเหลือ และความรักอาจทำลายล้างได้พอๆ กับความหมกมุ่น ความสัมพันธ์ในเรื่องนี้เต็มไปด้วยการครอบครอง การควบคุม และความปรารถนาที่บิดเบี้ยว

การหลอกล่อเป็นหนึ่งในเสาหลักของเรื่องเล่านี้ มันปรากฏในทุกการเลือก ทุกคำพูด และทุกสายตา ไม่มีอะไรที่นี่บริสุทธิ์หรือไร้เดียงสา

นอกจากนี้ ฉันอยากเน้นย้ำว่าเมืองและเหตุการณ์ที่บรรยายล้วนเป็นเรื่องแต่ง สร้างขึ้นโดยผู้เขียนเพื่อสร้างโลกที่ศีลธรรมไม่มีอยู่และความเสื่อมทรามครอบงำ แม้บางองค์ประกอบอาจรู้สึกเหมือนจริง แต่นี่เป็นเพียงงานแต่งล้วนๆ

เกี่ยวกับการเขียน ฉันขออภัยล่วงหน้าสำหรับข้อผิดพลาดใดๆ ฉันยังคงเรียนรู้ภาษาอังกฤษอยู่

หากเรื่องนี้ทำให้คุณรู้สึกบางอย่าง—ความรัก ความโกรธ ความหลงใหล หรือความอึดอัด—ภารกิจของฉันก็สำเร็จแล้ว ฉันหวังว่ามันจะดึงดูดคุณ ท้าทายคุณ และทิ้งร่องรอยไว้กับคุณในแบบที่มีเพียงนิยายรักดาร์คแท้ๆ เท่านั้นที่ทำได้

ด้วยความขอบคุณ

แอนน์ เค.

⚠️ คำเตือน ⚠️

นี่ไม่ใช่นิยายรักที่หวานชื่นและน่าหลงใหล ตัวละครชายมีความหมกมุ่น ชอบหลอกล่อ และพร้อมทำลายทุกคนที่กล้าขวางระหว่างเขากับสิ่งที่เขาหลงใหล เตรียมพร้อมสำหรับการดำดิ่งสู่ความมืดที่เส้นแบ่งระหว่างความรักและการครอบครองเลือนหายไปโดยสิ้นเชิง

ภายในหน้ากระดาษเหล่านี้ คุณจะพบ:

การหลอกล่อทางอารมณ์และจิตใจ

ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ ครอบงำ และหมกมุ่น

ความพยายามล่วงละเมิดทางเพศ (dubcon)

กลุ่มอาการสตอกโฮล์ม

ความรุนแรงชัดเจน การลักพาตัว และการทรมาน

ความบอบช้ำและการทารุณในครอบครัว

ยาเสพติดผิดกฎหมาย การค้าอาวุธ และอาชญากรรมโหดร้าย

การขายผู้เยาว์ในการประมูลใต้ดิน

⚠ หนังสือเล่มนี้เป็นธงดำ (นิยายรักดาร์คขั้นสุด) อย่าคาดหวังว่าจะมีฮีโร่มาช่วยเหลือ ที่นี่ ตัวเอกครอบงำ ควบคุม และหลอกล่อ—และนั่นอาจรบกวนผู้อ่านบางคน

อ่านด้วยความเสี่ยงของคุณเอง หากหัวข้อเหล่านี้ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ หนังสือเล่มนี้อาจไม่ใช่ตัวเลือกที่เหมาะสำหรับคุณ

🚫 และอย่าโทษฉันถ้าคุณเกลียดหรือรักทุกวินาที คุณได้รับคำเตือนแล้ว

🚫 จำไว้: ถ้าคุณไม่ชอบหนังสือ อย่าโทษผู้เขียน คุณได้รับคำเตือนแล้ว ไม่มีฮีโร่ที่นี่ มีเพียงชายคนหนึ่งที่พร้อมทำลายโลกเพื่อคนที่เขาต้องการให้อยู่เคียงข้าง

💡 สุขภาพจิตของคุณสำคัญ ดังนั้นเลือกอย่างชาญฉลาด"