บทนำ
VS
ชลธาร เนตรนภัทร ชีวิตของเธอแสนจะธรรมดาและปกติราบเรียบมาตลอดยี่สิบสามปีเต็ม เหมือนสายน้ำเย็นชุ่มฉ่ำสมกับชื่อของเธอนั่นแหละ ทว่าจำต้องเปลี่ยนมาเป็นน้ำมันเดือดพล่านเมื่อต้องมาปะทะกับหนุ่มนักธุรกิจเขี้ยวลากดิน แต่หล่อล่ำเหลือร้าย แถมยังชอบคลุกวงในเป็นที่หนึ่ง ทำเอาสาวน้อยด้อยประสบการณ์รักหัวใจหวิวไหวอยู่เนืองๆ เขาเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของเธอจนไม่หลงเหลือความราบเรียบและเย็นฉ่ำอีกต่อไป เลือดนักสู้ที่มีอยู่ในตัวซึ่งเธอไม่เคยคิดจะขุดขึ้นมารบรากับใครมาก่อนในชีวิต หากผู้ชายชื่ออัคคี วัชรเกียรติเวคินจะได้รู้ซึ้งถึงมันเป็นคนแรก
บท 1
หนุ่มร่างใหญ่นัยน์ตาคมกริบสีควันบุหรี่เกือบดำ เขามีผมดำสนิทและผิวขาวจัด แต่เค้าโครงหน้าบอกชัดว่ามีเลือดตะวันตกผสมอยู่ในตัวแน่นอน มาดนิ่งๆ บวกกับชุดสูทสีเทาเข้มเรียบหรูที่ประดับอยู่บนเรือนกายกำยำทำให้ชายหนุ่มดูสง่าน่าเกรงขาม รูปร่างหน้าตาโดดเด่นแล้วยังบุคลิกชวนชมซะขนาดนี้จึงไม่แปลกที่สาวน้อยสาวใหญ่จะแอบมองกันตาปรอย หากคนตกเป็นเป้าสายตากลับไม่สนใจจะเหลือบแลไปมองใครหน้าไหนทั้งสิ้น
เขากำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ พลางทอดสายตาคมๆ ติดจะดุคู่นั้นมองออกไปนอกผนังกระจกอยู่ภายในห้องอาหารบนชั้นหนึ่งของตึกหรู ที่ทำการของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและตกแต่งภายในแห่งหนึ่งด้วยหน้าตาเรียบเฉย ไม่มีใครคาดเดาอารมณ์ออก โต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ติดถนน มีเพียงกระจกบานใหญ่กั้นเอาไว้แค่นั้น ทำให้สามารถมองเห็นผู้คนซึ่งกำลังเดินผ่านบนทางเท้า และรถราที่สัญจรไปมาอยู่บนท้องถนนได้อย่างชัดเจน
ทว่าดูเหมือนคนมองจะไม่สนใจอะไรจริงจัง แค่กวาดตาผ่านๆ เท่านั้น กระทั่งดวงตาคมกริบมองกราดไปกระทบเข้ากับร่างอรชรซึ่งกำลังก้าวลงมาจากรถเมล์ที่โฉบมาจอดตรงป้ายหน้าตึกแบบรีบๆ และคุณเธอคงจะรีบจัดไปหน่อยจึงสะดุดฝาท่อบนทางเดินจนถลาหน้าแทบคะมำ แต่เคราะห์ดีที่เจ้าตัวยังยั้งเท้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนสาวเจ้าจะรีบตั้งหลักพลางหันซ้ายแลขวาดูว่ามีใครเห็นบ้าง เมื่อคิดว่าไม่มีใครสนใจมองถึงได้เชิดหน้าเดินฉับๆ อีกครั้ง
ปากหยักได้รูปของคนเห็นเข้าโดยบังเอิญจึงกระตุกยิ้มออกมาอย่างอดขำไม่ได้ และเผอิญร่างเล็กหากดูระหงสมส่วนก็เดินเร็วๆ ตรงรี่ผ่านมาทางที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่เสียด้วย แต่ฉับพลันคุณเธอก็เบรกเท้ากึก หันหน้าขวับเข้าหาผนังกระจก มาหยุดเผชิญหน้ากับคนแอบมองพอดิบพอดี เธอยกมือเรียวบางลูบผมดำสลวยหยักศกเล็กน้อยที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงของตนเองลวกๆ จากนั้นก็ขยับเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนตัวให้เข้าที่เข้าทางต่อ
เนื่องด้วยผนังกระจกฉาบอลูมิเนียมกันแสงแดดและความร้อนชั้นดีทำให้มองทะลุได้เพียงด้านเดียว ถ้าไม่เขม้นมองอย่างจริงจังคนที่อยู่ด้านนอกไม่เห็นคนที่อยู่ภายในตัวอาคารอย่างแน่นอน มันจึงเปิดโอกาสให้คนนั่งอยู่ข้างในตึก ระยะไม่ถึงสองฟุต และมีเพียงบานกระจกขวางกั้น พินิจคนที่ยึดผนังเป็นกระจกเงาชั่วคราวยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดๆ ถนัดตา
ใบหน้าขาวใสรูปไข่ของสาวเจ้าประกอบไปด้วยดวงตาเรียวดำขลับงามซึ้งกระจ่างใสราวกับตากวาง จมูกเล็กโด่งสวยเชิดงอนนิดๆ บ่งบอกลักษณะว่าเจ้าตัวคงเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย ปากสีชมพูรูปกระจับอิ่มเต็มซึ่งคนมองอยู่ในขณะนี้บอกได้เลยว่าน่าจูบเป็นที่สุด เครื่องหน้าทุกชิ้นที่ช่างรับกันเหมาะเจาะถูกแต่งแต้มเอาไว้อย่างเบาบาง หากมันกลับน่ามองที่ใครได้เห็นก็ต้องเถียงไม่ออกว่าไม่สวย แถมดูมีเสน่ห์จนยากจะถอนสายตา แม้แต่คนที่ได้ยลโฉมน้องนางเต็มสองตาอยู่ในเวลานี้ยังจ้องเสียนิ่งค้างด้วยความลืมตัว
ไม่เพียงเท่านั้นก่อนที่เธอจะผละจากไปยังฉีกยิ้มสวยๆ อวดฟันขาวราวม่านไข่มุกให้ผนังกระจกทิ้งทาย ทำให้คนนั่งอยู่หลังกระจกอีกด้านอดคลี่ยิ้มบางๆ ตามไปด้วยไม่ได้ ใช่ว่าชายหนุ่มจะไม่เคยเจอผู้หญิงสวยเสียเมื่อไร ที่ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ทุกวันนี้ก็งามหยดกันหมดแทบทุกคน แต่ส่วนมากจะสวยศัลยกรรมและอาบสีสันเกือบทั้งสิ้น สวยใสธรรมชาติสรรสร้างได้น่าประทับใจขนาดนี้เขายังไม่เคยประสบพบพักตร์มาก่อน
ดวงตาคมกริบเคลื่อนตามร่างเพรียวบางที่เดินกระฉับกระเฉงดูมีชีวิตชีวาก้าวเข้ามาในตัวตึก จนกระทั่งผลุบหายเข้าไปในลิฟต์ ดูจากการแต่งตัวอันแสนสุภาพเรียบร้อยของเจ้าหล่อน เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพอดีตัว กระโปรงทรงเอสีดำยาวเสมอเข่า และรองเท้าคัทชูสีดำเข้าชุด พร้อมหอบแฟ้มพลาสติกสีชมพูอันน่ารัก กอปรกับหน้าตาดูอ่อนวัยสวยใสที่ได้ประจักษ์ ทำให้ชายหนุ่มคาดเดาได้ไม่ยากว่าคุณเธอถ้าไม่มาสมัครงานก็ต้องมาสัมภาษณ์งานเป็นแน่
แม่สาวงามทรามวัยนางนั้นพ้นไปจากสายตานานแล้ว แต่ยิ้มละมุนละไมยังไม่จางหายไปจากเรียวปากได้รูปของคนแอบมอง ซึ่งไม่ทราบว่าคนยิ้มจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า เพราะน้อยครั้งมากที่ชายหนุ่มจะหลุดยิ้มเพิ่มสีสันให้แก่ชีวิตเช่นนี้ออกมา และน้อยคนนักที่จะทำให้เขายิ้มเช่นนี้ได้ จึงทำให้คนโผล่มาเห็นอดที่จะล้อเลียนไม่ได้
“โอ๊ะ! วันนี้สงสัยพายุจะพัดถล่มบริษัทของฉันซะแล้วมั้งเนี่ย เสือยิ้มยากอย่างอัคคี วัชรเกียรติเวคินยิ้มหวานเลยว่ะเฮ้ย!”
บทล่าสุด
#98 บทที่ 98 ตอนที่100(The end)
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#97 บทที่ 97 ตอนที่99
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#96 บทที่ 96 ตอนที่98
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#95 บทที่ 95 ตอนที่97
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#94 บทที่ 94 ตอนที่96
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#93 บทที่ 93 ตอนที่95
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#92 บทที่ 92 ตอนที่94
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#91 บทที่ 91 ตอนที่93
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#90 บทที่ 90 ตอนที่92
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#89 บทที่ 89 ตอนที่91
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พ่ายใจรัก
คนถูกว่าจูบไม่เป็นสับปะรดน้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความเจ็บใจ จนเผลอเงื้อมือเรียวขึ้นอีกครั้งอย่างลืมตัว
“ถึงคุณอยากจะตบผม แต่ผมคงไม่นึกอยากจะจูบคุณอีกหรอกครับคุณบุษบามินตรา”
“คุณ...มันเป็นพวกรังแกผู้หญิง”
“แล้วคุณคิดว่าหน้าผมมีไว้ให้ตบเล่นๆ หรือไงครับ คุณตบผมได้ผมก็จูบคุณได้เหมือนกัน และรู้เอาไว้เถอะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจูบแล้วไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสอะไรขึ้นมาเลยสักนิด” เทวินทร์ตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนพอกัน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่พูดออกไปไม่ได้เป็นความจริง
เจ้าของดวงหน้างดงามจ้องหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองใจ น้ำตาพานหยุดไหลเอาดื้อๆ นึกอยากจะตะกุยหน้าขาวๆ นั่นให้เป็นรอยนัก
ผู้ชายอะไรปากเสียแถมยังหลงตัวเอง!
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ไม่มีเมีย..ก็ไม่มีชีวิต
เสียงของเขาเย็นชาและบาดหู “คุณเป็นภรรยาของผม มีหน้าที่ตอบสนองความต้องการทางร่างกายของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
“สงครามเย็นของเรายังไม่จบนะ!” การขัดขืนของฉันไร้ประโยชน์ เขาได้สอดใส่เข้ามาในร่างกายของฉันแล้ว
มืออันเย็นเฉียบของเขาลูบไล้หน้าอกของฉัน ชีวิตแต่งงานห้าปี กับการมีเซ็กส์นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขารู้ดีว่าจะปลุกเร้าอารมณ์ความต้องการของฉันได้อย่างไร
ในจังหวะที่ร่างกายของฉันสั่นระริกและกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาหยุดการกระทำทันที เอามือปิดปากฉันไว้ แล้วกดรับสาย
ปลายสายเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า “ที่รักคะ ฉันอยู่ที่นี่แล้วนะ”
ความรักที่หายไป
เขายังพาผู้หญิงที่ฉันเกลียดมาอยู่ต่อหน้าฉันแล้วพูดว่า "ลินทร์พิตาตั้งท้องแล้ว"
ทุกคนรู้ว่าฉันรักวรธันย์หมดหัวใจ เพื่อเขา ฉันยอมเสียสละทุกอย่างที่มี แม้กระทั่งทำให้ปลายนิ้วที่ใช้เล่นเปียโนของฉันบาดเจ็บอย่างถาวรเพื่อช่วยชีวิตเขา...
พวกเขาทุกคนหัวเราะเยาะฉัน แต่ฉันก็เซ็นเอกสารหย่าอย่างเด็ดเดี่ยวและจากไปตลอดกาล













